บทที่ 405 ความทรงจำเศษเล็กเศษน้อย

เมื่อวานตอนเย็นเฉินถิงเซียวพูดว่า ตอนที่พวกเธอจะออกไปข้างนอกนั้นจะมีคนมารับพวกเธอ

มู่น่อนน่อนก็นึกว่าจะเป็นคนขับรถหรือบริการอะไรแบบนั้น แต่ไม่คิดเลยว่าเฉินถิงเซียวจะส่งสือเย่มาให้ไปส่งพวกเธอ

สือเย่เห็นว่าเธอจูงมือเฉินมู่ออกมา ก็ยิ้มพร้อมกับทักทาย “คุณมู่”

หลังจากนั้นก็หันไปมองหน้าเฉินมู่ พร้อมกับยิ้มน่ะพูดว่า “มู่มู่”

เฉินมู่ยังจำสือเย่ได้ เธอเอ่ยปากเรียกด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน “คุณลุงสือเย่”

มู่น่อนน่อนไม่คิดว่าจะเป็นสือเย่ ก็เลยถามอย่างตรงไปตรงมา “ผู้ช่วยสือ ทำไมถึงเป็นคุณได้ล่ะ ？”

“น่าจะเพราะว่าหุ่นผู้ชายค่อนข้างที่จะเชื่อใจผม” สือเย่ยิ้มจางๆ ดูสุขุมมาก

มู่น่อนน่อนลองกลับไปคิดดู ยังไงก็ต้องพาเฉินมู่ออกไปข้างนอกด้วย แน่นอนว่าเฉินถิงเซียวก็ต้องส่งคนที่เขาไว้ใจได้เพื่อไปส่งพวกเธอ

พอเธอคิดแบบนี้แล้ว ก็รู้สึกว่าทุกอย่างกระจ่าง

มู่น่อนน่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนคุณแล้วนะคะ”

สือเย่ยิ้ม พร้อมกับเปิดประตูรถด้วยความเคารพ

มู่น่อนน่อนอุ้มเฉินมู่ขึ้นรถไป

……

สถานที่ที่เสิ่นเหลียงนัดมู่น่อนน่อนให้ไปเจอกันนั้น ก็คือโรงแรมจีนติ่ง

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว นัดเจอที่โรงแรมจีนติ่งจะค่อนข้างปลอดภัยหน่อย

พอสือเย่มาส่งพวกเธอที่โรงแรมจีนติ่งเสร็จเรียบร้อยแล้วก็กลับไป กลับไปรายงานให้เฉินถิงเซียวฟังที่บริษัทเฉินซื่อ

เพราะว่าเฉินถิงเซียวประกาศเรื่องการมีตัวตนอยู่ของเฉินมู่ ทำให้หลายวันมานี้เฉินจิ่งหยุ้นมาหาเฉินถิงเซียวไม่หยุดหย่อน

สือเย่ผลักประตูห้องทำงานของท่านประธานออก ก็ได้ยินเสียงที่แหลมคมของเฉินจิ่งหยุ้น “เกิดอะไรขึ้นกับสัญญานี้ที่ฉันเซ็นไป? อย่าคิดว่ามีเพียงแค่เท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ บริษัทเฉินซื่อก็เป็นของฉันครึ่งหนึ่ง！”

หลังจากนั้น สือเย่ก็ได้ยินเสียงเฉินถิงเซียวโทรหาเลขา “เข้ามาเชิญรองประธานเฉินออกไปหน่อย”

“ถิงเซียว แกอย่ามาทำตัวเกินไปหน่อยนะ！”

เฉินจิ่งหยุ้นโมโหจนปลาเอกสารลงไปที่พื้น ยังไม่ทันรอให้เลขาของเฉินถิงเซียวเข้ามาไล่ เธอก็เพิ่งออกไปด้วยความโมโห

สือเย่ถอยไปยืนอยู่ริมประตูและก้มหน้าลง ให้เฉินจิ่งหยุ้นได้ออกไปก่อน

เฉินจิ่งหยุ้นสังเกตเห็นสือเย่ที่ยืนอยู่ข้างประตู แล้วก็หัวเราะเยาะพร้อมกับพูดว่า “ถอยไปไอ้หมาเกะกะ！”

หลังจากนั้นก็รีบร้อนเดินออกไป

สือเย่ปิดประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วก็เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเฉินถิงเซียว ：“คุณผู้ชาย”

เฉินถิงเซียวก็ไม่ได้ได้รับผลกระทบจากเฉินจิ่งหยุ้น เขายังคงอ่านเอกสารตรงหน้าอย่างตั้งใจ

พอได้ยินเสียงของสือเย่ เขาก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ได้แต่ถามว่า “ส่งพวกเธอเรียบร้อยแล้วเหรอ？”

“ครับ”สือเย่ก้มหน้าพร้อมกับตอบคำถามของเขา

ตอนนี้เอง เฉินถิงเซียวถึงได้เงยหน้าขึ้นมาและถามเขา “ผู้เชี่ยวชาญด้านสมองที่นายเคยติดต่อก่อนหน้านี้ ได้ข่าวคราวอะไรบ้างหรือยัง？”

สือเย่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เข้มงวดขึ้นในทันที “มีข่าวคราวแล้วครับ เย็นนี้เขาพอจะมีเวลา ผมนัดไปให้เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวพอถึงเวลาคุณตรงไปที่นั่นเลยก็ได้ครับ”

“อืม”

เฉินถิงเซียวตอบรับแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

แต่สือเย่ก็ยังคงไม่ออกไป

ถ้าเป็นเวลาปกติ พอสือเย่รายงานเสร็จแล้ว ก็จะออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง

เฉินถิงเซียวเงยหน้ามองเขา “ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ？”

สือเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็สอบถามความสงสัยในใจของตัวเอง “คุณผู้ชาย นี่คุณ……เริ่มฟื้นความทรงจำแล้วเหรอครับ？”

เขาไม่ได้สงสัยอะไรไร้สาระนะ

สิ่งสำคัญก็เพราะว่าเฉินถิงเซียวให้เขาไปรับมู่น่อนน่อนกับเฉินมู่ มันผิดปกติ

มันผิดปกติมากจนทำให้เขาต้องคาดเดา

เฉินถิงเซียวค่อยๆ หรี่ตาลง แววตาดูมืดมน แต่ว่าไม่นานมันก็หายไปอย่างรวดเร็ว “จำขึ้นมาได้นิดหน่อย แต่ว่ามันเป็นเศษเล็กเศษน้อยมาก”