บทที่ 469 มองอะไรก็ไม่เข้าตาไปหมด

“เฉินถิงเซียว ไฟท์บินของฉันคือวันพรุ่งนี้ 7 โมงเช้านะ”

หลังจากมู่น่อนน่อนพูดจบ ในห้องก็เงียบสนิท เธอท้ายเธอก็แอบเอาหูไปแนบฟังอย่างห้ามใจไม่ไหว

ข้างในมีแต่ความเงียบสงบ ไม่มีเสียงอะไรเลย

ในห้องเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี แต่ว่าถ้าเอาหน้าแนบอยู่ตรงประตูแบบนี้ ถ้าคนข้างในเดินมาทางนี้ เธอก็จะได้ยินเสียงเล็กน้อย

มู่น่อนน่อนถอนหายใจอย่างไร้หนทาง ดูเหมือนว่าเฉินถิงเซียวก็ไม่อยากจะสนใจเธออยู่ดี

ผู้ชายคนนี้จริงๆเลย…ปลอบยากกว่ามู่มู่อีก

มู่น่อนน่อนยื่นมือไปเคาะประตูอีกครั้งก่อนจะพูดว่า “ถ้าคุณยังไม่ออกมา ฉันจะไปแล้วนะ?”

ในที่สุดในห้องก็จะมีเสียงเกิดขึ้น

เฉินถิงเซียวพูดออกมาด้วยความโมโห “ถ้าจะไปก็รีบไป!”

มู่น่อนน่อนเม้มริมฝีปาก ไปก็ไป!

ตอนที่เธอหันหลังจากไป ประตูห้องหนังสือก็ถูกเปิดออกจากคนที่อยู่ข้างใน

เฉินถิงเซียวยืนอยู่ที่หน้าประตู ก่อนจะมองไปยังทางเดินที่ไม่มีใครอยู่เลย สีหน้าของดูอึมครึมมาก

จะไปก็ไปสิ ทำไมต้องมาบอกเขาด้วย

เพราะถ้าเกิดว่าเขาอดทนไม่ไหวเขาก็อาจจะบังคับให้เธออยู่ที่นี่ต่อไปจริงๆ มันก็เป็นเพราะเธอรนหาที่เอง

……

วันถัดมาก

เฉินถิงเซียวตื่นขึ้นมา ตอนที่เขาผูกเนคไทที่กระจกเต็มตัว เขาก็อดใจไม่ไหวยกมือขึ้นมาดูเวลา

มีเวลาอีกสิบนาทีกว่าจะ 7 โมง

ตอนนี้มู่น่อนน่อน น่าจะต้องขึ้นเครื่องที่สนามบินแล้ว

เมื่อคิดได้แบบนี้ สีหน้าของเฉินถิงเซียวก็ดูอึมครึ้มมากกว่าเดิม

ท่าทีในการจัดเนคไทของเขาดูเหมือนเครื่องจักรและดูแข็งทื่อเล็กน้อย

หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จ สือเย่ก็ขับรถมารับเขาแล้ว

ในช่วงนี้หลังจากที่เฉินถิงเซียวเริ่มจะคุ้นเคยกับสิ่งนี้ สือเย่ก็ไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านของเฉินถิงเซียวอีกต่อไป ซึ่งเขาทำหน้าที่ขับรถมารับเขาไปบริษัททุกวัน

สือเย่เปิดประตูให้เฉินถิงเซียวอย่างให้เกียรติ “คุณชาย”

เฉินถิงเซียวเดินไปข้างหน้า ตอนที่เขากำลังจะขึ้นรถ หางตาของเขาก็เห็นเนคไทของสือเย่ เขาขมวดคิ้ว “เนคไทของนายไม่เข้ากับหยุดของนายเลย”

สือเย่ “???” ทำไมอยู่ดีๆ คุณชายถึงมาสนใจเรื่องสีเนคไทของเขา

หลังจากที่เฉินถิงเซียวพูดจบเขาก็ไม่ได้ขึ้นรถในทันที เขายังคงยืนจ้องเขาอยู่ตรงหน้าประตูแบบนั้น

สือเย่ครุ่นคิด ก่อนจะก้มลงมองและพูดว่า “พรุ่งนี้ผมจะเปลี่ยนเส้นใหม่ครับ”

เฉินถิงเซียวก็ยังคงไม่ขยับ

สีหน้าของสือเย่นิ่ง เขามองสำรวจไปที่เฉินถิงเซียว ก่อนที่เขาจะยื่นมือไปดึงเอาเนคไทออก

ในตอนนั้น เฉินถิงเซียวก็ยอมเข้าไปนั่งในรถ

สือเย่บ่นในใจ ถึงแม้ว่าปกติคุณชายจะเป็นคนที่จู้จี้จุกจิกมาก แต่เขาก็จะไม่จู้จี้จุกจิกกับเรื่องการแต่งกายของเขาถึงขนาดนี้

ในตอนที่เขาไม่รู้เรื่อง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

จากนั้น สิ่งที่สือเย่คาดไม่ถึงก็คือ นี่เป็นแค่การเริ่มต้นเท่าไหร่

เขาเดินไปอีกฝั่งเพื่อไปนั่งตำแหน่งคนขับ ในตอนนี้เขากำลังจะออกรถ เฉินถิงเซียวที่นั่งอยู่ข้างหลังเงียบๆ ก็พูดว่า “ในรถใช้น้ำของปรับอากาศกลิ่นไหนเนี่ย ทำไมเหม็นแบบนี้”

สือเย่พูด “ก็ใช้กลิ่นนี้มาตลอดนะครับ ครั้งก่อนคุณชายยังบอกว่าหอมอยู่เลย…”

เฉินถิงเซียวตอบกลับไปอย่างราบเรียบว่า “เหรอ?”

สือเย่สัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเฉินถิงเซียวนานแล้ว ในตอนนั้นเขาก็เลยไม่กล้าพูดอะไรออกมา เขาเอาฝามาปิดที่น้ำหอมปรับอากาศ จากนั้นก็โยนเข้าไปในถังขยะ

ตอนที่กำลังขับรถ เฉินถิงเซียวก็พูดขึ้นมาอีกกว่า “ขับรถมานานขนาดนี้แล้ว ทำไมยังขับรถได้ไม่นิ่งเลย นี่ก็ถือว่าเป็นความสามารถอีกอย่าง”

ตอนแรกเขารังเกียจสีเนคไทของเขา ต่อมาก็เป็นกลิ่นของน้ำหอมปรับอากาศในรถ ส่วนตอนนี้ก็รังเกียจที่เขาขับรถได้ไม่นิ่งพอ…

สือเย่เพิ่งจะเข้าใจ เฉินถิงเซียวไม่ได้อยู่ดีๆ ก็มาสนใจสีเนคไทของเขา และก็ไม่ได้เกลียดที่เขาขับรถได้ไม่นิ่งพอ แต่เป็นเพราะว่า ตอนนี้เฉินถิงเซียวมองอะไรก็ไม่เข้าตาเป็นหมด

ทำไมถึงมองอะไรไม่เข้าตาไปหมด?