บทที่ 545 ลี่จิ่วชัง

มู่น่อนน่อนกลับไปโดยที่ไม่ได้อยู่ที่บ้านของลี่จิ่วเชียนนานนัก

ก่อนที่จะกลับ เธอเข้าไปที่ห้องหนังสือของเขาสักพัก แต่ก็ไม่พบเบาะแสอะไรที่เป็นประโยชน์

เธอไปๆมาๆแบบนี้อยู่ครึ่งวัน กลับถึงบ้านก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เฉินถิงเซียวจะพูดว่า เขาจะไม่กลับมากินข้าวกลางวัน แต่มู่น่อนน่อนก็ยังเข้าครัวทำอาหารกลางวันเอง

เฉินถิงเซียวไม่กลับมากิน แต่เธอกับเฉินมู่ยังต้องกิน

ท้ายที่สุด เมื่อเธอทำกับข้าวเสร็จ กำลังจะนั่งกินข้าวกับเฉินมู่ก็มีเสียงคนใช้ดังลอยเข้ามาจากข้างนอก

“คุณผู้ชายกลับมาแล้ว!”

“คุณผู้ชายทานข้าวมาหรือยังค่ะ?”

มู่น่อนน่อนได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้ามองไปที่ประตูทางเข้าห้องอาหาร

เฉินมู่ที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ ดวงตาเป็นประกาย แล้วพูดด้วยความดีใจว่า “คุณพ่อกลับมาแล้ว!”

มู่น่อนน่อนลูบหัวเธอเบาๆ

โดยปกติแล้ว แม้ว่าเฉินถิงเซียวจะไม่ค่อยยิ้มและค่อนข้างจะใจร้ายกับเฉินมู่แต่เฉินมู่ก็ยังรักเขามาก

ผ่านไปไม่นาน ทางเข้าห้องอาหารก็มีเงาสูงใหญ่ปรากฎขึ้น

เฉินถิงเซียวเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะอาหาร แล้วนั่งลงตรงข้ามมู่น่อนน่อน

“คุณพ่อค่ะ” เฉินมู่เรียกเขาด้วยความดีใจ มุมปากยังเลอะไปด้วยซอสน้ำผึ้งจากปีกไก่อบน้ำผึ้ง เลอะขอบปากไปหมด ดูแล้วช่างน่าเอ็นดู

เฉินถิงเซียวตอบกลับ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เช็ดปากตัวเองหน่อยซิ”

“ค่ะ” เฉินมู่ดึงกระดาษทิชชู่ในกล่องออกมาหนึ่งแผ่น วางบนปากแบบสุ่มๆแล้วเช็ดปาก

เธอลดทิชชู่ดู เห็นซอสน้ำผึ้งสีเหลืองที่ติดอยู่บนทิชชู่ ก็ร้อง “อี๋” แล้วทิ้งทิชชู่ไว้ข้างๆอย่างรังเกียจ

เฉินถิงเซียวเห็นเธอเช็ดเองแล้วไม่สะอาด จึงดึงทิชชู่ออกมาอีกหนึ่งแผ่น จึงค่อยๆโผตัวไปข้างหน้า ยักคิ้วมองเธอ “เข้ามานี่สิ”

เฉินมู่ยันโต๊ะอาหารด้วยมือเล็กๆสองข้าง ยืดคอขึ้นยื่นหน้าเข้าไปหา ทำปากจู๋ให้เฉินถิงเซียวเช็ดปากให้เธอ

เฉินถิงเซียวเช็ดให้เธอจนสะอาด ก็ทิ้งทิชชู่ไว้ข้างๆ

ในเวลานี้ ก็มีคนรับใช้ตักข้าวมาให้เขาพอดี

เมื่อเขาหยิบตะเกียบขึ้นมา ก็เห็นมู่น่อนน่อนกำลังจ้องมาที่เขา

เฉินถิงเซียวแสดงสีหน้าอึดอัดขึ้นมาแวบหนึ่ง จึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ออกมาคุยเรื่องสัญญาทางธุรกิจ พอดีเห็นว่าอยู่ใกล้บ้าน ก็เลยกลับมากินข้าว”

สีหน้าของเขาทรยศเขาเอง ทำให้มู่น่อนน่อนรู้ว่าเขาก็แค่สร้างเรื่อง แต่ก็ไม่ได้พูดแทงใจเขา กลับเอื้อมมือไปคีบอาหารให้เขา “กินเยอะๆนะคะ”

เฉินถิงเซียวก้มหน้าลงทานข้าว

เฉินมู่เห็นมู่น่อนน่อนคีบอาหารให้เฉินถิงเซียวก็เลียนแบบบ้าง เธอคีบหอมใหญ่ที่ใช้ผัดผักคีบให้เฉินถิงเซียว

“คุณพ่อ กินผักค่ะ”

เฉินถิงเซียวมองไปที่เธอ “พ่อไม่กินผักนี้”

เฉินมู่คิ้วขมวด พูดอย่างคนโตว่า “คุณแม่บอกว่าห้ามเลือกกินค่ะ”

เฉินถิงเซียวถามเธอ “หนูไม่เลือกกินเหรอ?”

เฉินมู่ส่ายหัว

เฉินถิงเซียวยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “งั้นหนูกินให้พ่อดูก่อนซิ”

“ได้ค่ะ” เฉินมู่คีบหอมใหญ่ชิ้นนั้นเข้าปากโดยไม่ลังเล รวดเร็วจนมู่น่อนน่อนห้ามไว้ไม่ทัน

แต่ว่า เมื่อเธอได้เคี้ยวก็คายออกมาทันที

“ว้าย…… นี่มันอะไรเนี่ย เผ็ดจัง……”