บทที่ 660 งั้นคุณแต่งงานกับผมเถอะ

แผลของมู่น่อนน่อนไม่ได้ลึก แต่แผลค่อนข้างยาวอยู่

หมอบอกว่าต้องเย็บแผล

มู่น่อนน่อนเงียบมาโดยตลอด แต่ตอนที่หมอจะฉีดยาชาให้เธอ เธอกลับปฏิเสธ

ใบหน้าเธอนิ่ง ไม่มีความรู้สึกทางอารมณ์เลย：“เย็บโดยตรงเลยค่ะ ไม่ต้องใช้ยาแก้ปวด”

คุณหมอเป็นชายวัยกลางคน เขาฟังคำพูดของมู่น่อนน่อนแล้ว ได้ทำสีหน้ามึนงงก่อน จากนั้นก็ได้ถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ：“ไม่ต้องใช้ยาแก้ปวด？”

ไม่รอให้มู่น่อนน่อนพูด ลี่จิ่วเชียนก็ได้ก้าวมาข้างหน้า พร้อมขมวดคิ้วและพูดว่า：“มู่น่อนน่อน คุณถูกกระตุ้นจนเป็นบ้าหรือว่าโง่ไปแล้ว？คุณคิดว่าคุณเป็นนักรบหญิงรึไง？”

มู่น่อนน่อนไม่มองใครเลย สายตาเหม่อลอย พูดจาเรียบเฉย：“ฉันจะจำความเจ็บปวดแบบนี้ไว้”

เธอจะจำความเจ็บปวดที่เฉินถิงเซียวให้เธอ

ลี่จิ่วเชียนเหมือนจะโกรธสุดขีดจนหัวเราะ สีหน้าค่อนข้างแย่ พูดทิ้งท้ายไว้คำเดียว：“ตามใจคุณ！”

หมอย่อมฟังคำพูดของทั้งสองไม่เข้าใจอยู่แล้ว และไม่รู้ด้วยว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์เป็นอะไรกัน แต่ขอแค่รู้ว่าสองคนนี้ล้วนตัดสินใจว่าไม่เอายาแก้ปวดก็พอแล้ว

มู่นน่อนน่อนไม่สนว่าลี่จิ่วเชียนจะมีสีหน้ายังไง หรือพูดอะไร แค่เงยหน้ามองไปที่หมอ：“คุณหมอ เริ่มได้เลยค่ะ”

ลี่จิ่วเชียนได้ออกไปโดยตรงพร้อมปิดประตูแรงๆ

เห็นได้ชัดว่าคุณหมอยังค่อนข้างลังเล

“คุณหมอ ฉันทนได้ค่ะ คุณหมอไม่ต้องกังวลค่ะ”มู่น่อนน่อนพูดอีกครั้ง

คุณหมอถอนหายใจทีนึง จากนั้นได้เริ่มเอาอุปกรณ์：“ถ้าทนไม่ไหวก็บอกผมนะ”

“ค่ะ”เสียงของมู่น่อนน่อนแน่วแน่ผิดปกติ

ที่จริงแค่เย็บสองสามเข็มเฉยๆ

แต่ความรู้สึกที่เข็มแหลมปี๊ดแทงทะลุเนื้อหนัง ก็ค่อนข้างเจ็บอยู่เหมือนกัน

มู่น่อนน่อนกัดริมฝีปากเอาไว้ บนหน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา สีหน้าค่อนข้างซีด

คุณหมอเห็นเธอทนได้จริงๆ ในใจค่อนข้างทึ่ง

หลังจากเย็บแผลเสร็จ คุณหมอได้ยื่นทิชชู่ให้มู่น่อนน่อนสองแผ่น：“เช็ดเหงื่อหน่อย”

“ขอบคุณค่ะ”มู่น่อนน่อนยื่นมือรับทิชชู่มา แล้วลุกขึ้น

“เดี๋ยวหมอจะเขียนใบสั่งจ่ายยาให้คุณ คุณเอายากลับไปกินหน่อย อีกหนึ่งสัปดาห์มาตัดไหม หรือไปตัดที่คลินิกอื่นก็ได้”

“ขอบคุณค่ะ”มู่น่อนน่อนจะยื่นมือไปรับใบสั่งจ่ายยา

คุณหมอได้มองไปนอกห้องด้วยความแปลกใจ：“เอ๊ะ แฟนของคุณล่ะ？ทำไมยังไม่เข้ามาอีก？”

“เขาไม่ใช่แฟนของฉันค่ะ” มู่น่อนน่อนพูดจบก็ได้ออกไปเลย

เธอไม่เห็นลี่จิ่วเชียนอยู่นอกห้อง

ขี้เกียจสนใจว่าลี่จิ่วเชียนไปไหน มู่น่อนน่อนไปรับยาโดยตรง

ตอนที่ออกมาจากโรงพยาบาล ก็พบว่ารถของลี่จิ่วเชียนยังจอดอยู่หน้าโรงพยาบาล เขากำลังสูบบุหรี่อยู่ในรถ

มู่น่อนน่อนยืนอยู่กับที่ไปครู่นึง จากนั้นได้เดินไปด้วยสีหน้าแววตาซับซ้อน：“ฉันจะกลับแล้วค่ะ”

“แม้แต่คำว่าขอบคุณก็ไม่พูดสักคำแล้ว？เฉินถิงเซียวจู๋จี๋กับผู้หญิงคนอื่น วันนี้ถ้าไม่ใช่ผมช่วยคุณเอาไว้ คุณยังสามารถมีชีวิตยืนอยู่ตรงนี้เหรอ？”

ในมือของลี่จิ่วเชียนคีบบุหรี่เอาไว้ หรี่ตาเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าสีหน้าดูแล้วจะมีกลิ่นอายของความเป็นเพลย์บอยอยู่หลายส่วน

“ขอแค่ไม่ใช่เรื่องชั่วช้าสามานย์ ตอนที่คุณต้องการให้ฉันตอบแทน สามารถมาหาฉันได้ค่ะ”

มู่น่อนน่อนเพิ่งเย็บแผลมา สีหน้าดูไม่มีเลือดฝาดเลยสักนิด แม้แต่แววตาก็ไม่มีชีวิตชีวาเหมือนปกติ

ลี่จิ่วเชียนดูไม่เข้าตาเลย

เขาดับบุหรี่ในมืออย่างค่อนข้างหงุดหงิด แล้วทวนซ้ำอีกรอบ：“ขอแค่ไม่ใช่เรื่องชั่วช้าสามานย์ ล้วนได้หมด？”

มู่น่อนน่อนพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย：“อืม”

“อ๋อ”ลี่จิ่วเชียนเอามือข้างนึงวางพาดอยู่บนกระจกรถ น้ำเสียงจริงจังสุดขีด：“งั้นคุณแต่งงานกับผมเถอะ”

มู่น่อนน่อนได้ละเลยคำพูดของลี่จิ่วเชียนไปโดยตรง：“ลี่จิ่วเชียน ฉันเป็นคนพูดจามีสัจจะมาโดยตลอด”

เธอพูดจบก็จะหันหลังเดินไป

เดิมทีก็ไม่คาดหวังอยู่แล้วว่าลี่จิ่วเชียนจะสามารถตอบอย่างจริงจัง แต่ได้ยินเขาบอกว่าให้เธอแต่งงานกับเขา เธอก็ยังรู้สึกบ้าบอคอแตกเกินไปอยู่ดี

ก่อนหน้านี้รถของมู่น่อนน่อนอยู่บนท้องถนนก็ถูกคนของเจียงซ่งขวางเอาไว้ ตอนที่เธอกับลี่จิ่วเชียนไป ได้ขับรถของลี่จิ่วเชียน