บทที่ 361 เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานคนหนึ่ง

ลี่จิ่วเชียนสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของอารมณ์มู่น่อนน่อน จึงเอ่ยปลอบออกไป “เดี๋ยวก็นึกขึ้นมาได้แล้ว”

มู่น่อนน่อนถูกเขาปลอบเข้ามา

ในทันใดนั้นเองเธอก็ถามออกไปเหมือนกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “เพื่อนที่ผ่านมาของฉันล่ะ?”

เธอฟื้นขึ้นมานานขนาดนี้แล้ว ก็ไม่เห็นว่ามีเพื่อนมาหาเธอเลย

เธอไม่มีเพื่อนเหรอ?

สีหน้าของลี่จิ่วเชียนไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เหมือนกับว่าไม่ได้ประหลาดใจเลยสักนิดที่เธอถามออกมาอย่างนี้ “เมื่อก่อนพวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพื่อนของเธอฉันไม่ค่อยจะรู้จักอะไรเท่าไหร่นัก”

มู่น่อนน่อนคิดมาโดยว่าความสัมพันธ์ของเธอกับลี่จิ่วเชียนไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้น ได้ยินเขาพูดมาอย่างนี้ เธอเองก็ไม่ได้สงสัยเคลือบแคลงใจอะไร

ลี่จิ่วเชียนบอกเธอว่า เธอเกิดอุบัติเหตุที่ต่างประเทศ

คุณหมอแจ้งว่าตอนที่ลี่จิ่วเชียนไป ลี่จิ่วเชียนก็มาเยี่ยมเธอแค่คนเดียว

และโทรศัพท์ของมู่น่อนน่อนมันได้หายไปแล้ว ส่วนบัญชีโซเชียลอื่นๆเธอก็จำบัญชีและรหัสผ่านไม่ได้เลย

พอคิดมาอย่างนี้แล้ว อารมณ์ของมู่น่อนน่อนก็ได้ดิ่งลงอีกครั้ง

“อย่าไปคิดให้มากมายไปเลย ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติก็พอแล้ว” ลี่จิ่วเชียนตบไหล่เธอไปเบาๆ “หิวแล้วหรือยัง? ฉันพาเธอออกไปกินข้าว”

“อืม” มู่น่อนน่อนเงยหน้าขึ้นไป ส่งยิ้มให้เขา

เธอสามารถรู้สึกได้ว่าความรู้สึกระหว่างเธอกับลี่จิ่วเชียนไม่ได้ลึกซึ้ง แต่ลี่จิ่วเชียนก็อยากจะดูแลเธอให้ดีด้วยใจจริง

ในสถานการณ์อย่างนี้ของเธอในตอนนี้ ไม่อาจจะมีการไปมาหาสู่กันอย่างคู่รักปกติอย่างนั้นกับลี่จิ่วเชียนได้ ทำได้แค่เพียงแต่เริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนกันไปก่อน

นี่เป็นเรื่องที่เธอได้ตกลงกับลี่จิ่วเชียนเอาไว้เรียบร้อยแล้วก่อนที่จะออกจากโรงพยาบาล

……

ลี่จิ่วเชียนขับรถพาเธอไปร้านอาหารมังสวิรัติที่อยู่ไม่ไกล

มู่น่อนน่อนนอนหลับมาสามปี ท้องไส้อ่อนแอ ระบบต่างๆในร่างกายยังอยู่ในช่วงการฟื้นสภาพกลับมาอยู่ กระเพาะของเธอเองก็ไม่ค่อยจะดีนัก ต้องพยายามกินอาหารพวกผักผลไม้ที่มีการปรุงแต่งน้อยๆสักหน่อย

หลังจากที่เข้ามานั่งกันแล้ว ลี่จิ่วเชียนก็พูดกับเธอว่า “ร้านอาหารร้านนี้เมื่อก่อนฉันเคยมากินครั้งนึง รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว เธอน่าจะชอบ”

เขาพูดจบ ก็ส่งเมนูอาหารมาให้เธอ “เธอสั่งก่อน ฉันจะไปห้องน้ำ”

“อืม” มู่น่อนน่อนหยิบเมนูอาหารขึ้นมาดู

สไตล์อาหารมีเยอะมาก มู่น่อนน่อนเองก็ไม่ได้อยากจะกินอะไรมากเป็นพิเศษ ก็เลยดูช้าไปบ้าง

อีกทั้ง เธอคิดว่าอาหารของที่นี่แพงไปหน่อย...

ตอนนี้ด้านนอกร้านอาหารมีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

“นั่งในห้องส่วนตัวหรือว่าในห้องโถง?”

“ห้องโถงแล้วกัน ห้องส่วนตัวอุดอู้ไปหน่อย...”

“เพราะถึงยังไงที่นี่คนก็ไม่เยอะ นั่งที่ในห้องโถงเอาก็พอ”

คนกลุ่มนั้นพูดคุยกัน แล้วเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะข้างๆพวกมู่น่อนน่อน

มู่น่อนน่อนหันหน้าเหลือบมองไปยังโต๊ะข้างๆโต๊ะนั้นไปโดยไม่ตั้งใจ ก็ได้สบเข้ากับสายตาของชายคนหนึ่งเข้าพอดี

ชายคนนั้นมองดูแล้วยังหนุ่มมาก ผิวขาว รูปลักษณ์หน้าตาหล่อเหลา มองไปแล้วก็คือผู้ชายจำพวกที่ชวนให้ผู้หญิงชื่นชอบกันเป็นพิเศษ พูดจาลื่นไหลจำพวกนั้น

เสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างถึงแม้ว่าจะเรียบง่าย แต่ก็เป็นเนื้อผ้าชั้นยอด แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นคุณชายลูกท่านหลานเธอแห่งตระกูลร่ำรวยแน่

สายตาของชายคนนั้นตอนที่สบเข้ากับเธอ ดวงตาทั้งสองข้างก็ได้เบิกกว้างออกมาทันที ยื่นมือไปชี้เธอแล้วพูดไม่ออกอยู่นาน ลุกขึ้นเดินพุ่งเข้าไปหาเธอ

เนื่องจากตื่นเต้นเกินไป ตอนที่เขาลุกขึ้นก็เกือบจะชนโต๊ะคว่ำไป ขอบโต๊ะกระทบลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังเสียดหูออกมา