ตอนที่ 125 เธอเป็นเจ้าตัวยุ่งของฉัน

ตอนที่ 125 เธอเป็นเจ้าตัวยุ่งของฉัน

เมื่อครู่หลัวหยิงไม่เห็นว่ามู่น่อนน่อนใช้ขวดเบียร์นั้นฟาดไปที่หัวของผู้ชายคนนั้น จึงมองหน้ามู่น่อนน่อนด้วยความไม่เกรงกลัว: “เข้ามาสิ แทงหน้าฉันเลยสิ!”

มู่น่อนน่อนเผยอปากขึ้น ยื่นมือที่ถือขวดเบียร์ออกไป กำลังจะแทงไปที่หน้าของหลัวหยิง หล่อนตกตะลึงจนเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นมาป้องหน้าของตัวเองไว้ ปากก็ยังกรีดร้องไม่หยุด

“ว๊าย!!”

เสียงกรีดร้องของหล่อนดังก้องไปทั่วทั้งห้อง แต่ขวดเบียร์ที่มู่น่อนน่อนถือไว้ก็ไม่ได้แทงโดนหล่อน

มู่น่อนน่อนยิ้มเย้ย พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย: “ก็แค่นั้นเอง!”

หลัวหยิงรู้สึกขายหน้ามาก สีหน้าแย่ลงทันที หล่อนไม่ได้ลุกขึ้นยืน แต่กลับส่งสายตาจิกกัดใส่ด้านหลังมู่น่อนน่อน

เมื่อมู่น่อนน่อนได้สติขึ้นมา หล่อนก็ถูกคนเข้ามาล้อมจากด้านหลังไว้ก่อน

ผ่านเรื่องเลวร้ายมามากขนาดนี้แล้ว เสิ่นเหลียงก็ได้สติขึ้นมาเยอะพอสมควรแล้ว

หล่อนลุกขึ้นมาจากนั้นก็จิกผมของหลัวหยิงเต็มแรง: “ให้ตายเถอะ! เรื่องระหว่างเธอกับฉันก็มาจัดการที่ฉันสิ ไปหาเรื่องเพื่อนฉันทำไม! เมื่อก่อนเธอชอบใส่ร้ายฉัน ฉันยังถือว่าโดนหมากัดไม่สนใจอะไร แต่วันนี้เธอมาหาเรื่องฉันเอง ถ้าฉันไม่ลงมือจัดการให้เด็ดขาดก็อย่ามาเรียกฉันเสิ่นเหลียง...”

พวกคนที่หลัวหยิงพามาด้วย จับตัวมู่น่อนน่อนไว้ และยังมีบางคนไปช่วยหลัวหยิง

แต่พวกเขาไม่สามารถดึงตัวเสิ่นเหลียงมาได้

มู่น่อนน่อนไม่ได้ใส่ซื่อ แน่นอนว่าหากโดนโจมตีต้องสู้คืนแน่นอน

ทันใดนั้นภายในห้องประชุมก็วุ่นวายขึ้นมาทันที มีบางคนที่ไม่อยากยุ่งอะไร จึงไปหลบอยู่ที่มุมหนึ่ง แต่กลับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอไว้

คนที่สามารถเข้ามาอยู่ในวงการบันเทิงได้ ต้องชอบใจแน่นอน

แม้ว่าหลัวหยิงจะมีข่าวทางลบเยอะ แต่หล่อนก็ถือว่าสิ่งนี้สามารถสร้างชื่อเสียงให้หล่อนได้ ชื่อเสียงของเสิ่นเหลียงมีมากกว่าหลัวหยิงนิดหน่อย และเป็นไปในทางที่ดีอีกด้วย เมื่อทั้งสองทะเลาะตบตีกัน เรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ต้องตกเป็นข่าวใหญ่แน่นอน

ทันใดนั้นมีเสียงดัง “ปั้ง” ประตูห้องวีไอพีถูกคนเปิดออกจากด้านนอก

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เสียงของคนที่พูดเป็นเสียงของผู้ชาย

มู่น่อนน่อนเงยหน้ามองเขา หล่อนรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้ เหมือนว่าจะเป็นผู้จัดการของผับแห่งนี้

เสียงตะโกนของผู้จัดการดังขึ้น คนในห้องจึงเงียบสงบลงทันที

เสิ่นเหลียงกำลังจิกหัวตบตีอยู่กับหลัวหยิงพอดี และเห็นได้ชัดว่าหลัวหยิงรู้จักผู้จัดการเป็นอย่างดี จึงร้องตะโกนขึ้น: “นายรีบเข้ามาสิ เอาผู้หญิงคนนี้ออกไป”

ผู้จัดการไม่มีท่าทีขยับ แต่หันกลับไปดูคนที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นพูดอย่างเคารพนอบน้อม: “ไม่ทราบว่าคนที่ประธานกู้ต้องการพบคือท่านไหนครับ?”

มู่น่อนน่อนหันหลังไปมอง บังเอิญเห็นกู้จือหยั่นเดินเข้ามาจากหน้าประตูพอดี

และในตอนนั้นเองมือของมู่น่อนน่อนยังถือขวดไวน์ที่ยังไม่เปิดไว้อีกด้วย ผมของหล่อนถูกชายคนหนึ่งจิกไว้ มืออีกข้างหนึ่งของหล่อนจับเสื้อของผู้หญิงอีกคนหนึ่งไว้...

พูดได้ว่าน่าอายมากๆ

ดูเหมือนว่ากู้จือหยั่นตกตะลึงไปทันที จากนั้นพูดตะโกนขึ้น: “ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

เขาเพียงแค่รู้ว่ามู่น่อนน่อนทำอาหารอร่อย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหล่อนจะมีความสามารถจัดการเรื่องได้มากขนาดนี้

แน่นอนว่าคนพวกนั้นรู้จักกู้จือหยั่น จึงต่างพากันปล่อยมู่น่อนน่อนออก

มู่น่อนน่อนหันหลังไปถีบผู้ชายที่จิกผมเธอไว้อย่างเต็มแรง: “ไม่รู้หรือไงว่าห้ามจับผมผู้หญิงเล่นแบบนี้?”

ผู้ชายคนนั้นเจ็บจนกระโดดไปมา แต่กล้าทำได้เพียงจ้องหน้ามู่น่อนน่อน ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

ทันใดนั้น หลัวหยิงที่กำลังทะเลาะตบตีอยู่กับเสิ่นเหลียงร้องขึ้นด้วยความออดอ้อน: “ประธานกู้...”

เพราะมู่น่อนน่อนยืนอยู่ เมื่อกู้จือหยั่นเดินเข้ามาจึงเห็นมู่น่อนน่อนก่อน

จากเสียงของหลัวหยิงที่พูดว่า “ประธานกู้...” เขาจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเสิ่นเหลียงขึ้นคร่อมอยู่บนตัวของหลัวหยิง...