บทที่ 628 รู้แผนการเดินทางของพวกเขาเป็นอย่างดี

มู่น่อนน่อนพูดจบ เฉินถิงเซียวไม่ได้ตอบใด ๆ ในทันที

เธอรออยู่ครู่หนึ่ง ก็สังเกตเห็นว่าเฉินถิงเซียวไม่ได้อยากจะพูดอะไร จึงกล่าวขึ้น：“อย่างนั้นก็ตกลงตามนี้นะ ฉันจะไปถามความคิดเห็นของเธอ”

เฉินถิงเซียวไม่ได้คัดค้าน มู่น่อนน่อนจึงหันหลังไปหาเฉินจิ่งหยุ้น

ตอนที่มู่น่อนน่อนไปหาเฉินจิ่งหยุ้นนั้น เฉินจิ่งหยุ้นกำลังนั่งอยู่หน้ากระจก จัดการกับวิกผมของตัวเอง

ด้วยความเป็นผู้หญิง ไม่มีใครไม่รักความสวยความงาม

ยิ่งผู้หญิงที่เคยมีชีวิตประณีตวิจิตรอย่างเฉินจิ่งหยุ้น

ต่อให้เธอจะป่วย จนผมร่วงเกือบหมดแล้ว เธอก็ยังเตรียมวิกผมไว้มากมาย

รูปแบบต่าง ๆ ทั้งสั้นทั้งยาวทั้งตรงและที่เป็นลอน ๆ

เฉินจิ่งหยุ้นเห็นมู่น่อนน่อนเดินเข้ามา จึงวางวิกผมในมือลง แล้วหันมาถามมู่น่อนน่อน：“มีธุระ?”

มู่น่อนน่อนเดินมาด้านหน้าอีกสองสามก้าว เว้นช่วงจากเฉินจิ่งหยุ้นระยะหนึ่งแล้วก็หยุดลง จากนั้นจึงได้เริ่มกล่าวขึ้น

“ฉันกับเฉินถิงเซียวตกลงกันแล้วว่าจะกลับเมืองหู้หยาง”

เธอสังเกตเห็เฉินจิ่งหยุ้นหลังจากที่ได้ยินคำพูดของเธอแล้ว ตัวก็ชะงักขึ้น นั่นคืออาการความประหลาดใจ

มู่น่อนน่อนกล่าวต่อ：“ฉันอยากพามู่มู่กลับไปด้วยกัน”

เมื่อประโยคท้ายจบลง เฉินจิ่งหยุ้นก็ลุกขึ้นทันใด แล้วกล่าวขึ้น：“หมายความว่าอย่างไร ทำไมต้องพามู่มู่ไปด้วย เธออยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ พวกเธอพากลับไปเมืองหู้หยางยิ่งจะทำให้ไม่สะดวก”

“พวกเราเป็นพ่อแม่ ยิ่งต้องอยู่ข้างกายเธอ”

คำพูดของมู่น่อนน่อน ราวกับทำให้เฉินจิ่งหยุ้นไม่สามารถหาเหตุผลมาโต้ตอบได้

“แบบนี้เองเหรอ……” เฉินจิ่งหยุ้นถอนหายใจ ครุ่นคิดพยักหน้า： “ก็จริง เธอเป็นลูกของพวกเธอ อยู่กับพวกเธอก็เป็นสิ่งที่สมควร”

แม้ว่าเฉินจิ่งหยุ้นจะพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองแล้ว แต่มู่น่อนน่อนก็ยังสังเกตเห็นความผิดหวังใต้ดวงตาของเธอ

เธอสังเกตดูปฏิกิริยาตอบสนองของเฉินจิ่งหยุ้นทั้งหมดภายใต้สายตาของเธอ

เพียงแต่มองดูอย่างเงียบ ๆ ไม่เปิดเผยออกมาก็เท่านั้น

มู่น่อนน่อนลองถามขึ้นหนึ่งประโยคพลาง ๆ：“แล้วเธอล่ะ จะกลับเมืองหู้หยางกับพวกเราไหม”

เมื่อได้ยินคำพูดของมู่น่อนน่อน สีหน้าที่ตกใจของเฉินจิ่งหยุ้นนั้นซ่อนไม่มิดอีกต่อไป

“หลายวันที่มู่มู่พักอยู่ที่นี่ ก็น่าจะคุ้นเคยกับเธอแล้ว ถ้าหากว่าเธอสามารถกลับไปพร้อมกับมู่มู่ได้ ถ้าในแต่ละวันมู่มู่สามารถเห็นเธอได้ บางทีอาจมีส่วนช่วยให้สถานการณ์ของมู่มู่ดีขึ้น”

คำพูดของมู่น่อนน่อนเน้นไปที่เฉินมู่ แต่ว่าเฉินจิ่งหยุ้นนั้นไม่ได้โง่ เธอสามารถฟังออกว่ามู่น่อนน่อนต้องการพาเธอกลับเมืองหู้หยางด้วย”

ถึงแม้ว่าเธอกับมู่น่อนน่อนรับมือกันไม่กี่ครั้ง แต่นี่ก็ไม่ได้ปิดกั้นการเข้าใจที่เธอมีต่อมู่น่อนน่อน

มู่น่อนน่อนไม่ใช่คนมุทะลุ เธอสามารถพูดคำเหล่านี้ออกมา ก็แปลว่าเธอได้ปรึกษากับเฉินถิงเซียวแล้ว

เฉินจิ่งหยุ้นมองดูมู่น่อนน่อนอยู่ครู่หนึ่งโดยที่ไม่พูดอะไร เธอค่อย ๆ อ้าปากขึ้น ในแววตามีน้ำตาซึมจนพร่ามัว

“ถ้าหากว่าเธอยินดี ก็ไปเตรียมตัวเถอะ อีกสักครู่พวกเราก็จะเดินทางกันแล้ว”

มู่น่อนน่อนไม่อยากอยู่ที่นี่ดูน้ำตาของเฉินจิ่งหยุ้น และก็ยิ่งไม่อยากอยู่เพื่อปลอบใจเธอ

ตอนที่มู่น่อนน่อนหันหลังไปนั้น หางตาเหลือบเห็นเฉินจิ่งหยุ้นยื่นมือขึ้นมาปาดแก้มอย่างไม่ตั้งใจ

เธอแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร แล้วก็เดินออกไป

……

มู่น่อนน่อนและเฉินถิงเซียวต่างไม่ได้นำของอะไรมาด้วย จึงไม่จำเป็นต้องเก็บข้าวของแต่อย่างใด แต่การหลอกล่อให้เฉินมู่ขึ้นรถ ก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลย

เฉินมู่ราวกับเห็นห้องน้อย ๆ ของเธอเป็นพื้นที่ปลอดภัย ดังนั้นเธอจึงไม่อยากจะจากห้องนี้ไป

มู่น่อนน่อนพยายามสุดความสามารถ ถึงได้เกลี้ยกล่อมเฉินมู่ขึ้นรถสำเร็จ

ที่กลับไปพร้อมกับพวกเขายังมีฉีเฉิง บอดี้การ์ดของเฉินจิ่งหยุ้น

มู่น่อนน่อนยังคงสงสัยตัวฉีเฉิง โดยเฉพาะเขาที่ดูไม่เหมือนบอดี้การ์ดทั่วไป

แต่ว่าตลอดทั้งเส้นทางเธอก็ไม่มีโอกาสคุยกับเฉินถิงเซียวเรื่องของฉีเฉิง เพราะว่าเฉินมู่นั้นพิงเธอไว้แน่น