บทที่198 กลัวว่าจะทะเลาะ

บทที่198 กลัวว่าจะทะเลาะ

มู่น่อนน่อนพูดจบก็เปิดไฟ ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือกำลังจะออกไป

เฉินถิงเซียวบอกว่าเขาเหนื่อย แล้วเธอไม่เหนื่อยรึไง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ต่างคนต่างสงบสติอารมณ์จะดีที่สุด

ทว่าเฉินถิงเซียวกลับไม่ยอมปล่อยเธอไปแบบนั้น

เขาขายาว พอลงจากเตียง เดินแค่สามก้าวก็ไปถึงหน้าเธอและขวางทางที่เธอกำลังจะไป

“ตอนนี้เธอโกรธอยู่” มู่น่อนน่อนหันหน้ามองเขา อารมณ์เย็นชาพอ ๆ กับเขา

เฉินถิงเซียวยื่นมือไปจับคาง สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนเพลีย “เป็นเพราะเรื่องเมื่อตอนเช้าเหรอ?”

มู่น่อนน่อนไม่พูด เรื่องเมื่อตอนเช้าเป็นเพียงแค่สายชนวนเท่านั้น

ช่วงนี้ทั้งสองยุ่งเกินไป แม้ว่าจะอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน แต่ในทุกวันก็มีเพียงแค่ตอนเที่ยงคืนที่ตื่นมาเห็นหน้าเขา

เมื่อวานนัดกันไปกินข้าวที่โรงแรมจีนติ่ง มู่น่อนน่อนก็คิดว่าเฉินถิงเซียวจะมาตรงเวลา แต่เขาก็ยังมาสาย

แต่เขาก็อธิบายว่าเจออุบัติเหตุระหว่างทาง มู่น่อนน่อนก็ไม่ใช่คนที่ทะเลาะโดยไม่มีเหตุผล ปกติก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร

แต่วันนี้เช้ามาเธอก็ขึ้นคำค้นหายอดฮิตกับซือเฉิงหยู้แล้ว เธอรู้สึกกลุ้มใจ อีกทั้งเฉินถิงเซียวก็ยังทำน้ำเสียงตำหนิเธอแบบนั้น เธอจึงทนไม่ไหว

ในเรื่องของความรู้สึก หลายครั้งที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะสนใจเพียงแค่ท่าทีของผู้ชาย

“วันนี้ดึกมากแล้ว ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก” มู่น่อนน่อนไม่อยากพูดเรื่องนี้กับเขาในตอนเที่ยงคืนจริง ๆ

ถึงยังไงพรุ่งนี้ก็ยังต้องทำงาน ช่วงนี้เฉินถิงเซียวยุ่งเสียจนขาไม่แตะพื้น เธอหวังว่าปัญหาเล็ก ๆ ระหว่างทั้งคู่จะค่อยเป็นค่อยไป ค่อยคุยกันอีกหลังจากนี้

แต่ว่า ในช่วงเวลาพักผ่อนนี้ ทั้งสองคนแยกห้องนอนกันคงจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

ไม่อย่างนั้นเธอกังวลจริง ๆ ว่าจะทะเลาะกันขึ้นมาอีก

เฉินถิงเซียวพูดอย่างไร้ความรู้สึกมาหนึ่งประโยค “ได้”

จากนั้นเขาก็อุ้มเธอขึ้นมาบนเตียง กอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างเอาแต่ใจ “นอนเถอะ”

มู่น่อนน่อนพบว่า การใช้เหตุผลกับเฉินถิงเซียวนั้นไม่สามารถทำได้โดยสิ้นเชิง

เช้าวันที่สอง มู่น่อนน่อนถูกรบกวนจนต้องตื่น

พอเธอลืมตา ก็ต้องเผชิญหน้ากับดวงตาสีดำลึกคู่นั้นของเฉินถิงเซียว

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เธอยื่นมือไปจับมือเขาไว้ “นายทำอะไรน่ะ!”

เสียงตอนตื่นนอนแหบแห้งเล็กน้อย ฟังดูเหมือนเด็กน้อย

เฉินถิงเซียวขยับคิ้วเล็กน้อย และโน้มตัวไปจูบเธอตามแก้มแดงระเรื่อไปจนถึงโคนหู พูดด้วยเสียงหอบ ๆ “ช่วงนี้ยุ่งเกินไปแล้ว......”

เรื่องราวหลังจากนั้นมู่น่อนน่อนก็จำได้ไม่ค่อยชัดแล้ว

จำได้เพียง เขาย่อตัวลง ใช้โอกาสตอนที่เธอไม่มีสติ คุกคามและขู่ “ยังพูดว่าจะแยกห้องอีกไหม?”

มู่น่อนน่อนไม่ทันได้คิด กัดริมฝีปากแล้วส่ายหัว “ไม่แล้ว......”

“เด็กดีจริง ๆ ” เฉินถิงเซียวพูดชม

ในช่วงที่กำลังเบลอ ๆ อยู่นั้น มู่น่อนน่อนก็นึกขึ้นมาได้ว่าตนเองและเฉินถิงเซียวยังทะเลาะกันอยู่......

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ

สุดท้ายเธอก็ยังคงไม่เข้าใจคำถามนี้ เพราะเธอเหนื่อยมากจนเผลอหลับไปในที่สุด

เฉินถิงเซียวอุ้มเธอเข้าไปอาบน้ำ ระหว่างนั้นเธอก็ตื่นขึ้นมาและพูดอย่างเบลอสะลึมสะลือว่า “ทำงาน”

เฉินถิงเซียวชโลมครีมอาบน้ำให้เธอ น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก “ลาให้เธอแล้ว”

“อ้อ” มู่น่อนน่อนตอบกลับ และหลับตาอีกครั้งด้วยความง่วง

อุ้มเธอกลับไปยังเตียงนอนอีกครั้ง หลังจากที่ห่มผ้าให้เธอ เฉินถิงเซียวก็นั่งจ้องมองเธออยู่ข้างเตียง เขาหลับไม่สนิทมาตลอด หลังจากกอดมู่น่อนน่อนไว้ในอ้อมแขนแล้วก็หลับได้อย่างสบายใจ