บทที่66 คืนสุดท้ายก่อนการแข่งขัน

หลังศีรษะของเธอกระแทกกับกำแพงเย็นเฉียบ และเธอเอามือไปปิดด้วยความเจ็บปวด ลมหายใจอันทรงพลังของชายผู้นั้นโอบล้อมเธอไว้ ทำให้เธอไม่สามารถหลบหนีได้

เขาคือเผยจิ้นโม่

เธอพูดขึ้นด้วยความโกรธ "นายเป็นบ้าเหรอ！ "

“บอกฉันสิ เธอต้องการจะเล่นอะไรแปลก ๆ อีก?” น้ำเสียงของผู้ชายนั้นเย็นชา แม้ว่าเขาจะถาม แต่เขาก็ตั้งใจแน่วแน่

เย่ชิงหลี "ลูกเล่นแปลก ๆ เหรอ ฉันไม่ทำหรอก "

"หึ"

ชายคนนั้นยิ้มอย่างประชดประชัน

ประชดประชันฉากอาหารเย็นของพวกเธอในเมื่อครู่

“แม่ไม่ค่อยออกไปไหนมากนัก แต่เธอสามารถทำให้แม่มาต่างประเทศได้ ” ชายคนนั้นกัดฟันและพูดทีละคำ

เย่ชิงหลี “...”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอรู้ว่าคุณหญิงเผยไม่ค่อยออกไปไหน เธอเป็นคนสุดท้ายที่มาถึงงานปาร์ตี้ และเป็นคนแรกที่กลับก่อน โดยปกติแล้วเธอไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอก

ไม่ต้องพูดถึงการออกจากเมืองลี่เฉิงเลย

แต่ตอนนี้เธอปรากฏตัวในเมืองซีโจว และทานอาหารเย็นกับเย่ชิงหลี ถ้าบอกว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของเย่ชิงหลี เผยจิ้นโม่ไม่เชื่อ

“ไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ”

“เย่ชิงหลี ถ้าในการแข่งขันครั้งมีผัญหาอะไร ฉันจะทำให้เธอหายไปจากวงการนี้ตลอดไป "

เผยจิ้นโม่ดูเหมือนจะไม่ได้ฟังคำพูดของเธอ ดวงตาคู่ของเขามองเธออย่างอันตราย และแสงที่ดุร้ายก็แวบผ่านในดวงตาของเขา

เย่ชิงหลีกลอกตาใส่เขา

เธอตะคอกกลับไปอย่างเย็นชา "ไม่ว่าฉันจะอยู่ในวงการนี้ต่อไปได้หรือไม่ ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อฉันเลย แต่ถ้าฉางซินเอ๋อร์ล้มลง ตระกูลเผยจะช่วยดูแลเธอเพราะนายจริง ๆ เหรอ?"

เผยจิ้นโม่ “...”

ใบหน้าของเขาไม่สู้ดีแต่แรกอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ดวงตาของเขากลับหม่นหมองลงยิ่งกว่าเดิม

ต้องบอกว่า สิ่งที่เย่ชิงหลีพูดนั้นเป็นความจริง

แค่ตระกูลเผยไม่ชอบฉางซินเอ๋อร์ ฉางซินเอ๋อร์ที่ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา อาจเผชิญความลำบากได้ทุกเวลา

ตอนที่เย่ชิงหลีหันหลัง

ได้ยินเพียงเผยจิ้นโม่พูดว่า "เย่ชิงหลี เธอก็แค่พึ่งพาท่านเจียงที่อยู่ข้างหลังเธอไม่ใช่เหรอ? ฉันจะคอยดูว่าเขาจะปกป้องเธอได้ถึงไหนกันเชียว?”

เขาพูดออกมาทีละคำพูดอย่างร้ายกาจ

เย่ชิงหลีหยุดชะงัก และไม่ได้หันกลับมามอง

“นายคิดผิดแล้ว ฉันไม่ได้พึ่งคุณตาฉัน ฉันพึ่งตัวเอง ”

“หึ พูดได้เย่อหยิ่งมาก หลายปีมานี้ ลี่เลี่ยให้ความสะดวกและทุ่มเทให้เธอตั้งมากเท่าไหร่? เธอยังมีหน้ามาบอกว่าพึ่งพาตนเอง ”

"โอกาสนั้นมีให้ผู้ที่เตรียมพร้อม ประธานเผยเป็นถึงหัวหน้าใหญ่ของบริษัท ฉันคิดว่าเหตุผลนี้คงจะเข้าใจนะ?"

“...”

"ไม่เหมือนใครบางคน ทำอะไรไปก็เปล่าประโยชน์ และคนที่ไร้ความสามารถแบบนั้น มีเพียงคุณเผยเท่านั้นที่คิดว่า มีคนอื่นแย่งซีนของเธอไป "

เผยจิ้นโม่".….." ผู้หญิงคนนี้

เย่ชิงหลีทิ้งคำพูดไว้ แล้วออกจากทางบันไดหนีไฟ

"ปั้ง " ประตูบันไดหนีไฟกระแทกอย่าง แรงพอ ๆ กับความโกรธภายในใจของเผยจิ้นโม่

ต้องบอกว่า เย่ชิงหลีในตอนนี้ ฝีปากดีจริง ๆ

เรื่องฝีปากเนี่ย ไม่มีใครสามารถเอาชนะเธอ

ท้ายที่สุด เผยจิ้นโม่กลับมาที่ห้องด้วยความโกรธ บนหน้าจอมือถือมีเบอร์ปรากฏอยู่ เป็นเบอร์ของจี๋ลู่ ในไม่ปลายสายก็กดรับ"ครับ คุณผู้ชาย"

"ตรวจดูว่าเย่ชิงหลีอยู่ห้องไหน"

"ครับ"

เดิมที คิดว่าที่เธอหนีออกไปพร้อมกระเป๋าเดินทาง อย่างน้อยเธอก็จะเปลี่ยนโรงแรม แต่เมื่อกี้ดูแล้ว เหมือนเธอยังอยู่ที่โรงแรมนี้

จี๋ลู่ทำงานเร็วมาก

สิบนาทีต่อมา เขาก็โทรกลับมา "คุณผู้ชายครับ คุณเย่อาศัยอยู่ในห้องชุดส่วนตัวที่ชั้นบนสุดครับ "

"ห้องชุดส่วนตัวของใคร?" ไม่น่าใช่ของเย่ชิงหลี ถ้าใช่ ก่อนหน้านี้ เธอคงไม่มาพักที่ห้องเพรสซิเดนสูทหรอก

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ แม้แต่ลมหายใจก็ฟังออกว่าดูประหม่าเล็กน้อย

จากนั้น จี๋ลู่ก็พูดว่า "ห้องชุดพิเศษของคุณลี่เลี่ยครับ "