บทที่ 575 ฝีมือของคนแช่ลี่

ลี่จิ่วชังกระซิบให้มู่น่อนน่อนได้ยินคนเดียว เสียงของเขาเบามาก พอสำหรับที่ทั้งสองคนได้ยิน

ตอนที่กระซิบพูดกัน ทั้งสองก็ขยับเข้าใกล้กันมาก ดูสนิทสนมกันเกินเหตุ

เฉินถิงเซียวเห็นพวกเขาสองคนใกล้กันแบบนี้ สีหน้าของเขาก็ดูแย่ลงไปอีก

มู่น่อนน่อนได้ยินคำพูดของลี่จิ่วชัง เธอก็ขยับริมฝีปาก แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไรดี

ตอนนี้เธอพูดอะไรก็ดูเหมือนจะไม่เหมาะสมเลย

เธอจะไม่ยอมปล่อยให้แผนการล่มจมเด็ดขาด ส่วนเฉินถิงเซียว……

ทันใดนั้นเฉินถิงเซียวก็หัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาดูกำลังตลกตัวเอง

วินาทีต่อมา เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนเดิม: “ปล่อยพวกเขาไป!”

สือเย่ลังเลสักพัก เหมือนกำลังจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ถอนหายใจ ไม่ได้พูดอะไรอีก

“ปล่อยคน” เขาปัดมือ ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดปล่อยพวกเขาออกไป

บอดี้การ์ดรีบหลีกทางให้ลี่จิ่วชังกับมู่น่อนน่อน

ตอนกลางคืนในฤดูหนาวเป็นเวลาที่หนาวมากที่สุด มีลมพัดอยู่ตลอด มู่น่อนน่อนหนาวจนตัวสั่นเทา มือเท้าเย็นจนแทบจะเป็นน้ำแข็งได้แล้ว

มู่น่อนน่อนถูกลี่จิ่วชังจับตัวไปที่คฤหาสน์ข้างนอก เดินออกไปอย่างเด็ดขาด โดยไม่ได้หันหน้ากลับไปมองเลย

ทั้งสองเดินออกจากคฤหาสน์เร็วมาก

ขณะเดียวกัน ก็มีรถมาจอดอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ประตูรถเปิดออก อาลั่วสวมชุดคลุมขนสัตว์และรองเท้าหนัง พร้อมกับทรงผมมัดหางม้าที่สุดเฟี้ยว เดินออกมาอย่างเท่ ไม่เหมือนกับครั้งแรกที่มู่น่อนน่อนเจอเลย

เธอมองไปที่ลี่จิ่วชัง แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เห็นไม่ชัดเท่าไหร่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคารพว่า: “คุณท่าน”

ลี่จิ่วชังก็ไม่ได้พูดอะไร แค่ผลักตัวมู่น่อนน่อนให้เธอ

“คุณมู่ เจอกันอีกแล้วนะคะ” อาลั่วพูดจบ ก็คว้าแขนของเธอไว้ แล้วดันเข้าไปในรถ ต่อมาก็ตามเข้าไปในรถด้วย

อาลั่วขึ้นรถแล้วปิดประตูเสร็จ คนขับก็ขับตรงไปข้างหน้าทันที

มู่น่อนน่อนหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ: “แล้วลี่จิ่วชังล่ะ?”

อาลั่วอธิบายกับเธออย่างใจเย็นว่า: “คุณท่านยังมีธุระอื่นต่อทำน่ะ เขายุ่งมาก”

มู่น่อนน่อนได้ยินที่เธอพูดก็อดไม่ได้มองเธออีกครั้ง

แสงไฟด้านนอกส่องเข้ามาในรถเป็นบางครั้ง ทำให้มู่น่อนน่อนเห็นใบหน้าของเธอรางๆ

อาลั่วยังคงเป็นอาลั่วคนนั้น แต่กลับไม่เหมือนกับสาวรับใช้อาลั่วที่เธอเคยเห็นเมื่อก่อน แววตาของดูเข้มแข็งและมั่นใจ ไม่อ่อนแอเหมือนสาวรับใช้อีกแล้ว

เหมือนดูออกว่ามู่น่อนน่อนคิดอะไรอยู่ อาลั่วก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ดูฉันทำไมกัน? ฉันแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าเอง”

มู่น่อนน่อนกลับหัวเราะไม่ออก: “ลี่จิ่วชังให้เธอมารับเขาเหรอ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว” อาลั่วพูดถึงลี่จิ่วชัง น้ำเสียงของเธอดูจะมีความสุขมากขึ้น: “คุณท่านเขาฉลาดมาก เขาเดาได้ว่า เธอจะต้องยอมเสี่ยงอันตรายมาช่วยลูกสาวแน่นอน”

“ดูไม่ออกเลยนะ ว่าเขารู้จักฉันขนาดนี้” น้ำเสียงของมู่น่อนน่อนแม้จะดูเรียบเฉย แต่เธอกลับกำหมัดในมือแน่นกว่าเดิม