บทที่ 554 มิฉะนั้น ก็รับผิดชอบผลที่จะตามมาเอง!

มู่น่อนน่อนสองมือวางบนโต๊ะอาหาร เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “เขาอยู่ที่ไหน!”

“ลี่จิ่วชังเพียงแค่หัวเราะ และไม่ได้ตอบคำถามของเธอ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปข้างนอก

มู่น่อนน่อนรีบเดินตามไปขวางอยู่ตรงหน้าลี่จิ่วชัง"อย่างน้อยคุณก็ให้ฉันได้พบลี่จิ่วเชียนสักครั้ง ตลอดมาคุณไม่ยอมให้ฉันพบลี่จิ่วเชียนมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"

จากคำพูดของลี่จิ่วเชียน เธอก็สามารถสันนิษฐานได้ว่าลี่จิ่วชังดูเหมือนจะไม่ได้คิดร้ายต่อเธอ ในขณะนี้ที่นี่ก็มีเพียงพวกเขาสองคน ดังนั้นเธอจึงกล้าที่จะพูดให้กระจ่าง

ลี่จิ่วชังก้มหน้าพิจารณาเธอ โดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สรุปไม่ได้พูดออกมาในทันที

เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเยอะ เสื้อเชิ้ตด้านใน และมีเสื้อสูทด้านนอก แต่เสื้อเชิ้ตของเขาไม่ได้ติดกระดุมเม็ดบนสุดเหมือนลี่จิ่วเชียน ลี่จิ่วเชียนเป็นจิตแพทย์ เขามักจะสวมสูทและผูกเนกไทในเวลาทำงาน ดูแล้วซื่อตรงและน่าเชื่อถือมาก

ลี่จิ่วชังดูสบายๆมากกว่าเขาเล็กน้อย กระดุมบนเสื้อสองเม็ดของเขาไม่ได้ติดกระดุม มู่น่อนน่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา ทันใดนั้น เธอเห็นที่คอเสื้อของเขามีรอยแผลเป็นบนผิวหนังไม่ค่อยชัดเจน

เธอจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อนตอนที่ลี่จิ่วเชียนหาเธอครั้งแรก ก็มีรอยแผลเป็นบนตัวมากมาย ต่อมา เขาป่วยและเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล และมู่น่อนน่อนก็เคยเห็น

บนตัวของลี่จิ่วชังก็มีรอยแผลเป็นเช่นกัน?

สองพี่น้องนี้เมื่อตอนอายุสิบกว่าปี เพราะพ่อแม่ของพวกเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ก็ถูกคนจีนรับไปเลี้ยงดูแล้วไม่ใช่เหรอ?

พูดตามหลักเหตุผลแล้ว พวกเขาน่าจะใช้ชีวิตปกติถึงจะถูก แต่ทำไมทั้งสองคนถึงมีรอยแผลเป็นเต็มตัว?

ลี่จิ่วชังสังเกตเห็นการจ้องมองของมู่น่อนน่อนเหลือบมองลงมาที่หน้าอกของตัวเอง เลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า "คุณมู่คุณพยายามจะยั่วยวนผม เพื่ออยากรู้ที่อยู่ของลี่จิ่วเชียน?"

มู่น่อนน่อนชะงักไปครู่หนึ่ง พูดอย่างโกรธเคืองว่า "คุณคิดว่าทุกคนไร้ยางอายเหมือนคุณเหรอ? ประสาท! "

หลังจากที่เธอพูดจบก็หันหลังเดินออกไป แต่ลี่จิ่วชังมองตามหลังของเธอ ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้ว เอื้อมมือกุมศีรษะ สีหน้าปรากฏความเจ็บปวดขึ้นมาแบบหาที่เปรียบมิได้

เขาเดินโซเซไปสองก้าวแล้วชนกับเก้าอี้ด้านหลัง แต่อาการปวดหัวของเขาดูเหมือนจะระเบิด เขาไม่สามารถปิดบังได้อีก เขาทรุดตัวลงกับพื้น วินาทีถัดมา

อาลั่ววิ่งเข้ามาจากด้านนอก “คุณเป็นอะไรคะ ! ”

เธอรีบนั่งยองๆตรงหน้าลี่จิ่วชังคิดอยากพยุงเขาขึ้นมา

.......

หลังจากที่มู่น่อนน่อนกลับมาถึงห้อง นั่งอยู่บนเตียงคิดอะไรไม่ออก

เธอรู้สึกว่ามีเบาะแสมากมาย แต่ก็รู้สึกว่าไม่มีเบาะแสอะไรเลย

โทรหาเฉินถิงเซียวดีกว่า?

เธอต้องหาคนมาช่วยออกความคิดเห็นสักหน่อย

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเบอร์ของเฉินถิงเซียวทีละตัว จากนั้นก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรออกไป

ถ้าหากท่าทีของเฉินถิงเซียวไม่รู้ร้อนรู้หนาวเธอก็บอกว่าเธอคิดถึงมู่มู่

อันที่จริงเธอก็คิดถึงมู่มู่จริงๆแหละ

โทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง สองครั้ง และสามครั้ง...

เพราะไม่มีใครรับสายเลย เมื่อกำลังจะวางสาย ก็มีคนรับสายพอดี

มู่น่อนน่อนไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนรับสายในนาทีสุดท้าย เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเฉินถิงเซียวหรืออาจจะเป็นสือเย่ ดังนั้นเธอจึงลองพูดอย่างไม่แน่ใจ "เฉินถิงเซียว?"

"อืม"

ด้านโทรศัพท์อีกฝ่ายตอบเพียงเบาๆ แต่โชคดีที่เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นจริงๆ

หลังจากคำนวณอย่างรอบคอบแล้ว มู่น่อนน่อนมาที่ประเทศZประมาณหนึ่งสัปดาห์ นอกจากช่วงสองวันแรกที่เคยโทร หลายวันมานี้ก็ไม่ได้ติดต่ออะไรมากมาย จู่ๆได้ยินเสียงของเฉินถิงเซียวมู่น่อนน่อนกลับรู้สึกปรับตัวไม่ทัน

เธอถือโทรศัพท์ไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกข้างดึงผ้าปูที่นอนโดยไม่รู้ตัว "กำลังทำอะไรอยู่?"

น้ำเสียงของเฉินถิงเซียวเย็นชา "กินข้าว"

คราวนี้เสียงของเฉินมู่มาจากฝั่งโน้น "ใครโทรมาเหรอคะ?"

หลังจากเฉินมู่พูดจบ แล้วถามอีกว่า “คุณแม่ใช่มั้ย?”

มู่น่อนน่อนได้ยินเสียงของมู่มู่ และน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความปิติ "คุณกับมู่มู่กินข้าวอยู่ที่บ้านเหรอ?"

เฉินถิงเซียวน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อยและเยาะเย้ย "ยังจำได้ว่าตัวเองมีลูกสาวคนหนึ่ง?"

มู่น่อนน่อนตัดสินใจเพิกเฉยต่อประโยคนี้โดยตรง "ให้มู่มู่รับสายหน่อย"