บทที่ 522 โอกาสในการประจบเอาใจเจ้านาย

เฉินถิงเซียวถมึงตาใส่ฟู้ถิงซีอย่างเย็นชาครู่หนึ่ง ฟู้ถิงซีก้มหน้าเล็กน้อยด้วยท่าทางจริงจัง คล้ายกับว่าเขาไม่ได้เป็นคนเอ่ยวาจาเมื่อครู่นี้

เขามองดูแล้วสงบนิ่งมาก

แต่มู่น่อนน่อนก็ยังสังเกตเห็นว่ามือของฟู้ถิงซีที่ประสานจับกันกำแน่น

มู่น่อนน่อนหัวเราะเสียงเบา เธอนึกว่าพื้นฐานจิตใจของฟู้ถิงซีจะดีไปจนถึงระดับที่ไม่กลัวเฉินถิงเซียวแล้วเสียอีก

เฉินถิงเซียวยืนอยู่ด้านหลังมู่น่อนน่อน มือหนึ่งยันโต๊ะเอาไว้ ท่าทางนี้ดูแล้วคล้ายกับว่าโอบมู่น่อนน่อนเอาไว้ในอ้อมแขน

เขายื่นนิ้วออกมาเคาะบนโต๊ะสองนิ้ว เตือนมู่น่อนน่อนว่า “เซ็นชื่อเถอะ”

มู่น่อนน่อนจะกล้าเซ็นชื่อได้อย่างไร

ฟู้ถิงซีเป็นทนายความเลื่องชื่อของเมืองหู้หยาง และเป็นทนายความที่เฉินถิงเซียวจ้างเป็นการส่วนตัว ของพวกนี้เมื่อเซ็นชื่อไปแล้ว ก็จะมีผลทางกฎหมาย

บริษัทที่ใหญ่ขนาดนี้อย่างบริษัทเฉินซื่อ เฉินถิงเซียวกลับทำเหมือนเรื่องเล่นๆ บอกว่าจะมอบให้เธอก็มอบให้เธอ

เธอไม่เคยมีความคิดจะแตะต้องบริษัทเฉินซื่อแม้แต่น้อย ตอนนี้เฉินถิงเซียวมอบบริษัทเฉินซื่อให้เธออย่างเต็มใจ เธอก็ไม่กล้ารับเอาไว้

มู่น่อนน่อนไม่รู้ว่าควรจะโน้มน้าวเขาอย่างไรดีแล้ว จึงขมวดคิ้วเรียกชื่อเขาไป “เฉินถิงเซียว!”

เฉินถิงเซียวเลิกคิ้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เวลาของฟู้ถิงซีมีค่า คุณถ่วงเวลาหนึ่งนาที ผมก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มให้เขาหนึ่งนาที พวกเรายังต้องเลี้ยงดูมู่มู่ ประหยัดได้นิดหน่อยก็ประหยัดเถอะ”

น้ำเสียงของเขาจริงจังมาก คล้ายกับว่าจู้จี้จุกจิกเรื่องเงินนี้จริงๆ

มู่น่อนน่อนรู้ เขากำลังหยอกเธอ

ในเวลาแบบนี้ เขายังมีอารมณ์มาหยอกเธอ

“เฉินถิงเซียว ฉันจะไม่เซ็นชื่อหรอกนะ บริษัทเฉินซื่อเป็นธุรกิจตระกูลเฉินของพวกคุณ ทำไมคุณถึงได้ทำเป็นเล่นๆ บอกว่าจะมอบให้ฉันก็ให้ฉันกัน”

เฉินถิงเซียวคล้ายกับรู้สึกว่าสีหน้าจริงจังของเธอน่าสนใจมาก ยิ้มบางๆ พลางเอ่ยว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เป็นสินสอดที่ผมมอบให้คุณ”

มู่น่อนน่อนตะลึง กว่าครู่หนึ่งถึงจะหาเสียงของตัวเองพบ

เธอเอ่ยถามเขาเสียงเบา “คุณไม่กลัวว่าในอนาคตฉันจะเปลี่ยนใจ เอาเงินของคุณไปแล้วหนีไปกับผู้ชายคนอื่นหรือ?”

“หือ? ผมจำได้ว่าก่อนหน้านี้คุณเคยพูดประโยคหนึ่ง” เฉินถิงเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยช้าๆว่า “ทั้งเมืองหู้หยางมีผู้ชายคนไหนที่มีอนาคตมากกว่าเฉินถิงเซียวด้วยหรือ”

มู่น่อนน่อนเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยพูดประโยคนี้

เวลาผ่านไปนานเกินไปแล้ว ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ เป็นการพูดต่อหน้าสื่อมวลชน

คิดไม่ถึงเลยว่ากระทั่งเรื่องเก่านมนานเช่นนี้ เขาก็ยังจำได้

เสียงของเฉินถิงเซียวดึงเธอออกมาจากความทรงจำ “เช่นนั้นตอนนี้ผมถามคุณ คุณคิดว่าทั้งเมืองหู้หยางมีผู้ชายคนไหนที่มีอนาคตมากกว่าผมหรือไม่”

คำตอบของเธอเหมือนกับในปีนั้น

ไม่มี

“แค่ก!”

ฟู้ถิงซีที่ถูกมองเป็นพื้นหลังมาโดยตลอดลองดึงดูดความสนใจของสองคนนี้ และแสดงออกถึงการคงอยู่ของตัวเอง

เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูสองสามีภรรยารำลึกความทรงจำกัน

มู่น่อนน่อนถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าในห้องยังมีคนอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง

เธอถมึงตาใส่เฉินถิงเซียว “จะให้ฉันมาในวันอื่นแทนหรือไม่”

คำตอบของเฉินถิงเซียวคือ ยัดปากกาเข้าไปในมือของมู่น่อนน่อนใหม่

“ผมหิวแล้ว เร็วหน่อย” เฉินถิงเซียวเอ่ยจบก็เดินอ้อมไปนั่งอีกด้าน เซ็นชื่อด้วยกันกับมู่น่อนน่อน

มู่น่อนน่อนยังคงไม่ขยับ

เฉินถิงเซียวแสร้งทำเป็นมองเธออย่างดุร้าย “ถ้ายังไม่ยอมเซ็นชื่ออีก ผมจะไม่ให้คุณเจอมู่มู่!”

“......” มู่น่อนน่อนมุมปากกระตุก รู้สึกว่าบางครั้งเฉินถิงเซียวก็ติ๊งต๊องน่าเบื่อเป็นพิเศษ

ฟู้ถิงซีก็นั่งลงและเริ่มจัดเอกสารเช่นกัน

.......