บทที่ 10

วันต่อมา

เจียงซู่ตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยดวงตาที่มีอาการบวม

ข้าง ๆ ที่นอนเรียบและไร้ความอบอุ่น ชัดเจนว่าโจวซือเหย่ไม่ได้กลับบ้านตลอดทั้งคืนอีกแล้ว

เธอตื่นขึ้นมาแล้วใช้น้ำแข็งประคบตา เพราะเป็นวันอาทิตย์ เจียงซู่จึงอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหน

ตอนเที่ยง เธอได้รับโทรศัพท์จากแม่สามี บอกว่ามีเรื่องให้เธอไปที่บ้านใหญ่ น้ำเสียงของเธอดูไม่ดีนัก

เจียงซู่ไม่กล้าถามอะไรมาก และขับรถไปทันที

โจวหว่านซินก็อยู่ที่บ้านด้วย ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แต่ยังมีผู้หญิงแปลกหน้าอีกสองคน ซึ่งเจียงซู่ไม่เคยเจอมาก่อนเลย

เจียงซู่พูดอย่างนอบน้อม “แม่คะ”

เวินเหยาฉินเปิดปากถามทันที “วันประชุมผู้ปกครองของซินซิน เธอไปทำร้ายใครหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงซู่ก็หันไปมองโจวหว่านซิน และเห็นว่าเธอมีสายตาที่ยั่วยุ ราวกับกำลังดูละครสนุก ๆ

เมื่อมองดูผู้หญิงแปลกหน้าสองคนนั้น เจียงซู่ก็จำเด็กสาวคนนั้นได้ทันที เธอคือนักเรียนที่ทำให้เจียงซู่มีเลือดออก

เจียงซู่ไม่ได้ปฏิเสธ “ใช่ค่ะ”

เรื่องนี้เธอไม่ปฏิเสธ

“ฉันทำไปเพราะมีเหตุผล...”

เธอยังอธิบายไม่ทันจบ ก็ถูกผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เด็กสาวคนนั้นขัดขึ้น “ฉันไม่สนว่าเธอจะมีเหตุผลอะไร ทำร้ายเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เธอก็ผิดแล้ว!”

ผู้หญิงคนนี้คือคุณแม่เหยาที่โจวหว่านซินบอกว่าจัดการได้ยาก

“ลูกสาวของฉันอายุแค่สิบห้าปี เธอจะไปทำเรื่องเกินเลยอะไรกับเธอได้? คุณเป็นผู้ใหญ่แท้ ๆ ไม่ทำตัวเป็นแบบอย่างไม่ว่า แต่กลับผลักเด็กลงไปในทะเลสาบจนเกือบจมน้ำตาย เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังฆ่าคน!?”

พูดจบ แม่เหยาก็หันไปมองเวินเหยาฉิน “คุณนายโจวคะ ฉันกับสามีมีลูกสาวคนเดียวเท่านั้น เรารักและทะนุถนอมอย่างกับไข่ในหิน ปกติก็กลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว คุณดูสิ เธอนั่งเรียนในโรงเรียนดี ๆ แต่กลับเกือบถูกลูกสะใภ้ของคุณฆ่าตาย แบบนี้มันไม่เท่ากับเอาชีวิตฉันกับสามีเหรอคะ!”

ใคร ๆ ก็บอกว่าเด็กนิสัยเสียที่แสดงความยโสโอหังได้ก็เพราะมีพ่อแม่ที่แย่กว่าและบ้าคลั่งกว่าหนุนหลัง คำพูดนี้ไม่ผิดเลยสักนิด

“เธอเป็นคนลงมือก่อน”

พูดจบ เจียงซู่ก็เสยผมขึ้น เผยให้เห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ในผม

คำว่าสำนึกผิดหรือละอายใจเป็นต้น ดูเหมือนจะไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของบางคนเลย

ยกตัวอย่างเช่นแม่เหยาที่อยู่ตรงหน้าเธอ

เธอยังคงเชิดหน้าชูคอ “ก็แค่เด็กเล่นกันแล้วบังเอิญทำเธอบาดเจ็บ เธอมาบอกฉันก็ได้ ฉันจะชดเชยให้เธอ แต่เธอผลักเด็กตกน้ำ เธอผิดเต็ม ๆ!”

เถียงข้าง ๆ คู ๆ ก็ไม่ต่างจากนี้หรอก

“คุณนายโจวคะ เจียเจียตกใจมากหลังจากกลับจากโรงเรียน ต้องนอนให้น้ำเกลือหนึ่งวันเต็ม เธอเป็นลูกสะใภ้ของคุณ และเราก็เป็นหุ้นส่วนกัน คุณจะเข้าข้างญาติแต่ไม่เข้าข้างความจริงไม่ได้นะ”

การข่มขู่ที่ชัดเจนขนาดนี้ ไม่มีใครไม่เข้าใจหรอก