บทที่ 27 ขัดตา

เนื่องจากช่องว่างระหว่างรุ่น จึงถูกผลักออกไปไกล!

เมื่อฉางซินเอ๋อร์หันศีรษะกลับมาเห็นภาพนี้ ดวงตาสีเข้ม ก็ลุกเป็นไฟด้วยความโกรธจนอยากจะกลืนกินเย่ชิงหลี

เย่ชิงหลีรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย ลงจากรถไป

"เย่ชิงหลี！"

ฉางซินเอ๋อร์มองไปที่รถของตัวเอง ส่งเสียงคำรามดังลั่น

ดวงตาที่มองมาที่เย่ชิงหลีสิ แดงก่ำ!

สีหน้าของเย่ชิงหลีเรียบเฉย

"เมื่อก่อนตอนอยู่ในตระกูลเย่ ทุกคนต่างให้เกียรติเธอ"

พอพูดถึงตรงนี้ เย่ชิงหลีก็หยุดชั่วคราว และเหลือบมองไปยังรถที่ยับเยินของตัวเอง

"น่าเสียดายที่ไว้หน้าเธอ แต่เธอไม่ต้องการ"

เย่ชิงหลีเย้ยหยัน "ต่อจากนี้ไป เธอก็ไม่สมควรที่จะแตะต้องอะไรของตระกูลเย่ แม้แต่ที่จอดรถ ก็ไม่ได้!"

น้ำเสียงของเธอทั้งเย็นชาทั้งดุดัน

ในตอนนั้นเอง ฉางซินเอ๋อร์เห็นท่าทางของคุณหนูในตระกูลเย่ในอดีต

เธอในเวลานั้น แม้ว่าจะไม่มียศอะไรแล้ว แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกกดดัน ทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

ดูเหมือนว่าเย่ชิงหลีเกิดมาอย่างสง่างามและมีเกียรติ

บริเวณรอบๆ มีเพียงบริเวณที่เย่ชิงหลีอยู่ เธอจะไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้

เธอปีนขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง เพียงเพราะเธอต้องการที่จะยืนเชิดหน้าขึ้น!

ฉางซินเอ๋อร์ กำลังเดือดดาลด้วยความโกรธ

"ลุงจาง!" เย่ชิงหลีพูดอย่างใจเย็น

"ครับ คุณหนู" เมื่อได้ยินว่าเย่ชิงหลีกลับมา พ่อบ้านก็รีบออกไปด้วยความเคารพ

ฉางซินเอ๋อร์เพิ่งมาถึง แต่คนที่นี่ไม่ให้เธอเข้าไป

ไม่ว่าเหตุผลอะไรในการหมั้นหมายกับเผยจิ้นโม่ ในมุมมองของพวกเขา พฤติกรรมของฉางซินเอ๋อร์ได้สูญเสียคุณค่าทางศีลธรรมของเธอไป

สำหรับคนแบบนี้ พวกเขาไม่พอใจที่จะปล่อยให้เข้าประตู!

"จากนี้ไปให้คนจะเฝ้าประตูอย่างแน่นหนา อย่าให้คนที่ไม่รู้ที่มาพวกนี้เข้ามา"

"ครับ คุณหนู"

ลุงจางตอบทันที มองฉางซินเอ๋อร์ด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

เย่ชิงหลีขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียงกับฉางซินเอ๋อร์ เดินตรงไปที่ประตูของคฤหาสน์ทันที

ท่าทีเพิกเฉยนี้ทำให้ ฉางซินเอ๋อร์โกรธมากยิ่งขึ้น

คำว่า ‘คนที่ไม่รู้ที่มา' แผดเผาความโกรธของฉางซินเอ๋อร์ถึงขีดสุด!

"เย่ชิงหลี ฉันจะพูดอีกครั้ง ไปจากเมืองลี่เฉิงซะ!"

ทุกคำพูด ฉางซินเอ๋อร์ดูเหมือนจะกัดฟันพูดออกมา

เธอกำลังโกรธ และกำลังเตือน