บทที่ 445 คุณไม่อยากให้ฉันอยู่ต่อ

เธอจำโครงสร้างเรื่อง “เมืองพัง” ได้ แต่เธอจำรายละเอียดบางอย่างได้ไม่ชัดเจน

ตอนนี้จะเขียนภาคสอง เธอต้องทบทวนเนื้อหาภาคแรกอีกครั้ง

ตลอดช่วงบ่าย มู่น่อนน่อนดู “เมืองพัง” ด้วยแท็บเล็ตของเธอ

แม้แต่ตอนที่เธอทำอาหาร เธอก็วางแท็บเล็ตไว้บนเคาน์เตอร์ หั่นผักไปด้วย ดูไปด้วย

ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียง “ปัง” ดังขึ้นมานอกประตู

ใบหน้าของมู่น่อนน่อนตกใจ และหลังจากกดหยุดเล่น แล้วก้าวเดินไปที่ประตู

ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปเปิดประตู ประตูก็ถูกเปิดเข้ามาจากด้านนอก

มีชายแปลกหน้าในชุดเอี๊ยมทำงานยืนอยู่ที่หน้าประตู

มู่น่อนน่อนมีสีหน้าเย็นชา แล้วถามว่า “คุณเป็นใคร?”

ผู้ชายคนนั้นมองมู่น่อนน่อนด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน เขาพูดด้วยเสียงอ้ำๆ อึ้งๆ “ผมเป็นพนักงานไขกุญแจครับ... “

สีหน้าของมู่น่อนน่อนเย็นชาลง “ฉันไม่ได้โทรให้คนมาไขกุญแจนี่คะ”

ในเวลานี้ ใบหน้าของชายหนุ่มที่คุ้นเคยก็พูดขึ้นมา“ฉันเรียกเขามาเปิดเอง”

ผู้ชายที่ไขกุญแจก้าวถอยหลัง ใบหน้าที่หยิ่งทระนงของเฉินถิงเซียวก็ปรากฏขึ้นมาในสายตาของมู่น่อนน่อน

“เฉินถิงเซียว?” มู่น่อนน่อนยกยิ้มอย่างโมโห “คุณไม่มีอะไรทำ ให้คนมาไขกุญแจบ้านฉันทำไมคะ คุณเคาะประตูไม่เป็นหรือไง หรือไม่อย่างนั้น คุณก็โทรให้ฉันมาเปิดประตูให้ก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ!”

มู่น่อนน่อนยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

เฉินถิงเซียวมองเธออย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ผมไม่ได้เคาะประตู ไม่ได้โทรหาคุณหรือไง?”

หลังจากได้ยินแบบนั้น มู่น่อนน่อนก็รีบหันหลังกลับไปหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอในห้อง

เธอหาโทรศัพท์มือถือของเธอเจอบนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น มีสายที่ไม่ได้รับหลายสาย ซึ่งทั้งหมดเป็นเฉินถิงเซียวที่โทรมา

ที่แท้เฉินถิงเซียวก็โทรมาหาเธอแล้ว...

คงเป็นเพราะเธอเอาแต่ดู “เมืองพัง” ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์

เธอหันกลับมา แล้วพบว่าเฉินถิงเซียวเดินตามเธอเข้ามาในห้อง และตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟา

เขาคลายเนกไท และเอนกายพิงโซฟา แล้วมองมู่น่อนน่อนด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

มู่น่อนน่อนวางโทรศัพท์ลง หันหลังกลับไปเทน้ำใส่แก้วให้เขา

เฉินถิงเซียวจิบน้ำ ขมวดคิ้วแล้วถามว่า “คุณทำอะไรอยู่?”

มู่น่อนน่อนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดตามความจริงว่า “ดูหนังอยู่ค่ะ”

เฉินถิงเซียวยิ้มเยาะ แต่ไม่พูดอะไร

มู่น่อนน่อนเหลือบมองไปทางประตูอีกครั้ง และพอมั่นใจว่ามีเพียงเฉินถิงเซียวที่อยู่ที่นี่ เธอจึงถามเสียงดังว่า “มู่มู่ล่ะคะ อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาด้วยกัน”

พอพูดถึงเฉินมู่ สีหน้าของเฉินถิงเซียวก็เคร่งขรึมลง “เป็นหวัด ผมเพิ่งกลับมาจากบริษัท แล้วจะมารับคุณไปดูเธอ”

มู่น่อนน่อนขยับริมฝีปาก คำพูดอยู่ตรงริมฝีปาก แต่เธอก็กลืนเข้าไปอีกครั้ง

เด็กมีภูมิต้านทานต่ำ เป็นเรื่องปกติที่เด็กจะเป็นหวัดง่าย

ยิ่งไปกว่านั้น มันก็ไม่ใช่ความผิดของเฉินถิงเซียว

เฉินถิงเซียวเองก็เป็นผู้ป่วยอยู่ใช่หรือไง?

“คุณรอฉันเดี๋ยวนะคะ ฉันขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” มู่น่อนน่อนพูด เธอลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทันที

ไม่นานมู่น่อนน่อนก็รีบเดินออกมา

ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง อุณหภูมิกำลังพอดี ไม่หนาวเกินไปและไม่ร้อนเกินไป ข้างบนเธอใส่เสื้อสเวตเตอร์สีขาว และกระโปรงข้างล่าง มันดูเรียบง่ายและอบอุ่นมาก

มู่น่อนน่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพูดเร่งเร้าเฉินถิงเซียว “ไปกันเถอะ”

เฉินถิงเซียวลุกขึ้นยืน ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วก้าวออกไป

ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมกัน