บทที่ 1

"คุณจาง คุณทำได้ ฉันจะสอบตกในหลักสูตรของคุณ และทุนการศึกษาสำหรับเทอมหน้าก็จะหมดลงแล้ว..." หยางหงขอร้องอย่างขมขื่นในสำนักงานของมหาวิทยาลัยซานเฉิงซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเขา มันคือ ชายวัยกลางคนที่มีท้องโต

ชายคนนี้ชื่อ Zhang Daquan อาจารย์อาวุโสแห่งมหาวิทยาลัย Shancheng และเป็นหัวหน้าวิชาของ Yang Hong

Zhang Daquan หยิบถ้วยชาบนโต๊ะ จิบชาโดยไม่รีบร้อน และพูดเบา ๆ ว่า "Yang Hong ไม่ใช่ว่าอาจารย์จะไม่ส่งให้คุณ แต่คุณไม่ผ่านชั้นเรียนนี้จริงๆ "

"อาจารย์ Zhang..." Yang Hong เปิดปากของเขาและต้องการที่จะพูดมากกว่านี้ แต่ Zhang Daquan โบกมือเหมือนไล่แมลงวันและพูดว่า "เอาล่ะ Yang Hong อาจารย์มีอย่างอื่นที่ต้องทำ งั้นไปก่อน ถ้าคิดถึงวิชาครูก็จ่ายค่าเทอม”

หลังจากที่ Zhang Daquan พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและจากไปโดยตรง โดยไม่คำนึงถึงใบหน้าที่น่าเกลียดของ Yang Hong

"เวรกรรม! จางต้าฉวน ฉันขอสาปแช่งให้คุณมีลูกโดยไม่มีไอ้บ้า!" หยาง หงสาปแช่งด้วยความโกรธ

ผลการเรียนของเขาในชั้นเรียนดีเสมอมาและอาจกล่าวได้ว่าเขาอยู่ในระดับแนวหน้าอย่างมั่นคง พูดตามเหตุผล Zhang Daquan มั่นใจ 100% ว่าจะผ่านชั้นเรียนนี้ แต่ Zhang Daquan ไม่ให้

อันที่จริง ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น Zhang Daquan ไม่ได้ให้ทุนแก่ครอบครัวยากจนไม่กี่ครอบครัวในชั้นเรียนที่คาดว่าจะได้รับทุนการศึกษา

Yang Hong รู้ดีว่า Zhang Daquan กำลังมองหาทุนการศึกษาของนักเรียนเหล่านี้และต้องการพายสักชิ้น

เพราะถ้าคุณอยากได้ทุน ความต้องการพื้นฐานที่สุดก็คือต้องไม่สอบตก

เมื่อคุณสอบตก ทุนการศึกษาจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ และจาง ต้าฉวนมีสิทธิ์ที่จะตัดสินว่าพวกเขาจะสอบตกหรือไม่

เกือบทุกปี Zhang Daquan จะขู่นักเรียนเรื่องเรียนไม่ตก และคำขู่ก็ล้วนแล้วแต่เป็นสามัญชนที่ไม่มีอำนาจเช่นพวกเขา สุดท้ายแล้ว นักเรียนส่วนใหญ่จะยอมจ่าย Zhang Daquan เป็น "ค่าเล่าเรียนชดเชย" ถาม Zhang Daquan ข้ามตัวเองออกจากรายชื่อวิชาที่ล้มเหลว

Yang Hong ถอนหายใจ เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ Zhang Daquan จริงๆ Zhang Daquan มีใครบางคนในโรงเรียน และไม่มีประโยชน์ที่จะรายงานเขา

หลังจากออกมาจากอาคารสอน Yang Hong กำลังจะกลับไปที่หอพัก แต่เห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนอยู่บนถนน

ฉันไม่รู้ว่ามันถูกทารุณกรรมแบบไหน แต่ร่างกายของสุนัขสีดำตัวใหญ่เต็มไปด้วยบาดแผล และลักษณะที่เปื้อนเลือดนั้นดูน่าสมเพชมาก

เดิมที Yang Hong ต้องการหลีกเลี่ยงและไม่ต้องการที่จะเสือก แต่เมื่อได้เห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่กำลังจะตายด้วยความเศร้าในดวงตาของเขา Yang Hong ก็อดไม่ได้ที่จะสงบใจลง

“คุณไม่อยากตายหรือ?” Yang Hong คิดว่าเขางี่เง่าที่ถามสุนัข

“ว้าว ว้าว!”

โดยไม่คาดคิด หลังจากที่ Yang Hong ถามเสร็จ สุนัขสีดำตัวใหญ่ก็เห่าเหมือนแสงวาบ และมีแม้แต่สัมผัสของสีหน้าทุกข์ใจในดวงตาของเขา

“เชี่ย! เข้าใจกูมั้ย!” หยางหงตกตะลึง

“ว้าว โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!” หัวสุนัขของสุนัขสีดำตัวใหญ่ผงกศีรษะอย่างไม่รู้สึกรู้สา

Yang Hong กลืนน้ำลาย เขาไม่ได้บอกว่าหลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนเขาไม่ได้รับอนุญาตให้กลายเป็นวิญญาณ สุนัขดำตัวใหญ่ ทำไมเขาถึงดูเหมือนวิญญาณสุนัขดำ?

“ฉันช่วยคุณแล้วคุณจะไม่กินฉันเหรอ” Yang Hong ถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทุกคนใน Liaozhai พูดไม่ใช่เหรอ มันเป็นหมาดำตัวใหญ่ แต่หมาดำตัวใหญ่ก็เป็นก็อบลินด้วย

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!" สุนัขสีดำตัวใหญ่ชำเลืองมองที่หยางหงด้วยความรังเกียจ และมีร่องรอยของความรังเกียจในดวงตาของสุนัขของหยางหง

Yang Hong หน้าแดง ไม่เป็นไรที่ถูกคนอื่นดูถูก ตอนนี้แม้แต่สุนัขก็ยังดูถูกเขา

"เฮ้ หมา...พี่ชาย ฉันจะช่วยคุณยังไง" Yang Hong ถามด้วยความลำบากใจ อาการบาดเจ็บของหมาดำตัวใหญ่ดูสาหัส และเขาไม่มีเงินที่จะพาหมาดำตัวใหญ่ไปหาสัตวแพทย์ในตอนนี้ ปล่อยให้ ลำพังสัตวแพทย์คงไม่สามารถช่วยเจ้าหมาดำตัวใหญ่ได้

สุนัขสีดำตัวใหญ่โน้มตัวเข้าไปใกล้ Yang Hong อย่างแข็งขัน เห็นได้ชัดว่าขอให้ Yang Hong นำมันกลับไป

Yang Hong มีปัญหาเล็กน้อย เขาต้องการพาสุนัขสีดำตัวใหญ่กลับไปที่หอพัก แต่เขาไม่สามารถผ่านอุปสรรค์ของป้าผู้บริหารอาคารได้

"ยังไงก็ตาม มีโกดังร้างอยู่ในโรงเรียน ฉันจะพาคุณไปที่นั่น" หยางหงพูดด้วยดวงตาที่สดใส

“ว้าว ว้าว!”

สุนัขสีดำตัวใหญ่เห่าสองครั้งอย่างมีมนุษยธรรม แต่เขาไม่รู้ว่าเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย

Yang Hong ไม่สนใจสามเจ็ดยี่สิบเอ็ดและกอดสุนัขสีดำตัวใหญ่โดยตรง

"บ้า! คุณทำจากเหล็กทำไมคุณหนักจัง" ทันทีที่ Yang Hong ได้สุนัขสีดำตัวใหญ่มาเขาก็รู้สึกอยากจะถือหินโม่ก้อนใหญ่ มันหนักเกินไป อย่างน้อยก็มากกว่าหนึ่งร้อย catties !

สุนัขสีดำตัวใหญ่ยิ้มและจ้องไปที่ Yang Hong ราวกับว่ามันไม่พอใจที่ Yang Hong ไม่ชอบเขา

หลังจากความพยายามที่สูญเปล่า ในที่สุด Yang Hong ก็อุ้มสุนัขสีดำตัวใหญ่ไปที่โกดัง

หลังจากโยนสุนัขสีดำตัวใหญ่ลงบนพื้นแล้ว Yang Hong ก็สูดลมหายใจ

"เดี๋ยวก่อน บราเดอร์ด็อก ฉันจะไปซื้อยาให้" หยางหงชำเลืองมองสุนัขสีดำตัวใหญ่และส่งสุนัขไปทางทิศตะวันตก โกดังเสร็จแล้ว