บทที่ 12

ชายชราชื่อ Chen Fusheng อายุหกสิบเศษและเป็นหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัย Shanda นักเรียนมักเรียกเขาว่า Old Chen

นอกจากนี้ยังมีคู่รักบางคู่ที่ถูกคุณเฉินจับได้ในป่าด้วยข้อหานอกใจ และพวกเขาต่างก็เรียกเขาว่าอันธพาลเก่าและไอ้สารเลวที่อยู่ข้างหลังเขา

"จุ๊จุ๊ เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา เขาเป็นต้นกล้าที่ดี"

ผู้เฒ่าเฉินไม่ได้ให้ความสนใจกับเจ้าอ้วนและเจ้าไข่ เพียงแค่จ้องมองที่น้ำในทะเลสาบและพึมพำกับตัวเอง

ในขณะเดียวกัน ก้นทะเลสาบที่เย็นยะเยือก

Yang Hong ซึ่งถูกลิงน้ำลากไปที่ก้นทะเลสาบในลมหายใจเดียว กำลังต่อสู้กับลิงน้ำ และกำปั้นของเขาตกลงมาเหมือนเม็ดฝน

ปัง ปัง ปัง ปัง...

Yang Hong ก้มเอวของเขาและโจมตีด้วยพละกำลังทั้งหมดของเขา แต่ละหมัดมีร่องรอยของพลังงานที่รุนแรงและแท้จริง

เขาใช้กำลังกายไปมาก ประกอบกับมีเวลาจำกัดในการกลั้นหายใจ เขาต้องการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

น่าเสียดายที่ลิงน้ำดูเหมือนจะได้รับสติปัญญามากมายหลังจากโดน Yang Hong หลังจากถูกต่อยโดย Yang Hong เขารู้ว่า Yang Hong นั้นทรงพลังเพียงใด

เมื่อ Yang Hong พยายามอย่างเต็มที่ที่จะว่ายทวนกระแสน้ำ เขากระโดดขึ้นและลากเท้าของ Yang Hong ดึงเขาลงไปที่ก้นน้ำ

ในน้ำ ลิงน้ำดูเหมือนผีและว่องไวกว่าปลามาก Yang Hong ไม่สามารถตามทันได้เลย

ด้วยความสิ้นหวัง Yang Hong ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้มลงต่อยและเตะอย่างสิ้นหวัง แต่ผีน้ำก็หลีกเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย

หลังจากทำซ้ำเจ็ดหรือแปดครั้ง หลังจากสองหรือสามนาที ขาและเท้าของ Yang Hong เริ่มรู้สึกอ่อนแรง เรี่ยวแรงของเขาหมดลง และใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเนื่องจากขาดออกซิเจนเนื่องจากขาดอากาศหายใจนานเกินไป

"ให้ตายเถอะ ไอ้สารเลวนี่มันร้ายกาจจริงๆ เขารู้วิธีต่อสู้แบบกองโจรจริงๆ และอยากจะลากฉันไปตาย..."

หยางหงรู้สึกกังวลและเกลียดชัง และก่นด่าเสียงดัง: "ฮึ่ม ถ้าฉันจับคุณได้ ดูสิว่าฉันไม่ฉีกคุณเป็นชิ้นๆ!"

หยางหงจ้องที่น้ำด้วยดวงตาแดงก่ำเบิกกว้าง พร้อมกันนี้ เขาปรับท่าทาง หันลำตัวไปด้านข้าง วางเท้าที่มีรอยข่วนที่ท้อง และพายด้วยมือทั้งสองขณะแอบระวังการเคลื่อนไหวใน มืด.

ตาที่สามตรงกลางหน้าผากก็เปิดออกทันที เปล่งแสงสีทองที่ไม่เหมือนใคร

สถานการณ์เป็นไปอย่างเร่งด่วน และไม่มีพลังงานที่แท้จริงหลงเหลืออยู่ในร่างกายของ Yang Hong แต่เพื่อความอยู่รอด เขาทำได้เพียงใช้สายตามองทะลุเท่านั้น

ในไม่ช้า น้ำในทะเลสาบที่ปนเปื้อนด้วยตะกอนก็ใสและโปร่งใสในสายตาของ Yang Hong และมองเห็นลิงน้ำที่ซ่อนตัวอยู่ในตะกอนได้อย่างชัดเจน

กรี๊ด!

ทันใดนั้นลิงน้ำก็วิ่งเข้ามาอีกครั้ง

ความเร็วนั้นเร็วมาก เร็วพอๆ กับไฟฟ้า!

"เฮ้!"

ตาที่สามของ Yang Hong ล็อคเข้ากับลิงน้ำทันที และการเคลื่อนไหวของลิงน้ำดูเหมือนจะช้าลงมากชั่วครู่ ทำให้ Yang Hong มีเวลาตอบสนอง

ร่างกายของ Yang Hong ตึงเครียด มือของเขาบิดเป็นกรงเล็บ และเขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรง

หัวเราะ!

ด้วยเสียงอู้อี้ มือของ Yang Hong จับกรงเล็บของลิงน้ำไว้อย่างแม่นยำ!

"มันเจ็บ..."

หยางหงคำรามอยู่ในใจ

กรงเล็บของลิงน้ำนั้นคมราวกับมีดและแทงลึกเข้าไปในฝ่ามือของ Yang Hong ความเจ็บปวดทำให้แขนของเขาสั่นและเลือดก็พุ่งออกมา

“ไม่ปล่อย!”

Yang Hong กัดฟันและต่อต้าน ดึงแรง ๆ และกอดลิงน้ำ

"ก๊า!"

ลิงน้ำตกตะลึงอ้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวและกัด Yang Hong

บูม!

Yang Hong ระวังตัวมานานแล้ว และชนหัวลิงน้ำก่อน ได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ ลิงน้ำกระตุกด้วยความเจ็บปวดทันที Yang Hong ฉวยโอกาสบีบคอลิงน้ำด้วยมือด้านหลัง และออกแรงสุดกำลัง!

“ไอ้ตัวเล็ก ให้ตายเถอะ!” หยางหงออกแรงดูดนมแม่จนหมด

ในขณะนี้ เขาเกือบจะถึงขีดจำกัดแล้ว และทางเดียวที่จะอยู่รอดได้คือบีบคอลิงน้ำให้ตายก่อนที่มันจะตาย!

สู้สุดชีวิต!

กรี๊ด!

กรี๊ด!

ลิงน้ำพยายามอย่างสิ้นหวัง กรีดร้องอย่างแปลกประหลาด แต่ก็ยังยากที่จะหลุดพ้น

เวลาผ่านไปทีละนิด ในเวลาเพียง ครึ่งนาที Yang Hong ดื่มน้ำหลายคำติดต่อกันมือและเท้าของเขาก็ปวกเปียก

ลิงน้ำฉวยโอกาสปลดปล่อย ดูเหมือนว่าหยางหงกำลังจะตาย จึงลากหยางหงจมลงไปในโคลนที่ก้นน้ำอย่างสิ้นหวัง

“ไม่อยาก……”

สติของ Yang Hong เบลอและเขาตะโกนในใจ แต่เขาไม่มีอำนาจที่จะต้านทาน