บทที่ 483 ส่งคุณหญิงน้อยกลับไป

เครื่องบินได้จอดลงที่ท่าอาศยานนานาชาติเมืองหู้หยาง

สือเย่ได้สั่งให้บอดี้การ์ดมารับเครื่องไว้ล่วงหน้าแล้ว

มู่น่อนน่อนกับเฉินถิงเซียวเพิ่งออกจากสนามบิน ก็มีบอดี้การ์ดเดินมาหา

บอดี้การ์ดพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า：“คุณผู้ชาย คุณหญิงน้อย”

เฉินถิงเซียวหันมาถามมู่น่อนน่อนว่า：“คุณจะไปไหน？”

สองวันนี้เฉินถิงเซียวเย็นชากับเธอมาก มู่น่อนน่อนก็มีภูมิต้านทานขึ้นมาบ้างแล้ว

เธอตอบกลับด้วยสีหน้าเฉยเมย： “ไปดูมู่มู่ที่บ้านคุณค่ะ”

เฉินถิงเซียวฟังแล้วได้หันไปมองสือเย่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย：“ไปบริษัท”

เขาพูดจบ ก็ได้ยกฝีเท้าเดินไปที่รถคันนึง

บอดี้การ์ดได้ขับรถมาหลายคัน เห็นเฉินถิงเซียวจะไปบริษัท ก็ได้เป็นฝ่ายเดินไปช่วยเขาประตูรถ

สือเย่มองเงาของเฉินถิงเซียวแว๊บนึง จากนั้นถึงได้สั่งการบอดี้การ์ดอีกคนที่อยู่ข้างๆ：“ส่งคุณหญิงน้อยกลับไป”

มู่น่อนน่อนไม่สนว่าสือเย่พูดอะไร เธอได้วิ่งตามเฉินถิงเซียวไปแล้วถามว่า：“ของที่คุณลุงให้มา จะให้ฉันเอาไว้ที่บ้านคุณหน่อยมั้ยคะ？”

เฉินถิงเซียวกำลังจะเข้าไปในรถ ฟังคำพูดของเธอแล้วได้หยุดชะงักเล็กน้อย จากนั้นได้หันมามองหน้าเธอแว๊บนึง：“ไม่ต้อง คุณเอาไปหมดเลย”

เขาพูดจบ ก็ได้เข้าไปในรถโดยตรง

บอดี้การ์ดปิดประตูรถ หลังจากพยักหน้าให้มู่น่อนน่อนอย่างเคารพแล้วก็ได้ถอยออกไปเลย สือเย่เป็นคนมาขับรถไปบริษัทกับเฉินถิงเซียว

มู่น่อนน่อนมองดูรถขับไปไกล เธอสูดหายใจลึกๆทีนึงแล้ว ถึงหันไปขึ้นรถอีกคัน

นิสัยที่หาความแน่นอนอะไรไม่ได้ของเฉินถิงเซียว ทำให้คนคาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ

บอดี้การ์ดได้ส่งมู่น่อนน่อนไปที่บ้านของเฉินถิงเซียวโดยตรง

ตอนที่เฉินมู่เห็นมู่น่อนน่อนแล้ว ดีใจจนวิ่งพุ่งเข้ามาที่อ้อมกอดเธอโดยตรง

“แม่คะ！”

สาวน้อยเฉินมู่เหมือนอ้วนขึ้นจริงๆด้วย ตอนที่มู่น่อนน่อนอุ้มเธอขึ้นมา รู้สึกหนักกว่าก่อนหน้านี้เยอะเลย

“แม่กับพ่อไม่อยู่ หนูได้ทานข้าวดีๆ นอนดีๆหรือเปล่าคะ？อื๊ม？”มู่น่อนน่อนอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนโซฟา

มีคนรับใช้ยกน้ำมา มู่น่อนน่อนได้พูดเสียงต่ำคำนึง：“ขอบใจจ้า”

“อืมๆ！”เฉินมู่พูดเสียงดังเสร็จ ก็ได้ยื่นคอมองไปทางประตูที่มู่น่อนน่อนเพิ่งเข้ามา

มู่น่อนน่อนเองก็ได้มองไปตามสายตาของเธอ ผ่านไปสองวิ เฉินมู่ดึงสายตากลับแล้วแหงนหน้ามองมู่น่อนน่อน：“คุณพ่อล่ะคะ？”

สีหน้าของมู่น่อนน่อนได้หงอยลงมาทันที แววตามีความเศร้าหมองแว๊บผ่าน：“คุณพ่อไปบริษัทแล้วค่ะ เขามีธุระต้องทำ”

“ค่ะ”เสียงของเฉินมู่ฟังแล้วค่อนข้างผิดหวัง แต่ไม่นานก็ได้มีชีวิตชีวาขึ้นมา

คุณพ่อไม่อยู่ไม่เป็นไร มีคุณแม่อยู่ก็พอแล้ว

……

มู่น่อนน่อนเล่นกับเฉินมู่ได้สักพักก็เตรียมตัวกลับแล้ว

ก่อนจะกลับ เฉินมู่ได้ดึงเธอวพร้อมบอกว่าจะไปกับเธอ

มู่น่อนน่อนยื่นมือมาลูบศีรษะเธอ：“เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะมาอีกนะคะ”

“ไม่เอา……”เฉินมู่ทำหน้ามุ่ย และดึงตัวเธอไว้ไม่ยอมปล่อยพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า

มู่น่อนน่อนเห็นแล้วสงสารจับใจ ทันใดนั้นได้ประนีประนอมอย่างไม่มีหลักการใดๆ：“งั้นแม่โทรบอกคุณพ่อก่อน โอเคมั้ยคะ？”

เฉินมู่รีบพยักหน้ารัวๆ：“ค่ะ”

ถึงแม้เธอยังเด็กอยู่ แต่ถ้าพูดเหตุผลกับเธออย่างมีความอดทน เธอก็จะฟังอยู่

ที่จริงเฉินมู่เป็นเด็กที่ค่อนข้างขาดความรัก สมัยเด็กๆคนที่อยู่ข้างกายเธอมักจะเป็นคนรับใช้ หรือไม่ก็คุณพ่อที่เคร่งขรึม ยังไงเด็กก็ชอบเพศหญิงที่สวยและอ่อนโยนกว่า

ในใจของเด็กๆทุกคนมักจะมีความพึ่งพาแม่อยู่ในสายเลือด

มู่น่อนน่อนอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน และได้หยิบมือถือออกมาโทรหาเฉินถิงเซียว

น้อยนักที่จะได้เห็น ครั้งนี้หลังจากโทรติด เสียงรอสายเพิ่งดังขึ้นสองที เฉินถิงเซียวก็ได้รับสายแล้ว

“มีธุระอะไร？”เสียงของเขาเย็นชาเหมือนที่ผ่านๆมา

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านคุณ มู่มู่อยากกลับไปกับฉัน ฉันอยากให้เธอไปพักที่บ้านฉันสักสองสามวันค่ะ”ที่จริงมู่น่อนน่อนไม่ค่อยมั่นใจเลยว่าเฉินถิงเซียวจะตอบตกลง