ตอนที่ 80 ไม่ได้มาดี

ตอนที่ 80 ไม่ได้มาดี

เรียกได้ว่ามู่ลี่เหยียนนั้นรักมู่หวั่นขีโดยไม่ใช้สมองครุ่นคิดและยำเกรงต่อสิ่งใดทั้งนั้น

ย่อมชอบฟังคนยกยอมู่หวั่นขีอยู่แล้ว

พูดกันอย่างตรงไปตรงมา มู่น่อนน่อนก็อยู่ในตระกูลมู่มานานหลายปี เชื่อฟังไม่น้อยไปกว่าสุนัขบ้าน ดังนั้นการที่เธอมาพูดเช่นนี้ ก็ทำให้มู่ลี่เหยียนเองก็เชื่ออยู่บ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น มู่น่อนน่อนก็ยังบีบน้ำตาออกมาหลายหยด

ในที่สุดมู่ลี่เหยียนก็ผ่อนคลายลง “โอเค ฉันจะทำเรื่องย้ายเธอไปก่อน หากเธอความสามารถไม่ถึง ฉันก็จะย้ายเธอกลับมา”

มู่น่อนน่อนยิ้มหวานให้กับเขา “ขอบคุณค่ะพ่อ”

มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีวิสัยทัศน์ มู่น่อนน่อนในตอนนี้สวยแล้ว แม้แต่มู่ลี่เหยียนเองก็รู้สึกว่าสบายตาขึ้นมากยามที่มองเธอ เสียงที่เอ่ยว่า “ขอบคุณค่ะพ่อ” ก็ฟังรื่นหูยิ่งขึ้น

“เธอกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกหวั่นขีก่อน แล้วจะกลับมาบอกให้เธอย้ายไป”

มู่น่อนน่อนออกมาจากออฟฟิศของมู่ลี่เหยียน ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มจางลงไป ยื่นมือขึ้นมาเช็ดรอยน้ำตาบนใบหน้า และมุมปากก็ยกยิ้มเยาะเย้ย

.....

ทันทีที่มู่น่อนน่อนออกไป มู่ลี่เหยียนก็ต่อสายภายในเรียกมู่หวั่นขีให้มาหา

ทันทีที่มู่หวั่นขีเข้ามา ก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “พ่อ เรียกฉันมาทำไม ฉันยังมีงานที่ต้องทำอีกมากเลยนะ”

มู่ลี่เหยียนไม่ได้สนใจท่าทางของเธอ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เมื่อครู่มู่น่อนน่อนมาหาพ่อ บอกว่าอยากย้ายไปทำงานกับลูก อยากจะเรียนรู้จากลูก ลูกเห็นว่าอย่างไรบ้าง”

“เธอเป็นคนพูดหรือ” มู่หวั่นขีได้ยินเช่นนั้น สองตาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ เธอพูดขึ้นมาเองเลย”

“เธออยากจะมาเรียนกับฉันจริงๆ หรือ เธอคงกำลังคิดจะทำอะไรอีกแน่ๆ” มู่หวั่นขีแค่นเสียงในลำคอ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ขอต่อรอง “พ่อ ฉันไม่ให้เธอย้ายมาทำที่ฝ่ายฉัน แค่เห็นเธอก็รำคาญแล้ว”

แต่เดิมมู่ลี่เหยียนก็คิดที่จะต่อรองกับมู่หวั่นขี แต่เมื่อเห็นท่าทีที่แข็งกร้าวไม่ไว้หน้าเขาของมู่หวั่นขีแล้ว เขาก็อดที่จะโมโหขึ้นมาไม่ได้ “หวั่นขี ไม่ว่าจะพูดอย่างไร พวกเธอก็เป็นพี่น้องกัน ยิ่งไปกว่านั้นพวกเรายังต้องพึ่งพาให้เธอไปช่วยพูดกับเฉินถิงเซียวเรื่องเงินลงทุนของบริษัทเรา เรื่องถูกตกลงเรียบร้อยแล้ว พ่อจะย้ายเธอไปแผนกของลูก ดูเธอให้ดีด้วย”

มู่หวั่นขีไม่พอใจ และบันดาลโทสะออกไปตรงๆ “พ่อ ทำไมพ่อถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ฉันพูดไปแล้วไงว่าไม่อยากให้เธอย้ายไปแผนกฉัน พ่อฟังไม่เข้าใจหรือ”

มู่ลี่เหยียนตะโกนเสียงดัง “มู่หวั่นขี”

เมื่อรับรู้แล้วว่าเขาโกรธจริงๆ มู่หวั่นขีก็ต้องให้ความร่วมมือแต่โดยดี “ก็ได้ๆ ตามใจพ่อเลย”

มู่หวั่นขีกล่าวจบ ก็รีบออกไปทันที

ตอนที่ออกไป ก็ยังปิดประตูเสียงดังสนั่น “ปึง”

คิ้วของมู่ลี่เหยียนขมวดแน่น รู้สึกว่าตัวเองนั้นตามใจมู่หวั่นขีเกินไปแล้วใช่ไหม เธอถึงได้จักแต่จะสาดอารมณ์ยามที่อยู่ต่อหน้าเขาอย่างเดียว

.....

โดยเร็วมู่น่อนน่อนก็ได้รับประกาศให้ย้ายแผนก

เธอเก็บของของตัวเองอย่างง่ายดาย และบอกลากับเพื่อนร่วมงานที่คุ้นเคยกันสองสามคน และอุ้มกล่องตรงไปยังแผนกโครงการ

เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูออฟฟิศผู้จัดการ แล้วเคาะประตูออฟฟิศของมู่หวั่นขี

ไม่นาน ข้างในก็มีเสียงของมู่หวั่นขีดังออกมา “เข้ามาได้”

มู่น่อนน่อนเปิดประตูเข้าไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ต่อจากนี้คงต้องขอให้พี่สาวแนะนำกันเยอะๆ ด้วยนะคะ”

ทันทีที่มู่หวั่นขีเห็นเธอสีหน้าก็ย่ำแย่ทันที

“ที่นี่คือบริษัท เรียกฉันว่าผู้จัดการมู่”

มู่น่อนน่อนก็รีบเรียกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ผู้จัดการมู่”

มู่หวั่นขีเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของเธอ ทันใดนั้นก็รู้ว่าตัวเธอเหมือนถูกกดหัว

ดังนั้นเธอจึงให้คนไปเอาเอกสารที่ไม่มีประโยชน์อะไรมา แล้วให้มู่น่อนน่อนไปถ่ายเอกสาร หลังจากนั้นก็ให้เธอนำเอกสารนั้นไปทำลาย

มู่น่อนน่อนทำแต่เรื่องนี้ทั้งวัน