บทที่21 ชดเชยไปให้เธอแล้วจริงๆ

เย่ชิงหลีไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจมากนัก แต่ก็สามารถเข้าใจความตึงเครียดระหว่างลี่เลี่ยและเผยจิ้นโม่ในตอนนี้ได้ เลิกคิ้วขึ้น "ขอโทษ"

"เด็กโง่ ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอชดใช้!" ชายคนนั้นยื่นมือออกไป ลูบไล้ผมนุ่มสลวยของเธอ

หลังอาหารเช้าไม่นาน

เสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ของเย่ชิงหลีดังต่อเนื่องไม่หยุด

ครืด ครืด ครืด!

ทุกแรงสั่น เป็นการแจ้งเตือนข้อความเข้า

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เพียงแวบเดียว สีหน้าก็ซีดทันที

ลี่เลี่ยเห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ยกแก้วน้ำที่อยู่ตรงหน้าเขาขึ้นจิบ พูดอย่างช้าๆ "ข้อความอะไร?"

"แจ้งเตือนเงินเข้า!"

"พรืด..." ลี่เลี่ยพ่นน้ำออกมาเต็มปาก

สำหรับสถานการณ์ทางการเงินของเย่ชิงหลี เขาไม่สามารถเข้าใจได้ แม้ว่าเธอจะทำเงินได้มากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ทุกรายได้จะถูกโอนเข้าตามกำหนดเวลาที่แน่นอน

บริษัทไหนไม่กลัวโชคร้ายถึงได้โอนเงินออกในตอนเช้า?

"ขอฉันดูหน่อย" ลี่เลี่ยคว้าโทรศัพท์จากมือของเย่ชิงหลี่ ถือไว้ในมือแล้วมองดู

เงินที่เข้ามา ยังคงถูกโอนเข้ามาไม่หยุด

ยิ่งไปกว่านั้นเงินทุกรายการโอนไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย เกือบจะเพียงพอให้เย่ชิงหลีใช้เป็นเวลาหลายปี

"ใครมันใจกว้างขนาดนี้" ข้อมูลสำหรับคนโอนไม่มี ก็แสดงยอดเงินและยอดคงเหลือมีเท่าไหร่

ตั้งแต่ที่เย่ชิงหลีกลับมา สีหน้าของเขาก็เคยดีเลย

ยิ่งในตอนนี้ ก็ยิ่งไม่ต้องพูด!

"ค่าชดเชยที่หย่ากับพี่โดยที่ฉันต้องออกจากบ้านไปตัวเปล่า!"

"อะไรกันเนี่ย? ฉันเมื่อไหร่..." ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลี่เลี่ยก็แทรกขึ้น

ดังนั้นเงินก้อนนี้คือ "ค่าชดเชยจากเผยจิ้นโม่ให้เธอ?

เจ้าบ้านี่！

ต้องบอกว่าเพื่อให้เย่ซิงหลี่หย่ากับเขา เขาถึงกับต้องใจกว้างขนาดนี้

เย่ชิงหลีพยักหน้า

ลี่เลี่ยยกมือกุมหน้าผากขึ้น "แล้วเธอจะทำอย่างไร? หย่ากับฉัน?" ประโยคสุดท้าย พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ