ตอนที่ 35
บทที่ 35 เธอเป็นแค่คนต่ำทรามที่ไม่รู้จักอาย
October 22, 2026
“กล้าดียังไง！”
สิ่งที่ข่งซูสังเกตเห็นเป็นอย่างแรกคือเธอนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะของห้องประชุม จากนั้นก็ถึงได้เข้าใจในคำพูดของเธอ ริมฝีปากสั่นระริก“นี่เธอ…เธอหมายความว่ายังไง？”
ริมฝีปากสีแดงสดของเซิงเกอ อวดดีและไม่ยำเกรง
เธอจ้องมองข่งซู และไม่ตอบอะไร
ข่งซูรู้สึกร้อนรนกับรอยยิ้มนี้ของเธอ และยิ่งผวากับพลังอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของเธอจนเสียวไปที่สันหลัง
“บ้า！เธอมันบ้าไปแล้ว！”
ปากเธอพูดสบประมาท ขณะที่พูดก็ถอยร่นไปด้วยสองก้าว
กำลังจะหันหลังไป ที่ประตูทางเข้าของห้องประชุมจู่ๆก็มีชายสี่คนในเครื่องแบบตำรวจเดินเข้ามา เคาะประตูอย่างสุภาพ“ ไม่ทราบว่าใครคือข่งซูครับ？”
เมื่อได้ยินคนถามหาตัวเอง ข่งซูก็ตะลึงงัน “ พวกคุณมีธุระอะไร？”
เมื่อเห็นเธอตอบคำถาม เจ้าหน้าที่ตำรวจต่างมีใบหน้าจริงจัง เดินมาทางเธอ
ใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความตกใจ“พวกคุณ……เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ? ฉันเป็นพลเมืองที่เคารพกฎหมายนะ！”
“คุณบริสุทธิ์หรือไม่ เราจะตัดสินเอง เชิญไปกับเราด้วยครับ”
“ไม่！ฉันไม่ไป！”
กรรมการหวางกับกรรมการหลิวก็อยู่ในนั้น สิ่งที่เธอได้ทำย่อมปกปิดเอาไว้ไม่ได้อีก เดิมทีก็หวังให้หลินหงมาปกป้องเธอ แต่หลินหงกลับไปก่อนเธอเสียอีก
แต่เธอจะติดคุกไม่ได้ หากเข้าไปแล้ว งานของเธอ อนาคตของเธอ ก็จะไม่เหลืออะไรเลย！
ราวกับคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอวิ่งมาหาเซิงเกอคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ วางศักดิ์ศรีทุกอย่างลง จับไปที่มือเธอและขอร้องอ้อนวอน
“คุณเป็นคนโทรหาตำรวจใช่ไหม ? เซิงเกอ ผอ.เซิง ฉันยอมแพ้ ฉันขอโทษ เพราะฉันอิจฉาเลยมีความคิดที่อยากจะทำร้ายคุณ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะ？”
เซิงเกอใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้นเบาๆ จ้องมองไปที่ตาของเธอ ยกยิ้ม“ คำขอโทษของเธอเกิดจากความกลัวและการปัดให้พ้นตัว มีความจริงใจแค่ไหนกัน เธอน่าจะรู้ดีกว่าฉัน”
“ไม่ ฉันพูดจริง ฉันผิดไปแล้วผอ.เซิง ฉันผิดไปแล้วจริงๆ”
“ข่งซู หากเธอหาเรื่องฉันเพราะไม่ประสา และมีจุดประสงค์ในการเข้าหาหลินหงเพื่อตำแหน่งหน้าที่การงาน ฉันก็คงแค่ไล่เธอออก แต่เธอทำฉันประหลาดใจมาก ฉันประเมินเธอต่ำไป หากไม่ส่งเธอให้กับทางตำรวจการแสดงละครตบตาของเธอเมื่อคืนก็สูญเปล่านะสิ”
ข่งซูก้มหน้าและสะอื้นไห้ ในใจกัดฟันกร่อนด้วยความเกลียด
นังชั่วคนนี้พูดบ้าซะจนเลอะเทอะ！
รังแกกันเกินไปแล้ว！
ให้เธอผ่านเรื่องนี้ไปได้ จะหาโอกาสเล่นงานนังสารเลวนี่ให้ตายเลยคอยดู
เธอเก็บซ่อนความชั่วร้ายไว้ภายใน แสดงท่าทีร้องไห้เสียใจ กำลังจะอ้าปาก จู่ๆก็นึกถึงคำพูดของเซิงเกอที่เป็นคีย์เวิร์ดสำคัญ“คุณบอกว่า คุณไล่ฉันออก？”
แค่ตำแหน่งผู้อำนวยการ เธอกล้าดียังไงพูดว่าจะไล่ใครออกแบบนี้ ?
หรือมีความสัมพันธ์กับลู่ฮั๋วไปแล้ว ทั้งบริษัทตกเป็นของเธอ ?
เซิงเกอโน้มตัวลงเล็กน้อย ยกยิ้มจอมปลอมแล้วขยับชิดมาที่ใบหูของข่งซู
“ไม่เคยได้บอกเธอ ว่าที่ที่เธอเหยียบอยู่นี้ เป็นอาณาเขตภายใต้การปกครองของฉันลู่เซิงเกอ ”
ในตอนที่พูดชื่อออกมานั้น เธอพูดออกมาอย่างช้าๆ ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
หัวโต๊ะของห้องประชุมเป็นเหมือนกับบัลลังก์ แต่เมื่อร่างที่เรียวบางของเธอนั่งลงไป ก็กลับมีความกลมกลืนอย่างพูดไม่ถูก ออร่ารอบกายดูสูงส่งและเย็นเยือก
พรึบ——
ข่งซูทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
เธอบอกว่า นี่คือบริษัทของเธอ……
เธอบอกว่าเธอนามสกุล……ลู่
ข่งซูยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้าง ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก
จนเจ้าหน้าที่ตำรวจมาควบคุมตัวเธอไป เธอก็ยังคงตกอยู่ในความเศร้าโศกสิ้นหวังอยู่แบบนั้น
จัดการกับพนักงานขยะไปได้สองคน หูของเซิงเกอก็ถือว่าได้อยู่อย่างเงียบสงบไปสองวัน
ก่อนเที่ยง เซิงเกอกำลังยุ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน
ฮัวหยุนก็เคาะประตูแล้วเข้ามา ไม่มีอาการใดๆ“ผอ.ครับ ประธานลู่ต้องการพบคุณ หากคุณว่างแล้วเรียนเชิญด้วยครับ”
พี่สามตามตัวเธอเพราะมีธุระ ?
มองดูสีหน้าของฮัวหยุน ราวกับไม่ใช่เรื่องดีอะไร
เซิงเกอไม่รอช้า เก็บโต๊ะอย่างลวกๆในสองนาที แล้วรีบไปที่สำนักงานชั้นบนสุด
ประตูเปิดออก ลู่ฮั๋วนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน และกำลังหันหลังให้เธอ ค่อยๆเงยหน้าขึ้น ราวกับกำลังมองภาพวาดที่ฝาผนัง