บทที่ 569 คุณผู้ชายจะต้องเลือกคุณ และเลือกแค่คุณเท่านั้น

มู่น่อนน่อนรู้สึกตื่นเต้น เลยฟาดลงไปแรงหน่อย

เธอรู้สึกได้ถึงผู้ชายที่คร่อมอยู่บนตัวเธอไม่ขยับตัวเลย เธอเรียกเขาอย่างตื่นเต้น: “เฉินถิงเซียว?”

“มู่……น่อนน่อน……” เสียงของเฉินถิงเซียวดูเชื่องช้าลง เขาเรียกแค่ชื่อเธอ จากนั้นก็ล้มตัวลงไปทันที

มู่น่อนน่อนรีบหันหน้าไปทางอื่น หัวของเฉินถิงเซียวฟุบลงมาที่ไหล่ของเธอเบาๆ

ภายในห้องตกอยู่ในสภาวะที่เงียบสงัด มู่น่อนน่อนได้ยินแค่เสียงลมหายใจของตัวเองและเฉินถิงเซียว

รอเธอใจเย็นลงแล้ว ก็ถึงลองผลักตัวเฉินถิงเซียวเล็กน้อย แล้วลองเรียกเขาอีกที: “เฉินถิงเซียว?”

ได้ยินเสียงเฉินถิงเซียวตอบกลับ มู่น่อนน่อนก็ถึงผลักตัวเขาออกไป

มู่น่อนน่อนลุกขึ้นมานั่ง แล้วเปิดไฟในห้อง

พอไฟสว่างขึ้น ก็เห็นสภาพภายในห้องชัดเจนมากขึ้น

เฉินถิงเซียวถูกฟาดจนสลบลงไป เขาหลับตานอนอยู่บนเตียงเงียบๆ

ตอนที่เฉินถิงเซียวหลับ คิ้วของเขาก็ยังขมวดอยู่ เหมือนมีเรื่องทุกข์ใจมากมายอย่างนั้นแหละ

มู่น่อนน่อนยื่นมือไปคลายระหว่างคิ้วเขาออก จนกระทั่งเขาไม่ขมวดแล้ว เธอก็ถึงอมยิ้มแล้วห่มผ้าให้เขา จากนั้นก็โน้มตัวลงแล้วจุ๊บแก้มเขาไปหนึ่งที

มู่น่อนน่อนลุกขึ้น มองดูใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา และถอนหายใจเบาๆ

เธอลุกขึ้นแล้วเดินไปข้างประตู บิดลูกบิดประตูเบาๆ เห็นว่าด้านนอกไม่มีบอดี้การ์ดอยู่แล้ว

ตอนเช้าเฉินถิงเซียวไม่อยู่ เขาสั่งให้บอดี้การ์ดคอยเฝ้าอยู่หน้าห้องนอน และตอนกลางคืนเฉินถิงเซียวกลับบ้าน ประตูห้องนอนก็จะไม่มีบอดี้การ์ดเฝ้าอยู่

มู่น่อนน่อนปิดประตูลงเบาๆ เธอยกรองเท้าขึ้นมาแล้วเดินลงบันไดเท้าเปล่า

เธอเดินระวังมาก ไม่ได้ออกเสียงใดๆเลย

ห้องโถงมีไฟเปิดไว้หนึ่งดวง มีบอดี้การ์ดเฝ้ากะอยู่ด้านนอก ตอนนี้ก็เที่ยงคืนแล้ว บอดี้การ์ดก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน ถ้าเธอระวังหน่อย ก็น่าจะหลบสายตาพวกบอดี้การ์ดได้

พอคิดได้แล้ว มู่น่อนน่อนก็ยกเท้าเตรียมเดินออกไป ทันใดนั้น ด้านหลังก็มีเสียงสือเย่ดังขึ้นมา: “คุณหญิงน้อย”

มู่น่อนน่อนสะดุ้ง ต่อมาก็ทำใจหันหน้ากลับไป แล้วมองสือเย่อย่างโมโห: “ผู้ช่วยสือ”

ตอนเช้าเธอวางแผนการหนี ก็คิดแต่ว่าจะหลบพวกบอดี้การ์ดยังไง แต่กลับลืมไปเลยว่าในคฤหาสน์ยังมีสือเย่อยู่

สือเย่มองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนไม่ตกใจการมายืนอยู่ที่นี่ของมู่น่อนน่อนในเวลานี้เลย

เขามองดูมู่น่อนน่อนแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า: “คุณหญิงน้อยครับ ถึงแม้คุณจะออกไปแล้ว จะทำอะไรได้? คุณจะไปหามู่มู่ยังไงครับ?”

มู่น่อนน่อนคิดว่าสือเย่จะจับเธอโยนกลับไปที่ห้องเสียอีก แต่สือเย่เหมือนกำลังจะพูดเหตุผลกับเธอนะ

ขอแค่มีโอกาสพูดเหตุผล มู่น่อนน่อนก็ไม่กลัวอะไรแล้วล่ะ

มู่น่อนน่อนกอดอก พูดด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า: “มู่หวั่นขีบอกว่า พวกเขาจะมาหาฉันเอง พวกนายก็ยังไม่ได้ข่าวมู่มู่เลยไม่ใช่หรือไง? ขอแค่ปล่อยฉันออกไป พวกเขาจะต้องมาหาฉันเอง ถึงตอนนั้น พวกนายก็แอบตามมา เราก็จะได้รู้ว่ามู่มู่อยู่ที่ไหน”

สือเย่ได้ยินคำพูดของมู่น่อนน่อน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที

มู่น่อนน่อนเห็นแบบนี้แล้ว ก็ยิ่งแน่ใจในความคิดของตัวเอง

เธอจ้องสือเย่ไม่ละสายตา แล้วพูดว่า: “พวกนายรู้แล้วใช่ไหมว่าคนพวกนั้นจับมู่มู่ไปแต่ความจริงแล้วเป้าหมายคือฉัน? ดังนั้นเฉินถิงเซียวเลยไม่บอกเรื่องที่มู่มู่ถูกจับตัวไป หลังจากที่ฉันรู้ว่ามู่มู่ถูกจับตัวไป เฉินถิงเซียวก็ขังฉันไว้ ไม่ให้ฉันออกไป เขากลัวว่าฉันจะใช้ตัวเองแลกกับมู่มู่ใช่ไหม?”

มู่น่อนน่อนพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว สือเย่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปกปิดอีก เขาพยักหน้าพูดว่า: “ใช่”