บทที่ 594 วางยาพิษในกาแฟ

ในขณะที่มู่น่อนน่อนเหม่อลอยอยู่ เฉินมู่นึกว่ามู่น่อนน่อนไม่ได้ยินคำพูดของเธอ จึงได้ทวนซ้ำอย่างไม่หยุดว่า：“แม่ หนูเห็นคุณพ่อ คือคุณพ่อค่ะ！”

“ใช่ค่ะ แม่รู้แล้วว่าเป็นคุณพ่อ”มู่น่อนน่อนวางเธอลง：“หนูลงมาก่อน แม่เมื่อยมือแล้ว”

เธอพบว่าเฉินถิงเซียวพูดไม่ผิด ช่วงนี้เฉินมู่หนักขึ้น เธออุ้มแป๊บเดียวก็เมื่อยมือแล้ว

มู่น่อนน่อนวางเฉินมู่ลงบนพื้น เฉินมู่ก็ดึงมือเธอไว้จะเดินไปที่หน้าวิลล่า ในปากยังคอยเรียกตลอดว่า：“คุณพ่อ คุณพ่อ……”

มู่น่อนน่อนจูงมือเฉินมู่เดินไป

เมื่อครู่ทั้งสองยืนอยู่บนแปลงดอกไม้ มีความได้เปรียบตรงตำแหน่งที่ยืน จึงง่ายต่อการมองเห็นเฉินถิงเซียว แต่ตอนนี้ทั้งสองยืนอยู่บนพื้น ด้านหน้าคือผู้ชายที่ตัวสูงใหญ่ฝูงนึง พวกเธอสองคนแทบจะมองไม่เห็นเฉินถิงเซียวเลย

เฉินมู่ดึงมือมู่น่อนน่อนไว้ จะเบียดจากฝูงชนไปหาเฉินถิงเซียว แต่มู่น่อนน่อนได้ดึงเฉินมู่กลับมา และนั่งลงมาพูดกับเฉินมู่อย่างเบาเสียงว่า：“มู่มู่ ไม่ต้องเบียดแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อก็เข้ามาเอง เรารอในบ้านนะ”

เฉินถิงเซียวสามารถหามาถึงที่ ย่อมสามารถเข้ามาในบ้านอยู่แล้ว พวกเธอเบียดไปเบียดมาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์

เฉินมู่เบะปากไว้ ผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังได้พูดอย่างเชื่อฟัง：“โอเคค่ะ”

มู่น่อนน่อนได้พาเธอเดินย้อนกลับไป เดินไปไม่กี่ก้าว เธอได้หันมาดูอีกแว๊บนึงถึงเข้าห้องนอนไป

ทั้งสองเข้าไปในห้องนอนได้ไม่นาน เฉินถิงเซียวก็ได้เข้ามาพร้อมกับลี่จิ่วเชียนแล้ว

เฉินถิงเซียวเข้าห้องปุ๊บ ก็เห็นมู่น่อนน่อนกับเฉินมู่เลย

แววตาที่เดิมทีไร้อารมณ์ของเขา ได้มีรอยยิ้มอ่อนๆแว๊บผ่าน

มู่น่อนน่อนอ่านความหมายของแววตาเขาออก เหมือนกำลังพูดว่า：“ผมบอกแล้วว่าจะมาหาคุณกับลูก”

เธอดึงสายตากลับ หันหน้าไปมองอีกทางและอดหัวเราะไม่ได้

ส่วนเฉินมู่ได้แสดงออกอย่างตรงไปตรงมากว่า เธอได้วิ่งไปยังทิศทางของเฉินถิงเซียวโดยตรงอย่างมีความสุข：“คุณพ่อ！”

เฉินมู่ตัวเล็ก ถึงวิ่งไปก็ได้แค่กอดขาเขาไว้และขอให้เขาอุ้ม

เฉินถิงเซียวโน้มตัวอุ้มเธอขึ้นมาวางที่บนโซฟาของข้างๆ จากนั้นได้ยื่นมือแตะหน้าผากเธอทีนึง：“พ่อยังมีธุระต่อ”

เขาพูดจบก็ได้หันไปมองลี่จิ่วเชียน：“วิธีต้อนรับแขกของคุณลี่ก็คือให้ผมยืนอยู่ที่นี่？”

ลี่จิ่วเชียนแค่มองมู่น่อนน่อนแว๊บนึง ไม่ได้พูดอะไรมาก ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเขาได้ก้าวมาข้างหน้าพร้อมทำท่าเรียนเชิญอยู่ที่หัวบันได：“เชิญทางนี้ครับ”

สถานการณ์ค่อนข้างละเอียดอ่อน เห็นๆอยู่ว่าเฉินถิงเซียวกับลี่จิ่วเชียนไม่ลงรอยกัน แต่เฉินถิงเซียวหามาถึงที่ลี่จิ่วเชียนยังต้อนรับด้วยความสุภาพ

ถ้าพูดตามหลักแล้ว สองคนนี้ควรจะตาต่อตาฟันต่อฟันกันสิถึงจะถูก

ถ้าทุกเรื่องสามารถแก้ไขด้วยความสันติมันก็ย่อมดีที่สุด แต่ตอนนี้คู่กรณีคือเฉินถิงเซียวกับลี่จิ่วเชียน ทีนี้ชักจะละเอียดอ่อนแล้ว

เฉินถิงเซียวขึ้นชั้นบนโดยตรง ได้ไปที่ห้องอ่านหนังสือพร้อมกับลี่จิ่วเชียน

มู่น่อนน่อนยืนอยู่ที่เดิม ค่อนข้างมึนงงนิดหน่อย

จนกระทั่งเฉินมู่ที่นั่งอยู่บนโซฟาได้ที่นั่งข้างๆของตัวเองแล้วเรียกมู่น่อนน่อนว่า：“คุณแม่มานั่งค่ะ”

มู่น่อนน่อนได้เดินไปนั่งลงที่ข้างกายของเฉินมู่

เฉินมู่จับมือของมู่น่อนน่อนไว้และตั้งหน้าตั้งตา：“เรารอคุณพ่อด้วยกันค่ะ”

มู่น่อนจับแก้มเธอ แต่ไม่ได้พูดจาอีก

……

ห้องอ่านหนังสือ

เฉินถิงเซียวเข้ามาในห้องอ่านหนังสือปุ๊บ ก็ไม่ถือว่าตัวเองเป็นแขกเลย ไม่รอให้ลี่จิ่วเชียนพูด ก็ได้ไปนั่งที่โซฟาโดยตรง จากนั้นได้เงยหน้ามองไปที่ลี่จิ่วเชียน：“กาแฟ ไม่ใส่น้ำตาลครับ”

“คุณเห็นที่นี่เป็นร้านอาหารหรือไง？”ลี่จิ่วเชียนโกรธสุดขีดจนหัวเราะ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเฉินถิงเซียวจะกล้ามาหาเขาอย่างกร่างขนาดนี้

เฉินถิงเซียวมั่นใจว่าเขาจะไม่ทำร้ายมู่น่อน ถึงได้มีที่พึ่งจึงไม่เกรงกลัวขนาดนี้！

“คุณลี่ใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก คงจะไม่ค่อยรู้การต้อนรับแรกของในประเทศ คนในประเทศจะต้อนรับแขกด้วยจิตใจอันเร่าร้อน มีแขกมาหาถึงที่ ต่างก็ต้องต้อนรับอย่างกินดีอยู่ดีทั้งนั้น”

เฉินถิงเซียวนั่งอยู่บนโซฟา น้ำเสียงเกียจคร้าน พร้อมมองลี่จิ่วเชียนอย่างจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ดูแล้วใจเย็นมากๆ