บทที่ 449 คุณชายเฉินไร้เดียงสาขนาดนี้เลยเหรอคะ

เสิ่นชูหานได้ให้คำถามที่น่าปวดหัวกับมู่น่อนน่อนแล้ว

เรื่องความรู้สึก มีความชัดเจนที่สุดมาตลอด

มู่น่อนน่อนคิดอยู่สักพัก แล้วพูดว่า “เสิ่นชูหาน คุณลองคิดในอีกมุมหนึ่ง ถ้าตอนนี้ฉันคบกับคุณและเฉินถิงเซียวเป็นคุณ คุณจะอยากให้ฉันเป็นเพื่อนกับเขาต่อไปไหม”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นชูหานจางหายไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่สามารถรักษารูปลักษณ์ที่สง่างามของเขาในช่วงก่อนหน้านี้ได้อีกต่อไป สีหน้าของเขาดูหดหู่ลงเล็กน้อย

ลูกกระเดือกของเขากลิ้งไปมา แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้าในคืนที่มืดมิด เสียงของเขาแหบแห้งลงเล็กน้อย “ผมรู้สึกอิจฉา เฉินถิงเซียวจริงๆ”

มู่น่อนน่อนไม่พูดกับเขาต่อ เธอยื่นเสื้อสูทให้เขาอีกครั้ง “คืนนี้ขอบคุณที่ช่วยค่ะ”

เสิ่นชูหานไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเพียงแต่เอื้อมมือไปหยิบเสื้อสูทที่มู่น่อนน่อนยื่นให้

พอเห็นเสิ่นชูหานรับเสื้อสูทคืนแล้ว มู่น่อนน่อนก็หันไปอีกด้านหนึ่ง

เสิ่นชูหานมองไปที่แผ่นหลังของมู่น่อนน่อน ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันหลังเดินจากไปในทิศทางตรงกันข้ามกับมู่น่อนน่อน

……

พอมู่น่อนน่อนกลับมาถึงบ้าน เธอก็แทบหมดแรงแล้ว

ตลอดทางกลับมีสัญญาณไฟจราจรมากมาย และพอกลับถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว

เธอลากสังขารร่างกายที่อ่อนล้าไปที่ห้องน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมา เดิมทีคิดว่าจะหลับได้อย่างรวดเร็ว แต่เธอกลับมีอาการนอนไม่หลับเป็นครั้งแรก

ตอนที่คนเราเหนื่อยล้า มักจะมองโลกในด้านลบได้ง่าย

ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์ทั้งขึ้นและลง

ไม่ว่าจะเป็นทั้งการแต่งงาน การงาน ความรัก ครอบครัว...

จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบเลยสักเรื่อง

มู่น่อนน่อนพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน และตื่นแต่เช้ารุ่ง และขอให้เสิ่นเหลียงพาไปดูรถ

ถ้าไม่เปรียบเทียบกับคนรวยอย่างเฉินถิงเซียว ตอนนี้เธอถือว่ามีฐานะพอประมาณ เพียงพอที่จะซื้อรถเพื่อใช้ในการเดินทางบ้าง

หลังจากเลือกรถเสร็จแล้ว มู่น่อนน่อนก็ขับรถตรงไปที่บ้านของเฉินถิงเซียวทันที

ในเวลานี้ เฉินถิงเซียวไม่น่าจะอยู่บ้าน เธอแค่จะไปหาเฉินมู่

พอเธอมาถึงบ้านพักของเฉินถิงเซียว เธอถึงได้รู้ว่าเฉินถิงเซียวยังอยู่ที่บ้าน

หลังจากที่มู่น่อนน่อนเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้ไม่ใช่วันทำงาน แต่เป็น...วันหยุดสุดสัปดาห์

เธอยืนอยู่ที่ประตูห้องโถง มองดูชายที่นั่งเกียจคร้านอยู่บนโซฟา สีหน้าของเธอจึงชะงักไปสักพัก

เธอมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นร่างของเฉินมู่ เธอจึงเดินไปถามเขาว่า “มู่มู่อยู่ที่ไหนคะ?”

เฉินถิงเซียวทำท่าเหมือนไม่เห็นเธอ และไม่สนใจเธอเลย

บรรยากาศรอบตัวของเฉินถิงเซียวน่าหวาดกลัวเล็กน้อย แต่จริงๆ แล้วเขาเห็นแก่ตัวมาก

มู่น่อนน่อนนึกว่าเขาจะยังไม่พอใจเรื่องเมื่อวานอยู่

เธอนั่งลงข้างเฉินถิงเซียว แล้วหันศีรษะไปมองเขา “ฉันมีเรื่องที่ต้องไปทำ แน่นอนว่าต้องส่งมู่มู่มาหาคุณ เพราะยังไงคุณก็เป็นพ่อของเธอ”

ตรงจุดนี้ เธอไม่รู้สึกว่าเธอผิดตรงไหน

เธอรักเฉินมู่ ยอมทำเพื่อเฉินมู่ทุกอย่าง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องเสียสละอาชีพของเธอมาเป็นเงื่อนไข

เธอต้องเป็นมู่น่อนน่อนก่อน ถึงจะดูแลเฉินมู่ได้

เธอต้องวางแผนชีวิตของตัวเองด้วย เธอต้องเป็น มู่น่อนน่อนให้ดีก่อน ถึงจะเป็นแม่ที่ดีของเฉินมู่ได้

เฉินถิงเซียวยิ้มเยาะ แล้วลุกขึ้นยืน “มันก็ใช่ รำลึกความหลังกับรักแรก มันต้องสำคัญกว่าลูกสาวอยู่แล้ว”

มู่น่อนน่อนตะลึงอยู่สักพัก แล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “หมายความว่ายังไงคะ”

เฉินถิงเซียวปาหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะกาแฟต่อหน้าเธอ “นักเขียนบทยอดนิยมกับรักแรกหวนคิดถึงความหลังครั้งเก่า หวนคืนกลับมา แล้วสร้างเรื่องโรแมนติก คุณมู่คิดอย่างไรกับการพาดหัวข้อข่าวนี้”

คุณมู่......