บทที่ 7

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีขาวและ Yang Hongcai ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆและตื่นขึ้น

"เรียก……"

Yang Hong ปล่อยอากาศขุ่นออกมาเต็มปาก ซึ่งอยู่ห่างออกไปมากกว่าหนึ่งเมตร และยกม่านขึ้นสูงหลายเมตร

"มันจบแล้ว!"

หยางหงยืดเอวอย่างเกียจคร้าน อวดฟันขาวซี่ใหญ่ของเขา: "เฮ้ ฉันควบแน่นพายุไซโคลนได้สำเร็จและก้าวเข้าสู่การฝึกพลังชี่ระดับแรก! ตั้งแต่วันนี้ ฉันจะเป็นผู้ฝึกฝน!"

ตื่นเต้น!

“ข้าไม่คาดคิดว่าหยกดำที่ชูยะทิ้งไว้ให้ข้าจะมีพลังงานทางจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์เช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะหยกดำนี้ ข้าอาจไม่สามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตแห่งการฝึกพลังชี่ได้ภายในสามปี”

Yang Hong กางฝ่ามือออกและพบว่าหยกดำโปร่งแสง และพลังงานทางจิตวิญญาณภายในถูกดูดออกไป ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย

ในการเดินทางของการเพาะปลูก ความมั่งคั่ง กฎหมาย คู่รัก และที่ดินเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

Yang Hong ในวันนี้ แม้ว่า Yang Ji ผู้รอบรู้และราชาที่แท้จริงได้สร้างรากฐาน Dao และเปิดตาที่สาม แต่เขาไม่ได้รับทรัพยากรการเพาะปลูก เป็นไปไม่ได้ที่ Yang Hong จะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

“ออร่าบนโลกเบาบางเกินไป และความเร็วในการฝึกฝนก็ช้าเกินไป เพียงแค่ดูดซับออร่าแห่งสวรรค์และโลก ดูเหมือนว่าฉันต้องหาวิธีหาเงินและซื้อสมุนไพรเพิ่มเติมเพื่อเสริมมัน”

สัมผัสได้ถึงออร่าบางเบาในอากาศ Yang Hong ถอนหายใจเล็กน้อย

“ให้ตายเถอะ ฉันตัวเหม็นมาก เหมือนตกส้วมเลย...”

หยางหงพลิกตัวและกระโดดลงจากเตียง กระโจนเข้าไปในห้องน้ำและเริ่มล้างตัว พึมพำ: "ทำไมเพื่อนร่วมห้องของฉันไม่กลับมาทั้งคืน เขาต้องไปที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่อีกแล้ว ให้ตายเถอะ เขาไม่มา" อย่าพาฉันไปด้วย ฉันกำลังไป Yasuo Thief Six..."

หลังจากอาบน้ำแล้ว Yang Hong ก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาดและมองดูเวลา ชั้นแรกคือ Mao Gai เขาหยิบหนังสือและลงไปชั้นล่างอย่างช้าๆ

บูม

นักเรียนในหอพักตรงข้ามเปิดประตู เมื่อพวกเขาเห็น Yang Hong พวกเขากระแทกประตูและล็อคมัน

ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

Yang Hong หน้ามุ่ย ฮัมเพลงเล็กน้อยแล้วลงไปชั้นล่าง

โรงอาหารที่สามคุณภาพดีและราคาถูกและรสชาติของอาหารก็ธรรมดา แต่อาหารก็เต็ม เป็นโรงอาหารที่นักเรียนยากจนชอบไปมากที่สุด Yang Hong กินเยอะมาก และสภาพครอบครัวของเขาก็ยากจน ดังนั้น เขาจึงต้องไปโรงอาหารแห่งที่สามเพื่อทานอาหาร

อาหารแต่ละมื้อในโรงอาหารมีคิวยาวอยู่แล้ว

Yang Hong มาถึงร้านขายซาลาเปาและอยู่ท้ายคิว

แม้ว่าเขาจะไม่ได้นอนทั้งคืน แต่เขาก็เต็มไปด้วยพลังและไม่รู้สึกง่วงเลย

ในบรรดานักเรียนที่เข้าคิว หลายคนถือหนังสือและท่องจำคำศัพท์อย่างเร่งรีบ และบางคนก็คุยเรื่องไร้สาระกันสองสามคน

"เฮ้ ได้ยินไหม หยางหงจากแผนกการเงินบอกว่าถูกผีสิง"

“คุณได้อ่านข้อความในฟอรัมด้วยหรือไม่ ว่ากันว่า Yang Hong นอนกลางดึกและร้องไห้เหมือนผีผู้หญิงทั้งคืน”

“แย่จัง ยังดีที่ฉันไม่ได้เป็นรูมเมทเขา ไม่งั้นฉันอาจลาออกจากโรงเรียน”

นักเรียนชายหลายคนที่ยืนอยู่หน้า Yang Hong กำลังพูดคุยกันอย่างดุเดือด แต่พวกเขาไม่รู้ว่า Yang Hong อยู่ข้างหลังเขา

“เฮ้ พวกนายใส่ร้าย ใครบอกว่าฉันร้องไห้ทั้งคืน”

Yang Hong กลอกตาด้วยความโกรธและตบไหล่นักเรียนชายที่อยู่ข้างหน้าเขา

“ผี วิ่ง!”

“นี่หยางหง เร็วเข้า หลบไป!”

นักเรียนชายหลายคนหันศีรษะและเห็นว่าเป็นหยางหง จึงหันกลับและวิ่งหนีด้วยความตกใจ

ทุกคนมองอย่างสงสัย

เมื่อพวกเขาเห็น Yang Hong ทั้งทีมก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนผี

การจราจลค่อยๆลุกลาม

นักเรียนในโรงอาหารที่สามได้ยินว่า Yang Hong กำลังมา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้กินอาหารใด ๆ เลย พวกเขาจึงวิ่งหนีไปทันที หลังจากนั้นไม่นาน Yang Hong เป็นนักเรียนคนเดียวที่เหลืออยู่ในโรงอาหารที่สามทั้งหมด

“ให้ตายเถอะ ไอ้สารเลวสามคนนั้นขู่กรรโชกฉันในกระดานสนทนาของโรงเรียน ฉันจะดูว่าฉันจะจัดการกับเธออย่างไรเมื่อกลับไป”

Yang Hong ยืนเสียเวลาอยู่ห้านาทีหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและไปที่ฟอรัมของโรงเรียนหลังจากเห็นโพสต์ที่โพสต์โดยเพื่อนเลวสามคนเขาโกรธมากจนสาปแช่ง

“หัวหน้า นี่ตะกร้าซาลาเปา โมจิบอลสองลูก แล้วก็โจ๊กหนึ่งชาม”

Yang Hong หยิบบัตรอาหารออกมาและมาที่ร้านอาหาร

“นักเรียน คุณชื่อหยางหงใช่ไหม”

ป้าอ้วนที่กำลังทำอาหารถามเบาๆ

“ฉันเอง มีอะไรเหรอ คุณป้า คิดว่าฉันเป็นผีไม่ใช่เหรอ”

Yang Hong รู้สึกหดหู่ใจมาก

"เลขที่."