บทที่ 2 ความแข็งกร้าวของทั้งสองฝ่าย

เย่ชิงหลีเก็บของมีค่าของตัวเองเรียบร้อย ขณะที่เดินไปถึงประตู สุดท้ายก็หันศีรษะกลับมามองห้องที่ตัวเองอยู่มาสองปี

ความอบอุ่น ความสะอาด เต็มไปด้วยของที่เขาให้คนเอามาให้

มันช่างหรูหรา

และช่างน่าเย้ยหยัน

ป้ากุ้ยเห็นเธอร่างกายเทอะทะ หิ้วหีบกระเป๋าลงมาข้างล่างด้วยความลำบาก

ท่าทางล้มแหล่มิล้มแหล่ ทำให้หัวใจตึงเครียด “คุณนายรอง ดึกป่านนี้นี่คุณจะทำอะไรคะ เอามาให้ฉันเร็ว!”

“คุณท้องเก้าเดือนแล้ว ร่างกายทนความเหนื่อยไม่ได้! คุณชายสองให้ความสำคัญกับท้องคุณมากที่สุดเลย!”

เย่ชิงหลีมองชั้นล่างที่วังเวง นัยน์ตาเกิดความเย้ยหยัน

เขาเห็นความสำคัญจนอยากฆ่าลูกของเธอด้วยมือตัวเอง

เธอน้ำตาคลอเบ้าอย่างอดไม่ได้ แต่กลั้นมันลงไป

พูดด้วยเสียงแห้งแหบ “ป้ากุ้ย ช่วยฉันฝากบอกเขา! บอกว่า...”

เย่ชิงหลีหยุดพูด หัวใจรู้สึกชาอย่างรุนแรง “ข้อตกลงการหย่าฉันร่างไว้เรียบร้อยส่งไปที่กล่องจดหมายเขาแล้ว อีกอย่างฉันไม่มีทางผ่าตัดอะไรนั่น”

พูดจบ ไม่สนว่าป้ากุ้ยด้านหลังจะพูดห้ามโน้มน้าวยังไง ขณะที่หิ้วหีบกระเป๋าออกไปจากบ้าน ทุกย่างก้าวหนักอึ้งเหมือนเหยียบย่ำโคลน

อากาศที่ร้อนอบอ้าวในตอนแรก ตอนนี้ฝนเทกระหน่ำลมพัดอย่างบ้าคลั่งแล้ว

เย่ชิงหลียืนตรงประตูคฤหาสน์ ฝนตกลงบนร่างเธอ มันหนาวเข้ากระดูก

มองท้องฟ้า ก่อนเธอจะเดินสู่ม่านฝนโดยไม่หันศีรษะกลับมา

‘เอี๊ยด! ซ~ซ่า...’

เสียงรถเบรกดังขึ้น น้ำในหลุมถูกล้อรถเหยียบจนกระเซ็นโดนเย่ชิงหลี

บนรถมีผู้ชายเดินลงมา เดินมาหาเขาอย่างเคารพ “คุณนายรอง”

คือฉีลั่ว หนึ่งในผู้ช่วยข้างกายผู้ชายคนนั้น

เย่ชิงหลีเหมือนไม่เห็นเขา เดินผ่านฉีลั่วไปอย่างว่างเปล่า

ฉีลั่วห้ามเธอเอาไว้

“คุณผู้ชายให้ผมพาคุณไปโรงพยาบาล”

สิ้นคำพูด

กระเป๋าเดินทางในมือก็ถูกฉีลั่วหิ้วไป เขาเปิดประตูรถให้เธอด้วยความเคารพ

รถไมบัคสีดำที่ไม่โดดเด่น รถของเผยจิ้นโม่เอง เธอรู้ราคา หลายสิบล้าน

ผู้หญิงกี่คนอยากนั่ง แต่ตอนนี้เย่ชิงหลีแค่รู้สึกว่ารถคันนี้มันคือรถที่พาไปยังงานฝังศพ

ถ้าขึ้นไป เธอจะถูกส่งไปยังนรก ไม่มีทางฟื้นคืนตลอดกาล!

“ฉันไม่ไป”