ตอนที่ 2 ทางเลือกสามทาง

เหมือนแป้งได้ยินเสียงฟ้าผ่าเมื่อเนยพูดจบ เธอทรุดตัวนั่งที่เตียงอย่างหมดแรง

"เฮ้อ หมดทางเลือก"

"หมดได้ไง มีตั้งสามทาง ก็เลือกสักทางก็เรียบร้อย"

"ขอคิดดูก่อนนะ"

"อย่าคิดนาน หิว"

เนยมองมาที่แป้งก่อนที่จะเห็นร่องรอยบนตัวเธอ เนยถึงกับตกใจ ไม่ใช่แค่แป้งหรอกที่กินบอส อย่างดุเดือด ดูท่าเมื่อคืน จะเป็นสงครามเลือดดีๆนี่เอง ทั้งดูดทั้งแทะขนาดนี้ ยังดีที่แป้งมีชีวิตรอดกลับมา

"แป้ง ฉันว่าแกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อก่อนที่จะลงไปกินอาหารเช้าก่อนดีกว่านะ"

"ทำไมล่ะ"

"แกไปอาบน้ำก่อน ฉันจะนอนรอแกที่นี่ แกอาบไปแล้วก็ค่อยๆคิดไป"

"ก็ได้ แกรออยู่นี่นะ"

แป้งเดินเข้าไปพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูเพื่อจะอาบน้ำ เมื่อเข้าไปในห้อง เธอก็ร้องกรี๊ดออกมา

"กรี๊ดดดด!!"

"ไม่ต้องร้อง ฉันเห็นก่อนแกอีก"

"เนย นี่มัน....ฉันโดนซอมบี้กัดเหรอวะ"

"อื้มม เลือดสาดเลยล่ะ ยังแปลกใจที่แกมีชีวิตรอดมาจากซอมบี้ตัวนั้น รีบอาบเร็ว หิวข้าว"

แป้งพาตัวเองที่ตกใจกับร่องรอยแดงบนซอกคอและหน้าอกจนถึงหน้าท้อง เมื่อหันหลังก็พบว่ารอยนั้นมีทั่วตัวของเธอเต็มไปหมดจนน่าขนลุกเพราะเธอไม่รู้ตัวและจำอะไรไม่ได้เลยว่าได้มันมาอย่างไร

"กินดุเกินไปแล้ว คิดว่าจะดุแค่เรื่องงานซะอีก"

อีกสิบห้านาทีต่อมาแป้งก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่พันออกมาทั้งคอเพื่อปกปิดรอยนั้นเอาไว้

"ไม่ต้องปิดหรอก ถอดออกเถอะ เดี๋ยวลงรองพื้นปิดให้"

แป้งและเนยสนิทกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย พวกเธอเรียนจบมาพร้อมกัน แต่แป้งเลือกไปทำงานกับบริษัทของแฟนเก่าเธอเพราะเขาอยากใกล้ชิดกับเธอ ส่วนเนยมาทำที่นี่ก่อน

พอแป้งออกจากบริษัทเดิม เนยจึงรีบชวนมาเริ่มงานที่นี่ทันทีเพราะดีไซเนอร์ที่นี่ลาออกบ่อยเป็นว่าเล่น ตอนนี้จึงเหลือแค่เธอสองคนที่เป็นหัวหน้าฝ่ายออกแบบ และเนยเป็นหัวหน้าฝ่ายตกแต่งภายใน ซึ่งทั้งสองทีมทำงานร่วมกัน

"เสร็จแล้ว หลังไม่ต้องหรอก เอาแค่ที่คนจะมองเห็นก็พอ"

"ขอบใจนะเนย เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน รอเดี๋ยวนะ"

"บอสนี่กินดุเหมือนกันนะว่ามั้ย"

"เนย แกพูดอะไรอ่ะ หยุดเลย ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกข้อแรก"

"ข้อแรก แน่ใจนะ ไม่สน ไม่แคร์ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"อืม ตัดสินใจแล้ว"

"แล้วแกคิดว่าบอสจะจำได้มั้ย หรือคิดว่าเขาก็เมาจนภาพตัดเหมือนแก"

แป้งอึ้งไปชั่วขณะ นั่นสินะ เขาเองล่ะจะจำได้หรือเปล่าว่านอนกับใคร ถ้าหากจำไม่ได้ก็ดีไป แต่ถ้าเขาจำได้ว่าเป็นเธอ....

"เนย ทำไงดี ฉันลืมคิดเรื่องนี้เลย หรือว่า จะเลือกข้อสองแล้วปล่อยให้ชีวิตเป็นไปตามยถากรรมดีวะ"

"เฮ้ย ไม่เลวร้ายขนาดนั้นมั้งแก ใจเย็นดิ เอาเป็นว่าแกรอดูท่าทีเขาไปก่อน ในเมื่อเลือกข้อหนึ่ง ก็เดินหน้าเชิดต่อเลย"

"อืม เอาแบบนี้แหละ ตามนั้น ไปกินข้าวกัน"

เตชินท์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความมึนงง เขาค่อยๆบิดขี้เกียจบนเตียงกว้างของห้องสูทแบบ VIP สำหรับผู้บริหารและหันกลับมามองข้างๆที่ตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่า เขาลุกขึ้นมาพร้อมกับพิงหมอนที่หัวเตียง

"แอบออกไปตอนไหนล่ะนี่"

เขาดันผ้าห่มไปมา และเหมือนว่าขาไปเกี่ยวเอาอะไรเข้าใต้เตียงจึงรีบเปิดดู มันคือบราลูกไม้สีชมพู ดูจากขนาดแล้ว หน้าอกของเจ้าของนั้นไม่ใช่เล่นๆเลย

"คัพซีงั้นเหรอ แต่เท่าที่จับนี่มันคัพดีเลยนะ"

เขามองบราสีชมพูนั้นแล้วยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่หาได้ไม่ง่ายเลยสำหรับหนุ่มนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรง CEO ของบริษัทออกแบบชื่อดังของเมืองไทย

เขาขึ้นแท่นเศรษฐีที่อายุน้อยที่สุดของประเทศเพียงเวลาแค่สี่ปีเท่านั้น ด้วยความเด็ดขาดและความเผด็จการในการทำงานของเขา จึงหาผู้ร่วมงานที่รู้ใจยากมากเหลือเกิน ซึ่งนั่นเท่ากับว่าที่บริษัทของเขาตอนนี้จึงเป็นแหล่งรวมของพวกหัวกะทิในวงการออกแบบเอาไว้แล้ว

"ขอเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกก็แล้วกันนะ"

เขาลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปเอาชุดคลุมออกมาใส่ เมื่อเดินผ่านกระจกก็ต้องตกใจเล็กน้อยที่ตอนนี้ตัวเขาเต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงเต็มไปหมด

"ดุเดือดไม่เบานี่"

เขาจำเรื่องเมื่อคืนได้ทุกอย่าง ตั้งแต่เดินออกจากลิฟต์มา และคุยโทรศัพท์กับหุ้นส่วน พอวางหูเสร็จก็พบนิรชาเดินเซอยู่แถวๆหน้าประตูห้องเขา ดูเหมือนกำลังจะคลำทางเพื่อกลับไปห้องตัวเอง

"คุณแป้ง ไหวมั้ยเนี่ย"

"อืม ไหวสิ ไหวสิ แค่นี้ทำอะไรคนอย่างฉันไม่ได้หรอก พ่อหนุ่ม เด็กใหม่เหรอ มาดื่มกับเจ้มา จะได้มีเพื่อนเยอะๆ ที่นี่งานมันโหด เรามาปรองดองกันไว้ งานจะได้ออกมาดี มาๆ"

"เดี๋ยวก่อน คุณเมาแล้ว คุณอยู่ห้องไหนเดี๋ยวผมไปส่ง"

"นี่ หรือว่าเรามาหาอะไรทำกันสนุกๆเอามั้ย"