ตอนที่ 86 เขาก็แค่เป็นผู้เสียหายคนนึง น่าสงสารกว่าใครๆ

ตอนที่ 86 เขาก็แค่เป็นผู้เสียหายคนนึง น่าสงสารกว่าใครๆ

มู่น่อนน่อนก็ไม่รู้ว่าคำพูดของตัวเองน่าขำตรงไหน ถึงทำให้ซือเฉิงหยู้จู่ๆหัวเราะออกมาได้

คนอย่างซือเฉิงหยู้ที่เป็นดาราดังมีชื่อเสียงในวงการบันเทิง ไม่ว่าไปถึงไหนก็มีปาปารัสซี่คอยแอบถ่ายรูปอยู่ตลอดเวลา อันที่จริงมู่น่อนน่อนไม่ค่อยอยากจะพบเขาโดยบังเอิญสักเท่าไหร่ กลัวจะถูกถ่ายภาพทั้งสองคน

ตรงกันข้าม ซือเฉิงหยู้กลับความจำดีซะจริง สองครั้งหลังที่ผ่านมานี้ ยังเป็นคนริเริ่มเข้ามาทักทายเธอก่อน

ถ้าขืนถูกปาปารัสซี่ถ่ายภาพได้ เธอต้องขึ้นหน้าหนึ่งอีกแน่

แม้กระทั่งชื่อพาดหัวข่าวเธอยังคิดเรียบร้อยแล้วเลย

ยกตัวอย่างเช่น【คุณหญิงน้อยตระกูลเฉินแอบคบหากับคนดังในวงการบันเทิงบางคน】อะไรประมาณนั้น

แค่คิดก็รู้สึกขนลุกแล้ว

เพราะฉะนั้น มู่น่อนน่อนไม่คุยอะไรกับซือเฉิงหยู้มาก แค่ยิ้มทักทายอย่างมีมารยาท：“ฉันยังมีธุระต่อ ขอตัวก่อนนะคะ”

“ไว้เจอกันใหม่นะคะ”แววตาของซือเฉิงหยู้ดูจะเข้าใจความหมายของเธอ และท่าทีของเขาก็ยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม

แต่นี่กลับทำให้มู่น่อนน่อนรู้สึกอึดอัดแล้วเร่งรีบจากไป

ซือเฉิงหยู้หันกลับมาดูเงาของมู่น่อนน่อนที่ค่อยๆจางหายไป ฉะนั้นถึงยอมเดินต่อ

ผู้ช่วยที่เดินตามอยู่ข้างหลังจู่ๆถามขึ้นมา：“พี่หยู้ครับ ผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกับคุณชายเฉินหรอครับ？ผมดูเหมือนจะเห็นเธออยู่กับคุณชายเฉินที่โรงแรมจีนติ่งในวันนั้น”

“งั้นหรอ？ไม่รู้สิ”ซือเฉิงหยู้ก้มหน้าเดินอยู่ข้างหน้า รอยยิ้มบนหน้าได้จางหายไป เก็บซ่อนอารมณ์ได้ลึกมาก

ที่ซือเฉิงหยู้มาที่นี่ในวันนี้ ก็เพื่อมาเตรียมความพร้อมกับหนังที่จะถ่ายในเรื่องต่อไป

หนังเรื่องใหม่ที่เขาจะถ่ายเป็นหนังแนวลึกลับ ในเรื่องเขารับบทเป็นจิตแพทย์ เพราะฉะนั้น วันนี้ถึงได้มาที่คลินิกจิตเวช เพื่อมาซึมซาบและทำความเข้าใจกับบทบาทที่จะแสดง

ทั้งสองคนเพิ่งจะเดินเข้าไป หลังจากนั้น เฉินถิงเซียวกับสือเย่ก็ได้ปรากฏตัวที่ระเบียนทางเดิน

เฉินถิงเซียวหันไปมองทางที่ซือเฉิงหยู้คุยกับมู่น่อนน่อน

สือเย่มองเฉินถิงเซียวทีนึง เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ได้หยุดลง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

เวลาของซือเฉิงหยู้เร่งรีบมาก เพราะฉะนั้นเลยไม่ได้อยู่พูดคุยกับจิตแพทย์นานเท่าไหร่ก็ออกมาแล้ว

พอเขาออกมา ก็เห็นเฉินถิงเซียวยืนอยู่ที่ระเบียนทางเดิน

สีหน้าของเขาดูแปลกใจมาก：“ถิงเซียว？นายมาอยู่นี่ได้ยังไง？”

พอพูดจบ แววตาของเขาจู่ๆก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ ：“นายกับมู่น่อนน่อนมาด้วยกัน”

เฉินถิงเซียวไม่พูดอะไร ยกมือสั่งให้สือเย่ถอยไป

ระหว่างที่สือเย่เดินจากไป ผู้ช่วยของซือเฉิงหยู้ก็รู้ตัวแล้วเดินจากไปด้วย

ระเบียนทางเดินที่ว่างเปล่าเหลือเพียงพวกเขาสองคน

สีหน้าของเฉินถิงเซียวดูจะเย็นชา แต่ความเย็นชานั้นต่างกับที่มีให้กับคนแปลกหน้าทั่วไป

เขาจ้องมองที่ซือเฉิงหยู้：“พี่ใหญ่ ก่อนหน้านี้ ผมก็เคยบอกพี่แล้วว่าเธอคือมู่น่อนน่อน”

“ฉันรู้ว่าเธอคือมู่น่อนน่อน ชื่อเพราะดีนะ”รอยยิ้มของซือเฉิงหยู้ไม่ต่างอะไรจากปกติ ดูอ่อนโยนมาก

เฉินถิงเซียวเงียบไปครู่นึง ราวกับตัดสินใจได้อะไรบางอย่าง น้ำเสียงที่เรียบเฉยฟังแล้วกลับมีความโหดร้ายเสี้ยวนึง：“มู่น่อนน่อนหน้าตาคล้ายชิงหนิงมากก็จริง แต่เธอก็ไม่ใช่ชิงหนิง”

แววตาที่อ่อนโยนบนใบหน้าของซือเฉิงหยู้ได้พังทลายในที่สุด ลืมตาโตแล้วตะคอกออกมา：“นายหุบปากเลยนะ！”

เฉินถิงเซียวเงียบในทันที แล้วไม่พูดอะไรต่ออีกเลย

สักพัก ซือเฉิงหยู้สงบสติอารมณ์ได้ สีหน้าได้กลับมาอ่อนโยนเหมือนปกติเช่นเคย

“ถิงเซียว ฉันก็แค่พบเจอกับมู่น่อนน่อนโดยบังเอิญจริงๆ ”เขาพูดจบ แล้วมองดูเฉินถิงเซียวอย่างพินิจ：“ดูนายจะห่วงเธอมากเลยนะ ”

เฉินถิงเซียวหรี่ตา น้ำเสียงดูเรียบเฉยมาก：“เธอเป็นเมียของผมแล้วนะ”

“ทำไมต้องใช้ชื่อน้องชายของฉันเพื่อหลอกมู่น่อนน่อนด้วย？”น้ำเสียงของซือเฉิงหยู้เหมือนถามอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่นาน เขาก็หัวเราะขึ้นอีกครั้ง：“ถ้าหากเสี่ยวฉินรู้แล้วล่ะก็ เขาต้องมาขอค่ายืมชื่อเขามาใช้กับนายแน่ ？”