ตอนที่ 45 จงใจล่อเธอออกไป

ตอนที่ 45 จงใจล่อเธอออกไป

มู่น่อนน่อนเงยหน้าขึ้นมาถามเขาอย่างประหลาดใจ: “คุณซื้อมาหรือ?”

“ฝันไปเถอะ พี่ชายผมซื้อมาให้คุณ” เฉินถิงเซียวชายตามองเธอ แล้วก็เริ่มกินข้าว

มู่น่อนน่อน: “......” พูดอย่างกับว่าเธอดูเหมือนอยากจะได้ของที่ “เฉินเจียฉิน” ซื้อมาให้อย่างนั้น

ในเมื่อเฉินถิงเซียวเป็นคนซื้อ เธอก็จะรับเอาไว้

มู่น่อนน่อนพบว่าข้างๆโทรศัพท์ มีซิมโทรศัพท์วางอยู่ เป็นเบอร์ที่เธอใช้ก่อนหน้านี้

เธอใส่ซิมโทรศัพท์แล้วก็โทรหาเสิ่นเหลียงทันที

ดังเพียงครั้งเดียว ก็มีคนรับโทรศัพท์แล้ว

น้ำเสียงของเสิ่นเหลียงเป็นกังวลอย่างมาก: “น่อนน่อน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? ยังสบายดีใช่ไหม?”

“ฉันไม่เป็นอะไร ตอนนี้เธออยู่ในทีมการแสดงแล้วใช่ไหม?” ก่อนหน้านี้เสิ่นเหลียงเคยบอกไว้แล้ว วันนี้เธอต้องกลับไปทีมการแสดง

“เธอมีเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ฉันยังกลับไปทำอะไรที่ทีมการแสดง ตอนนี้ฉันกำลังออกไป พวกเราเจอกันนะ” เสียงที่เสิ่นเหลียงกำลังเก็บของดังขึ้นมา

มู่น่อนน่อนก็อยากจะคุยกับเสิ่นเหลียงเรื่องเมื่อคืนเหมือนกัน ก็ตอบรับทันที: “อืม ฉันกำลังกินข้าว รอสักครู่ฉันจะออกจากบ้าน......”

“ออกจากบ้านทำอะไร ฉันไปหาเธอเอง” เสิ่นเหลียงตัดบททันที พูดเสร็จวางโทรศัพท์

เธอวางโทรศัพท์ แค่เหลือบตา ก็เห็นผู้ชายที่กินข้าวอย่างสบายๆตรงหน้า

เขาอยู่ตรงหน้าเธอ มักจะแสดงอาการกำเริบเสิบสานและอาละวาดอย่างผิดปรกติอยู่เป็นประจำ แต่พฤติกรรมของเขากลับตรงกันข้ามอย่างประจวบเหมาะ ปรากฏความสุขุมรอบคอบอยู่ตลอด

“เรื่องของเมื่อคืน......” มู่น่อนน่อนหยุดลงครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้น: “ขอบคุณมากๆ”

“ขอบคุณฉันทำไม?” เฉินถิงเซียวเงยหน้ามองเธอ นัยน์ตาสีดำราวกับหมึกยิ้มขึ้นอย่างแตกต่างจนสังเกตได้ “จุดสำคัญที่ขอบคุณฉัน คือตอนที่ผลักคุณหรือเปล่า?”

มู่น่อนน่อนตอบสนองกับความหมายของคำพูดของเขา หน้าก็แดงขึ้นมาในทันที: “คุณพูดให้ดีๆไม่ได้หรือ!”

สำหรับคำขอบคุณในใจของเธอที่จะเก็บไว้ให้เขา ก็สูญหายไปหมดแล้ว

เฉินถิงเซียวกินข้าวต้มเสร็จแล้ว พลางเอาผ้าขนหนูเช็ดมือ พลางพูดไปด้วย: “ขอบคุณตามใจชอบขนาดนี้ ไม่มีความจริงใจ”

มู่น่อนน่อนคิดๆแล้ว ก็รู้สึกว่าไม่มีความจริงใจจริงๆ: “ฉันเลี้ยงข้าวเป็นอย่างไร?”

“กินข้าวหรือ? ได้สิ ก็ไปคลับนั้นที่คุณพาไปคราวก่อน” น้ำเสียงของเฉินถิงเซียวจริงจังมาก

คลับนั้น......

มู่น่อนน่อนเม้มปาก ถ้าเธอจำไม่ผิด คลับนั้นอยู่ที่เมืองหู้หยางแต่เป็นสถานบันเทิงที่อยู่บนยอดสูงสุดของพีระมิด ด้วยสถานะเด็กจบใหม่อย่างเธอ ไม่ต้องพูดถึงที่ตอนนี้ไม่มีงานทำ แม้ว่าจะมีงานทำ ตามมาตรฐานของคุณชายที่แสนร่ำรวยอย่าง “เฉินเจียฉิน” ไปที่นั่นแล้วสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องจ่ายเงินเดือนครึ่งปีออกไป

เธอสงสัยว่า “เฉินเจียฉิน” จงใจ

มู่น่อนน่อนพูดอย่างเปิดเผยซื่อตรง: “เปลี่ยนร้านเถอะ ร้านนั้นกินไม่ลง”

“เฉินเจียฉิน” มองเธออย่างประหลาดใจ: “พี่ชายฉันไม่ได้ให้บัตรเสริมของเขากับเธอหรือ?”

“ทำไมเขาต้องให้บัตรเสริมฉัน!” มู่น่อนน่อนรู้สึกว่า “เฉินเจียฉิน” นายคนนี้ปรากฏความแปลกประหลาดอยู่ตลอดๆ

อีกครู่หนึ่ง “เฉินเจียฉิน” ก็ล้วงไปหยิบบัตรสีดำออกมาจากข้างหลังอีกครั้งวางไว้ใกล้ๆเธอ: “พี่ชายให้ฉันไว้ คุณเอาไปรูดก่อนเถอะ”

มู่น่อนน่อนไม่ได้ไปหยิบบัตรสีดำใบนั้น แต่กลับแสดงสีหน้าอิจฉาออกมา: “เฉินถิงเซียวดีกับคุณจริงๆ”

เฉินถิงเซียวไม่เคยแสดงสีหน้าต่อหน้าใครมาก่อน เล่าลือกันว่านิสัยของเขารุนแรงสุดโต่ง แต่เขากลับให้ “เฉินเจียฉิน” อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเขา ยังเอาบัตรเสริมของตนให้ “เฉินเจียฉิน” ใช้อีก

ในทางตรงกันข้ามเธอกับมู่หวั่นขี ทั้งสองคนก็เหมือนกับเป็นศัตรูกันอย่างนั้น

เฉินถิงเซียวได้ยิน ก็มองเธออย่างลึกซึ้ง: “เพียงแค่คุณพยายาม ก็ไม่แน่ว่าเขาอาจจะดีกับคุณมากกว่าฉัน”

“พยายาม” สามคำนี้ เขาตั้งใจเน้นย้ำโดยเฉพาะ

ผู้ชายไร้ยางอายกำเริบเสิบสาน!

มู่น่อนน่อนไม่สนใจเขา ก้มหน้าคว้าข้าวมากินสองคำ แล้วก็เก็บบัตรสีดำใบนั้นไป