บทที่ 687 หาเหตุผลจากไป

ถ้าหากว่าเป็นวันปกติก็จะไม่ว่า มู่น่อนน่อนสามารถหาเหตุผลไล่เฉินถิงเซียวให้จากไปได้

แต่ว่าวันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า หลังจากครุ่นคิดพิจารณาแล้ว เธอไม่มีเหตุผลที่จะไล่เฉินถิงเซียวออกไปได้

เฉินมู่เป็นลูกสาวของพวกเขา ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของใครคนใดคนหนึ่ง

พวกเขาแยกทางกันเพราะความรักสิ้นสุดลง เป็นปัญหาผู้ใหญ่ของพวกเขาทั้งสองคน ส่วนเฉินมู่อยากจะให้ทุกคนร่วมฉลองวันส่งท้ายปีพร้อมหน้าพร้อมตากัน มู่น่อนน่อนไม่อยากทำให้เธอผิดหวัง

หลังจากที่มู่น่อนน่อนไตร่ตรองดีแล้ว กดเสียงต่ำลงแล้วกล่าวกับเฉินถิงเซียว “ทานอาหารเสร็จก็หาเหตุผลจากไปด้วยตัวเอง”

เฉินถิงเซียวกล่าวเพียงเบา ๆ ว่า “วันส่งท้ายปีต้องรอฉลองให้ข้ามปีก่อน”

วันส่งท้ายปีต้องรอฉลองข้ามปี ดังนั้นความหมายของเขาก็คือต้องอยู่ถึงเที่ยงคืนอย่างนั้นเหรอ?

“คุณ……” มู่น่อนน่อนมองดูเฉินถิงเซียว พูดอะไรไม่ออก

เธอจะพูดอะไรได้ล่ะ

วันส่งท้ายปีต้องรอฉลองให้ข้ามปีจริง ๆ

เมื่อคิด ๆ ดู เฉินมู่เป็นเพียงเด็กน้อย จะต้องอยู่ไม่ถึงเที่ยงคืนก็นอนหลับแล้ว

เมื่อเฉินมู่นอนหลับแล้ว เธอก็สามารถไล่เฉินถิงเซียวไปได้

เมื่อคิดเช่นนี้ ในใจของมู่น่อนน่อนก็รู้สึกดีขึ้น จึงหันหลังแล้วเข้าไปในห้องครัว

……

เพราะว่ามีเฉินถิงเซียวเพิ่มขึ้นอีกคน มู่น่อนน่อนจึงได้เพิ่มอาหารที่เดิมทีได้เตรียมไว้แล้วอีกสองสามอย่าง

ตอนกลางวันได้ทานไปนิดหน่อย เน้นอาหารเย็นเป็นหลัก

หลายวันมานี้เฉินมู่ไม่ได้เจอกับเฉินถิงเซียว จึงติดเขาแจ

เฉินถิงเซียวเองก็มีความอดทนที่จะหยอกล้อกับเฉินมู่ มู่น่อนน่อนปอกผลไม้และขนมเตรียมไว้เป็นอาหารว่างให้กับเฉินมู่

ตอนที่เธอยกอาหารว่างเหล่านี้มานั้น ก็เห็นสองพ่อลูกนั่งอยู่เข้าด้วยกันและกำลังเล่นเกมปริศนากันอยู่

เฉินถิงเซียวเอนหลังพิงโซฟาอย่างขี้เกียจ ดูแล้วผ่อนคลายมาก

มือข้างหนึ่งของเขาพาดวางอยู่บนหลังโซฟา ส่วนเฉินมู่นั่งท่าขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ เขา โดยอุ้มแท็บเล็ต

ไว้ในอ้อมแขน ได้เอนครึ่งตัวพิงอยู่ที่ลำตัวของเฉินถิงเซียว ท่าทางขี้เกียจเหมือนกับเฉินถิงเซียว

ดวงตาของเฉินถิงเซียว จ้องไปยังแท็บเล็ตที่อยู่ในอ้อมแขนของเฉินมู่ แม้จะเป็นเพียงการเล่นเกมกับเด็กน้อย แต่ท่าทางของเขาก็ดูให้ความสนใจและจริงจัง

เมื่อเฉินมู่เผชิญกับส่วนที่ตัวเองเล่นไม่เป็น ก็จะหันหน้าไปมองเฉินถิงเซียว ส่วนเฉินถิงเซียวก็จะยื่นมือไปช่วยเธอ

เวลานี้ สายตาของเฉินมู่ก็จะเป็นประกายขึ้น มุมปากของเฉินถิงเซียวก็จะโค้งขึ้นโดยไร้ร่องรอย

อาจเป็นเพราะมู่น่อนน่อนแอบดูอยู่สักพักหนึ่งแล้ว เฉินถิงเซียวจึงได้หันมามองทางเธอ

เขาหันมามองอย่างกะทันหันเกินไป มู่น่อนน่อนที่ดึงสายตากลับมาไม่ทัน สายตาของทั้งคู่จึงประสานกัน

หัวใจของมู่น่อนน่อนราวกับถูกทำให้ตกใจ จึงตื่นเต้นขึ้นอย่างรวดเร็วในทันใด

ก่อนที่เธอลนลานเบือนหน้าหนี เฉินถิงเซียวได้เบนสายตาไปด้วยสีหน้าที่เย็นช้าตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

หัวใจของมู่น่อนน่อนหน่วงขึ้นฉับพลัน เธอหรี่ตาลง วางอาหารว่างลงแล้วก็หันหลังจากไป

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่ค่อนข้างไกลจากโซฟา ถือโทรศัพท์เลื่อนไปมาอย่างไรจุดหมาย

ไม่ว่าจะเปิดดูเว็บไหน ด้านบนก็เป็นคำอวยพรส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่

มู่น่อนน่อนดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกเบื่อไม่สนุก

จึงหันหน้าไปมองทางโซฟา ก็พบว่าเฉินถิงเซียวกำลังมองมาทางเธอ

จากนั้น เฉินถิงเซียวกดเสียงเอ่ยขึ้นหนึ่งประโยค “ลูกหลับไปแล้ว”

ที่แท้เฉินมู่นอนหลับไปแล้ว

มู่น่อนน่อนลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามา เฉินมู่นอนพิงหลับอยู่บนตัวของเฉินถิงเซียวแล้วจริง ๆ แท็บเล็ตได้ถูกเฉินถิงเซียวหยิบมาวางไว้ข้าง ๆ แล้ว

มู่น่อนน่อนโน้มตัวลงเพื่อจะอุ้มเฉินมู่ขึ้นมา แต่กลับถูกเฉินถิงเซียวใช้มือขวางไว้

มู่น่อนน่อนมองเฉินถิงเซียวด้วยความไม่เข้าใจ “คุณต้องการอะไรอีก”

ใบหน้าของเฉินถิงเซียวไม่เปลี่ยนแปลง แววตาไร้อารมณ์ใด ๆ “ผมจะอุ้มเธอกลับไปที่ห้องเอง คุณเปิดประตู”