บทที่ 480 ยืนใกล้กันขนาดนี้ อยากได้รับความอบอุ่น?

อย่าว่าแต่ลี่จิ่วเชียนเลย แม้แต่ลูกน้องที่มาช่วยคนด้วยกันกับเขาพวกนั้น ในสายตาก็ยังเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เฉินถิงเซียวฐานะอะไร?

นั่นคือผู้ที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด คุณชายที่เติบโตขึ้นมาในตระกูลมหาเศรษฐีร่ำรวย

ก็ยังสามารถปรับตัว นั่งกินข้าวในสถานที่แบบนี้ได้

สองสามวันนี้มู่น่อนน่อนเห็นบ่อยแล้ว เลยเห็นเรื่องเหนือความคาดหมายเป็นเรื่องธรรมดาแล้ว

เฉินถิงเซียวคีบผักดองขึ้นมา บังเอิญคีบติดหอมแดงมาด้วยชิ้นหนึ่ง เขาขมวดคิ้วจะคีบหอมแดงออก มู่น่อนน่อนเห็นเข้าก็รีบผลักชามเข้าไป: “อย่าทิ้ง เอามาให้ฉัน”

เฉินถิงเซียวขมวดคิ้วและวางหอมแดงลงในชามของเธอ

ก็ไม่รู้ว่ามีข้อเสียแบบนี้ได้ยังไง หัวหอม ต้นหอม ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับหอม เขาจะไม่กิน

ฉากนี้ตกลงไปในสายตาของลี่จิ่วเชียน แววตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะลึกลงไปเล็กน้อย

เขารู้สึกว่าตัวเองนั่งอยู่ที่นี่เป็นส่วนเกินมาก

เฉินถิงเซียวจะต้องคิดว่าเขาโง่มากแน่ๆ

ลี่จิ่วเชียนหัวเราะเยาะตัวเองทีหนึ่ง ลุกขึ้นยืน และพาคนออกไป

มู่น่อนน่อนได้ยินเสียงฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมอง มองลี่จิ่วเชียนและพวกเขาด้วยใบหน้าสงสัย พึมพำว่า: “ทำไมออกไปแล้วล่ะ?”

เฉินถิงเซียววางหัวหอมชิ้นหนึ่งในชามของเธอ: “กินข้าวของคุณเถอะ”

มู่น่อนน่อนขยับปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

เธอกินน้อยกว่าพวกเฉินถิงเซียว ไม่นานก็กินอิ่มแล้ว

เธอถือชามเข้าไปในครัว แล้วก็ออกไปหาลี่จิ่วเชียน

เฉินถิงเซียวและคุณลุงยังคงนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะอาหาร มองออกไปจากในห้องโถง สามารถมองเห็นมู่น่อนน่อนและลี่จิ่วเชียนยืนคุยกันอยู่ได้พอดี

ทั้งสองคนยืนใกล้กันขนาดนี้ อยากได้รับอบอุ่น?

คุยกับลี่จิ่วเชียนสนุกขนาดนั้นเลย?

ทุกครั้งที่เฉินถิงเซียวมองดู สีหน้าก็ยิ่งขรึมมากขึ้นเล็กน้อย

คุณลุงมองเขาครู่หนึ่ง แล้วก็มองออกไปนอกประตู น้ำเสียงค่อนข้างสงสัย: “ชายหนุ่มคนนั้น มาแย่งภรรยากับนายเหรอ?”

เฉินถิงเซียวพูดอย่างไร้สีหน้า: “เขาไม่คู่ควรมาแย่งกับผมหรอก”

“ในเมื่อรู้ว่าเขาไม่คู่ควร แล้วทำไมนายยังทำหน้าอยากจะทะเลาะกับเขาแบบนี้อีกล่ะ?” คุณลุงส่ายหัว: “อย่าใจร้อนนักเลย น่อนน่อนแม่หนูคนนั้นดีมากเลยนะ จิตใจมั่นคงต่อนาย นายก็อย่าระแวงมากจนเกินไป… "

เฉินถิงเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง พูดเสียงเย็นชาว่า: “เธอเป็นผู้หญิงสองจิตสองใจ”

อยากจะแต่งงานกับเขาซ้ำอีกรอบ แล้วยังมีข่าวบันเทิงกับผู้ชายคนอื่น ข้างกายก็ยังมีลี่จิ่วเชียนที่ใส่ใจเธอมากขนาดนี้

เหอะ!

เขาไม่เห็นว่าผู้หญิงคนนี้จะจิตใจมั่นคงตรงไหน

คุณลุง: “……”

ด้านนอก

มู่น่อนน่อนยืนอยู่ข้างๆลี่จิ่วเชียน คิดอยู่สักพัก ถึงจะพูดออกมาว่า: “ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงจงใจยั่วยุเฉินถิงเซียว แต่ฉันต้องขอบคุณคุณอย่างมากที่มาตามหาฉัน”

“มิตรภาพที่ผ่านความเป็นความตายด้วยกันมา แค่นี้ไม่นับอะไร” ลี่จิ่วเชียนหัวเราะออกมาทีหนึ่ง ก้มหน้ามองที่พื้น ค่อยๆพูดออกมา

มู่น่อนน่อนเม้มปาก ไม่พูดอะไรอีก

ประเด็นสำคัญก็เพราะว่า สิ่งที่เธออยากจะพูด ไม่เหมาะที่จะพูดที่นี่

ผ่านไปสักครู่ เธอก็พูดออกมาว่า: “กลับเมืองหู้หยาง ฉันเลี้ยงข้าวคุณนะ”

ลี่จิ่วเชียนตอบตกลงอย่างง่ายดาย: “ได้สิ”

มู่น่อนน่อนก็ยิ้มตามเช่นกัน: “ตกลงตามนี้ค่ะ”

“ฟ้าในที่สุดก็ปลอดโปร่งแล้ว” เสียงของคุณลุงดังเข้ามา

มู่น่อนน่อนเงยหน้า ก็เห็นบนท้องฟ้ามีพระอาทิตย์ปรากฏออกมาแล้วจริงๆ

ฝนตกเป็นเวลานานติดต่อกันหลายวัน นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นพระอาทิตย์