บทที่185 ความเกี่ยวข้องกันของการจูบกับการล้างมือ

บทที่185 ความเกี่ยวข้องกันของการจูบกับการล้างมือ

ถอดรองเท้าออก มู่น่อนน่อนถึงได้พบว่าหลังเท้าของตัวเองได้ถลอกบวมแดงไปหมดแล้ว

มีรองเท้าลุยหิมะกั้นเอาไว้ก็สามารถถูกรองเท้าส้นสูงเหยียบจนเป็นอย่างนี้ได้ มันก็พอที่จะบ่งบอกได้ว่ามู่หวั่นขีเกลียดเธอเข้ากระดูกแค่ไหน

สีหน้าของเฉินถิงเซียวนิ่งขรึม เงยหน้าขึ้นมองเธอ สายตาดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก

มู่น่อนน่อนหลุบคอกลับมาเล็กน้อย “ไม่เจ็บเลยสักนิด...”

นึกถึงเรื่องที่เท้าเธอเคล็ดเมื่อก่อนหน้านี้ขึ้นมาทันที เธอกลืนน้ำลายแล้วพูดออกไป “นิดๆหน่อยเท่านั้นเอง”

เฉินถิงเซียวไม่พูดอะไร เพียงแค่เอาถุงเท้าสวมให้เธอให้เรียบร้อย

สีหน้าของเขายังคงมืดครึ้ม แต่การกระทำกลับอ่อนโยนอย่างมาก

มู่น่อนน่อนคิดว่าเฉินถิงเซียวเองก็ไม่ได้แสดงออกมาเสียจนน่ากลัวอะไรขนาดนั้น

เธอนึกเรื่องที่ลิฟต์เมื่อกี้นี้ขึ้นมา เอ่ยถามเฉินถิงเซียวออกไปด้วยความอยากรู้ “เมื่อกี้นี้ในลิฟต์คุณทำอะไร? ลิฟต์ตกลงไปหรือเปล่า? มู่หวั่นขีคงไม่เป็นอะไรหรอกใช่มั้ย...”

เขาเอ่ยนิ่งๆออกมา “ไม่ตายง่ายๆหรอก”

แค่คำง่ายๆพวกนั้น ทำเอาคอของมู่น่อนน่อนเย็นวูบขึ้นมา

ไม่ตายง่ายๆ นั่นมันจะต้องเจ็บหนักแน่ๆเลย

……

กลับมาถึงบ้าน เฉินถิงเซียวกดร่างของมู่น่อนน่อนให้นั่งลงไปบนเตียง ผันร่างเดินออกไปหายามา

ตั้งแต่เรื่องที่มู่น่อนน่อนเท้าเคล็ดครั้งที่แล้ว ในห้องก็ได้วางกล่องยาเอาไว้กล่องนึง ด้านในมียาสำหรับรักษาแผลจากการฟกช้ำชนิดต่างๆอยู่ด้วย

เฉินถิงเซียวนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นพรมตรงหน้าเตียงนอน เอาเท้าของมู่น่อนน่อนวางลงไปบนเข่าของตัวเอง บีบยาลงบนนิ้วมือเล็กน้อย หลุบตามองลงไป เพ่งความสนใจไปกับการทาให้เธออย่างตั้งอกตั้งใจ

ทันทีที่กลับห้องมา เสื้อสูทบนร่างของเฉินถิงเซียวไม่ทันได้เปลี่ยน แม้ว่าจะเพียงแค่นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่ออร่าความเยือกเย็นที่ออกมาจากร่างนั้นมันกลับไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยสักนิด

มองจากทางมู่น่อนน่อนแล้ว เห็นได้แค่เพียงผมสั้นที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขา ขนตากะพริบลงเบาๆ และปลายจมูกนิดๆ

มู่น่อนน่อนเอียงหัวเล็กน้อยก็เห็นเขากำลังขมวดคิ้วออกมาเล็กน้อย เม้มริมฝีปาก จ้องหลังเท้าเธอไปด้วยสายตาที่จดจ่อ เหมือนกับว่ากำลังคิดจัดการกับปัญหาช่องโหว่ของโครงการที่แก้ยากบางอย่างอยู่เลย

ยังคงเป็นสายตาเยือกเย็นดังเดิม แต่น่าแปลกที่มันกลับทำให้เธอรู้สึกว่าเฉินถิงเซียวในตอนนี้นั้นอ่อนโยนอย่างมาก หลายครั้ง ยิ่งมีสิ่งที่เปลือกนอกดูแข็งกระด้าง ภายในจะยิ่งน่าประทับใจ

มู่น่อนน่อนนึกถึงตอนที่เจอเฉินถิงเซียวครั้งแรกขึ้นมา เขาบุกเข้ามาในห้อง สีหน้าท่าทางและน้ำเสียงที่หยิ่งพยศนั้น ให้เธอคิดยังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่าจะมีวันนึงที่ผู้ชายคนนั้นจะมาทายาให้เธออย่างอ่อนโยนอย่างนี้ได้

มู่น่อนน่อนเกิดความคิดนึงขึ้นมา ส่งเสียงเรียกออกไป “เฉินถิงเซียว”

“อืม” เฉินถิงเซียวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ มือที่กำลังช่วยเธอทายาอยู่นั้นก็ไม่ได้หยุดลง

เขานึกว่ามู่น่อนน่อนเรียกเขาเพราะมีเรื่องอยากจะพูด แต่สุดท้ายรออยู่สักพักนึงก็ยังไม่ได้ยินมู่น่อนน่อนพูดอะไรออกมาอีก เขาจึงต้องเงยหน้าขึ้นไปมองเธอ

โชคดีที่เขาทายาให้มู่น่อนน่อนไปประมาณนึงแล้ว จึงเอ่ยถามออกไป “เป็นอะ...”

คำพูดตรงท่อนหลังของเขายังไม่ทันได้หลุดพูดออกมา ก็ถูกประกบจูบเข้ามา

น้อยมากที่มู่น่อนน่อนจะเป็นฝ่ายจู่โจม

เขาเพียงแค่งงงวยอยู่สักพัก ลุกยืนขึ้น แล้วก็ได้กดร่างของมู่น่อนน่อนกลับลงไปบนเตียง

ก็คงเป็นเพราะว่ามู่น่อนน่อนมีปฏิกิริยาที่ตอบกลับออกมาเสียจนเร่าร้อนเกินไป กลิ่นอายจากร่างของเฉินถิงเซียวเพียงไม่นานก็ได้เปลี่ยนมาหนักขึ้นกว่าเดิม

ตอนที่ทั้งสองคนจูบกันจนแทบจะไม่แยกออกจากกันนั้นเอง จู่ๆเฉินถิงเซียวเหยียดลุกขึ้นมา ไฟในดวงตายังคงไม่มอดดับลง เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าออกมา “ผมไปล้างมือก่อน”

มู่น่อนน่อนมองเงาร่างเบื้องหลังที่เดินออกไปของเขา คิดไปด้วยความสับสนเล็กน้อย จูบกับล้างมือมันเกี่ยวอะไรกัน?

ตอนที่มู่น่อนน่อนมีปฏิกิริยาตอบกลับออกมา เสื้อผ้าบนตัว ก็ได้หายไปหมดแล้ว

น้ำเสียงที่ฟังดูชั่วร้ายของเขา เอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา “ตอนนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าทำไมผมถึงต้องไปล้างมือ?”

หน้าของมู่น่อนน่อนเดิมทีก็ได้แดงจนไม่เหลือเค้าเดิมอยู่แล้ว ในตอนนี้พอถูกเขาถามมาอย่างนี้ ก็ยิ่งหน้าแดงจนเลือดแทบจะหลั่งรินออกมา กัดริมฝีปากจ้องมองเขา

เฉินถิงเซียวถูกเธอจ้องมาจนหัวใจแทบจะอ่อนยวบไปหมด