บทที่ 532 คุณนายเฉินคุณมีเหตุผลหรือเปล่า?

พอเฉินถิงเซียวลงจากรถไป ก็เห็นเฉินมู่

“เฉินชิงเซียว”

เฉินมู่เหมือนกับกลัวว่าเขาจะโกรธ จึงเข้าไปหลบหลังคนใช้ไปอย่างรวดเร็ว แล้วส่งเสียงเรียกไปอย่างอยู่เป็นสุดๆ “คุณพ่อ!”

เฉินถิงเซียวมองเฉินมู่ไปหลายวิด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ จากนั้นก็แสยะริมฝีปากเผยรอยยิ้มไปทางเฉินมู่

มู่น่อนน่อนบอกว่าเขาโมโหใส่เฉินมู่ งั้นเขาก็ยิ้มให้เฉินมู่ก็จบล่ะมั้ง?

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดว่าตัวเองจะเคยโมโหใส่เฉินมู่มาก่อน

แต่ผลสุดท้าย เขาไม่ยิ้มก็ยังดีอยู่ พอเขายิ้มมาแล้ว ก็ได้ทำให้เฉินมู่กลัวจนร้องไห้ออกมาเลย

มู่น่อนน่อนลงจากรถอยู่ที่ข้างหลัง ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองพ่อลูกคู่นี้ ก็เห็นเฉินมู่ร้อง “ว้าก” ขึ้นมาพอดี

“เป็นอะไรไป? มู่มู่” มู่น่อนน่อนพอได้ยินเสียงร้องไห้ ก็เดินเข้ามาทางเฉินมู่แล้วอุ้มเธอขึ้นมา

เฉินมู่ชี้ไปที่เฉินถิงเซียว ร้องไห้ออกมาไม่หยุด

มู่น่อนน่อนก็ได้หันหน้าไปมองเขาเช่นกัน

ไม่รอให้เธอพูดออกมา เฉินถิงเซียวได้ชิงพูดออกมาก่อน “ผมไม่ได้ดุเธอ และก็ไม่ได้โมโหใส่เธอด้วย”

เขาพูดจบ ก็ได้ก้าวเข้าประตูวิลล่าไป

เงาร่างเบื้องหลังมองไปแล้วเต็มไปด้วยความโกรธ

มู่น่อนน่อนอุ้มเฉินมู่เดินอยู่ที่ข้างหลัง ปลอบเฉินมู่ออกไปเบาๆ เฉินมู่จึงไม่ได้ร้องไห้อะไรมากมายแล้ว

เธอเอียงตัว ยืดคอยาวออกมา หลังจากที่เห็นเฉินถิงเซียวเข้าไปในบ้านแล้ว ถึงจะสูดจมูกไม่ได้ร้องไห้ออกมาแล้ว

“ทำไมถึงต้องร้องไห้? คุณพ่อดุหนู?” มู่น่อนน่อนยื่นมือไปปาดเช็ดน้ำตาให้เธอ ถามเธอไปอย่างอ่อนโยน

“เปล่า...” เฉินมู่เช็ดน้ำตาบนใบหน้าตัวเอง เอ่ยออกมาด้วยเสียงอ้อแอ้

มู่น่อนน่อนมึนงงอยู่บ้างเล็กน้อย “แล้วเป็นเพราะอะไร?”

เฉินมู่ถูกถามโดนจุดที่รู้สึกเสียใจเข้า ก็ได้บึนปากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่ก็ไม่ลืมที่จะตอบคำถามของมู่น่อนน่อนออกไปก่อน

“คุณพ่อเขายิ้มให้หนู...ฮือ...ฮือ...”

มู่น่อนน่อน “...”

เธออ้าปากออกมา พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เธอเพิ่งได้ยินมาเป็นครั้งแรก เด็กถูกรอยยิ้มของพ่อทำเอากลัวจนร้องไห้ออกมาเลย

คุณชายใหญ่เฉินเป็นคนที่ไม่ธรรมดาเลย

มู่น่อนน่อนอยากจะหัวเราะอยู่บ้าง แต่เห็นเฉินมู่ร้องไห้เสียจนเสียใจขนาดนี้ จึงตัดสินใจเลือกที่จะปลอบเฉินมู่ให้เสร็จก่อน “คุณพ่อยิ้มให้หนู เป็นเพราะชอบหนู เป็นเพราะมีความสุขไง ทำไมหนูยังร้องไห้ออกมาอีก?”

“น่ากลัว...” เฉินมู่พูดสองคำนี้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้น เอาหัวฝังเข้าไปในอ้อมแขนของมู่น่อนน่อน

มู่น่อนน่อนหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

“ทำไมถึงได้น่ากลัวไปได้ล่ะ เขาชอบหนูต่างหากจึงได้ยิ้มมาให้หนูไง”

เฉินมู่ร้องไห้เสียงดังออกมากว่าเดิม

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้จักวิธีการอยู่ร่วมกันของสองพ่อลูกคู่นี้ดีพอ นึกไม่ถึงว่าเพียงแค่รอยยิ้มเดียวของเฉินถิงเซียวจะสามารถทำให้เฉินมู่กลัวจนร้องไห้ออกมาได้

ตอนที่เธออุ้มเฉินมู่เข้าห้องโถงใหญ่ เฉินมู่ก็ได้สงบลงแล้ว

เธอวางเฉินมู่ลง แล้วมองหาเงาร่างของเฉินถิงเซียวไปรอบๆ

คนใช้มองออกว่ามู่น่อนน่อนกำลังหาเฉินถิงเซียวอยู่ จึงเป็นฝ่ายเข้ามาพูดเองว่า “คุณหญิง คุณผู้ชายอยู่ข้างบนค่ะ”

“อืม” มู่น่อนน่อนพยักหน้าออกมาเล็กน้อย แล้วเอ่ยกับเฉินมู่ออกไป “หนูเป็นเด็กดีรออยู่ที่ตรงนี้ แม่จะไปชั้นบนหน่อย”

“ค่ะ” เฉินมู่นั่งเล่นของเล่นอยู่บนโซฟา

เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อย เมื่อกี้ร้องไห้หนักขนาดนั้น ตอนนี้ได้เล่นเสียจนสนุกสนานขนาดนี้แล้ว

มู่น่อนน่อนขึ้นมาชั้นบน มาหาเฉินถิงเซียวที่ในห้องนอน

เธอเปิดประตูเข้าไป เฉินถิงเซียวกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ถอดกางเกงอยู่พอดี

มู่น่อนน่อนได้หันหน้าออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เอ่ยออกไปอย่างไม่พอใจ “คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่รู้จักล็อกประตูหรือไง!”