บทที่ 547 เธออยากไป ก็ปล่อยเธอไป!

เมื่อถึงสนามบิน มู่น่อนน่อนขับรถไปที่ลานจอดรถและเอาสัมภาระออกมา

เธอผ่านจุดตรวจความปลอดภัย และรออยู่ในห้องรอเครื่องจนกว่าเธอจะขึ้นเครื่อง แล้วถึงจะโทรหาเฉินถิงเซียว

หลังจากที่โทรติด มู่น่อนน่อนเป็นฝ่ายที่เริ่มพูดก่อน: "ยุ่งอยู่รึเปล่า?"

เสียงต่ำของเฉินถิงเซียวมาจากปลายสายอีกด้าน: "ไม่ยุ่ง"

มู่น่อนน่อนกัดริมฝีปาก เธอไม่รู้จะพูดต่ออย่างไรดี

ในขณะนี้เฉินถิงเซียวก็ถามขึ้นทันทีว่า “เธออยู่ที่สนามบินเหรอ?”

มู่น่อนน่อนตกใจ และตอนนี้เธอก็พูดอะไรไม่ออกเลย

ดูเหมือนว่าเฉินถิงเซียวไม่ได้อยากฟังเธอพูด เขาถามออกอย่างโดยตรงว่า “จะขึ้นเครื่องแล้วใช่ไหม?”

“ใช่” มู่น่อนน่อนพูดประโยคนี้ด้วยร่างกายที่แทบจะแข็งทื่อไปหมด

“นายทำไม...” เธออยากจะถามเฉินถิงเซียวว่ารู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่สนามบินและกำลังจะขึ้นเครื่อง

เธอหามุมที่ไม่ไม่ได้ยินเสียงประกาศโดยเฉพาะ เพื่อโทรหาเฉินถิงเซียว

เฉินถิงเซียวขัดคำพูดของเธอ "ถึงแล้วรายงานความปลอดภัยด้วย"

"เฉินถิงเซียวนาย..."

"ไปขึ้นเครื่องก่อน"

"...โอเค"

มู่น่อนน่อนวางสาย แล้วจ้องมองที่โทรศัพท์มือถืออย่างมึนงง

ตามที่คาดไว้ ความโมโหของเฉินถิงเซียวไม่ได้ปรากฏขึ้น และแถมเขายังเตือนเธอให้ไปขึ้นเครื่องก่อนด้วย...

มู่น่อนน่อนเปิดบันทึกการโทรอีกครั้ง เพื่อแน่ใจว่าหมายเลขโทรศัพท์ที่เธอเพิ่งโทรไปนั้นเป็นหมายเลขโทรศัพท์ของเฉินถิงเซียวจริงๆ แล้วค่อยใส่โทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าของเธอ

แต่เธอไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เพราะถึงเวลาขึ้นเครื่องบินแล้ว

หลังจากที่มู่น่อนน่อนขึ้นเครื่องบินแล้ว โดยยังคงคิดเกี่ยวกับปฏิกิริยาของเฉินถิงเซียวทางโทรศัพท์เมื่อสักครู่นี้

เขาดูสงบ สงบเกินจนเธอคาดเดาไม่ถึง ......

............

บริษัทเฉินซื่อ สำนักงานประธาน

เมื่อได้ยินเสียงที่วางสายเฉินถิงเซียวก็ถือโทรศัพท์ไว้ตรงหน้าเขาและมองดูเป็นเวลาสองวินาที จากนั้นจึงโยนโทรศัพท์ออกราวกับว่าในที่สุดก็ระเบิดออกมาได้

เมื่อกี้ที่เฉินถิงเซียวรับสายจาก มู่น่อนน่อนเขาที่ดูสงบ สือเย่ก็รู้สึกว่ามีผิดปกติ

ที่แท้เป็นเพราะเขาระงับความโกรธไว้

สือเย่อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา: “คุณชาย ในเมื่อท่านไม่อยากให้คุณหญิงไปคนเดียว ทำไมท่านไม่ให้คนอื่นไปขัดขวางเธอละครับ”

“ฉันบอกไปแล้วว่า เรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉัน ฉันจะไม่สนใจลี่จิ่วเชียนได้ไงล่ะ!”เฉินถิงเซียวหัวเราะออกอย่างเลือดเย็น สีหน้าอย่างมืดมน: “ถ้าเธออยากไปก็ปล่อยเธอไป!ห้ามให้ใครไปตามเธอ!”

สือเย่ค่อยๆพยักหน้า: “ครับ”

เขาอยู่กับเฉินถิงเซียวมาเป็นเวลาหลายปี ก็ไม่กล้าที่จะบอกว่าเขาเข้าใจเฉินถิงเซียวอย่างโดยดี แต่ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับมู่น่อนน่อนเขารู้สึกว่าเขาเข้าใจเฉินถิงเซียวได้เป็นอย่างดี

สำหรับมู่น่อนน่อนไม่ว่าเฉินถิงเซียวจะดุร้ายและโหดเหี้ยม

จริงๆ แล้ว สุดท้ายเขาก็ดุไม่ลง

ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ก็จะเป็นแบบนี้

สือเย่เงยหน้าขึ้นมองไปทางเฉินถิงเซียวและถามอย่างไม่มั่นใจว่า "คุณชาย ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ผมออกไปก่อนนะครับ"

เฉินถิงเซียวไม่ได้พูดอะไร สือเย่ก็ออกไป

...

เที่ยวบินของมู่น่อนน่อนมาถึงที่หมายในเช้าวันที่สอง

หลังจากนั่งบนเครื่องบินนานกว่าสิบชั่วโมง มู่น่อนน่อนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย แต่เธอก็ยังดูสดชื่น