บทที่ 511 เดี๋ยวฉันไปแย่งคืนมาให้

ดวงตาของเฉินถิงเซียวที่เดิมทีดำสนิทอยู่แล้ว เหมือนถูกย้อมด้วยน้ำหมึกจนสีเข้มมากขึ้น จ้องเขม็งไปทางลี่จิ่วเชียน “คนของผม ผมไม่ครอบครองไว้เอง จะให้ส่งให้คนอื่นหรือไง?”

ลี่จิ่วเชียนตกตะลึงไปสักพัก ก่อนจะยิ้มออกมา “คุณเฉินพูดมีเหตุผลครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ยังมีคนรอผมอยู่ข้างนอก”

เฉินถิงเซียวรู้ว่าเขาจงใจพูดแบบนี้ จึงพูดขึ้นว่า “มีคนรออยู่” ไม่ได้หมายความว่ามู่น่อนน่อนกำลังรอเขาอยู่หรือไง

เฉินถิงเซียวไม่เคยเป็นคนดีอะไร และลี่จิ่วเชียนก็พูดถึงขนาดนี้แล้วถ้าเฉินถิงเซียวยังเกรงใจอีก เขาคงไม่ใช่เฉินถิงเซียวแล้ว

“งั้นก็ปล่อยให้เธอรอไป” เฉินถิงเซียวยิ้มเยาะ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปทันที

ในตอนแรกลี่จิ่วเชียนยังไม่เข้าใจความหมายจากคำพูดของเฉินถิงเซียว

แต่วินาทีต่อมา หลังจากที่มีบอดี้การ์ดสองสามคนเดินเข้ามาจากข้างนอก ลี่จิ่วเชียนก็เข้าใจทันทีว่าเฉินถิงเซียวหมายความว่ายังไง

ความหมายชัดเจนมาก เฉินถิงเซียวตั้งใจจะให้บอดี้การ์ดจับตาดูเขาไว้ ไม่ให้เขาออกไป

ลี่จิ่วเชียนรู้สึกว่าเขามองเฉินถิงเซียวผู้ชายคนนี้ดีเกินไป

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ยากที่จะรักษาไว้ได้อีกต่อไป

“เฉินถิงเซียว กับน่อนน่อนคุณก็ไร้เหตุผลแบบนี้อย่างนั้นเหรอ?” ใครเขาขังคนตามอำเภอใจแบบนี้กัน?

เฉินถิงเซียวเมินเฉยต่อคำพูดของเขา แล้วพูดสั่งบอดี้การ์ด “หลังจากงานเลี้ยงจบ ส่งคุณลี่กลับด้วย”

หลังจากนั้น เฉินถิงเซียวล้วงมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสูท แล้วเดินออกไปช้าๆ

หลังจากประตูปิดลง บอดี้การ์ดก็พูดกับลี่จิ่วเชียนอย่างเรียบนิ่งว่า “คุณลี่ รบกวนส่งโทรศัพท์มาด้วยครับ”

ลี่จิ่วเชียน “...”

เฉินถิงเซียวคิดได้รอบคอบมาก

ลี่จิ่วเชียนหายใจเข้าลึก แล้วยื่นโทรศัพท์ให้บอดี้การ์ด

พวกบอดี้การ์ดทำตามคำสั่งของเฉินถิงเซียวก่อนหน้านี้ รีบกดหาหมายเลขโทรศัพท์ของมู่น่อนน่อน แล้วพิมพ์ข้อความส่งออกไป

พอเห็นแบบนี้ ลี่จิ่วเชียนจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณส่งอะไรไป?”

บอดี้การ์ดเหลือบมองเขา แต่ไม่พูดอะไร และไม่คืนโทรศัพท์ให้เขาด้วย

ลี่จิ่วเชียนกำหมัดแน่น แล้วคลายหมัดลงอีกครั้ง

……

มู่น่อนน่อนรู้สึกว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าที่ถืออยู่สั่นเล็กน้อย

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู พบว่าเป็นข้อความที่ลี่จิ่วเชียนส่งมาให้เธอ

“ผมมีธุระ ขอตัวกลับก่อน”

ประโยคง่ายๆ ดูไม่มีอะไรพิเศษ

มู่น่อนน่อนจ้องมองข้อความนี้สักพัก แล้วมองไปที่ทางเข้างานเลี้ยง

เธอเห็นเฉินถิงเซียวที่เดินเข้าไปในงานเลี้ยงพอดี ลี่จิ่วเชียนไม่ได้เดินตามหลังเขาเข้ามาด้วย

เสิ่นเหลียงเองก็เห็นเฉินถิงเซียว จึงถามมู่น่อนน่อน “คุณหมอลี่ล่ะ?”

“เขาบอกว่ามีธุระต้องกลับก่อน” มู่น่อนน่อนพูดโดยไม่หันกลับไปมอง

เสิ่นเหลียงพูดอย่างเอื่อยเฉื่อย “อะไรจะเร่งด่วนขนาดนั้น มาบอกลากันก่อนจะกลับก็ไม่มี”

เฉินถิงเซียวไม่ได้มองทางนี่ด้วยซ้ำ เขาเดินตรงเข้าไปนั่งข้างเฉินชิงเฟิง

มู่น่อนน่อนก้มหน้าลง กดหาหมายเลขโทรศัพท์ของลี่จิ่วเชียนในโทรศัพท์มือถือ แล้วกดโทรหาเขา

แต่เพิ่งโทรติดก็ถูกตัดสายทิ้งไปแล้ว

หลังจากนั้นเธอก็ได้รับข้อความว่า “กำลังขับรถ”

มู่น่อนน่อนมองไปที่เฉินถิงเซียวสักพัก จากนั้นก็ก้มหน้าลงครุ่นคิด

ถ้าเฉินถิงเซียวคิดจะทำอะไรกับลี่จิ่วเชียนจริงๆ เขาคงไม่พาลี่จิ่วเชียนไปต่อหน้าเธอ

ลี่จิ่วเชียนคงมีธุระต้องไปจัดการจริงๆ

อาจเป็นเพราะมีซูเหมียนอยู่ด้วย จึงแทบไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้ามาใกล้เฉินถิงเซียวเลย

คนที่มาในงานคืนนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นคนดังในแวดวงธุรกิจ แต่ภูมิหลังทางตระกูลของซูเหมียนดีกว่าคนดังหรือนักธุรกิจเหล่านี้ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้ามีปัญหากับเธอ

“ดึกมากแล้ว เรากลับกันเถอะ” มู่น่อนน่อนวางโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า แล้วลุกขึ้นยืน