บทที่ 396 ผู้หญิงคนอื่นมี เซิงเซิงก็ต้องมีด้วย

“เปลี่ยนคน？”

จี้ยู่ถิงได้ยินก็ขำ หัวเราะเยาะเบาๆ เหลือบมองไปทางเธอด้วยสายตาคมกริบและเยาะเย้ย“คุณจะพูดว่าเปลี่ยนเป็นคุณ？แต่คุณ คู่ควรหรือ？”

ซื่อเหนียนก็พูดเกินความจริงอยู่ด้านข้าง“ได้ยินว่ากุญแจสามดอกสิบหยวน ไม่รู้ว่าคุณหย่าเกอจะคู่ควรกับดอกไหน？”

สีหน้าของหย่าเกอเยือกเย็นทันที

“ท่านยู่ ฉันหวังว่าตอนที่พี่สาวถูกประกาศว่าเป็นลูกสาวน้องสมรส คุณจะไม่สนว่าตลาดหุ้นจี้ซื่อกรุ๊ปจะตกฮวบ เลือกแต่งงานกับเธออย่างไม่ลังเล”

ดวงตาที่สวยงามของเธอแฝงไปด้วยรอยยิ้ม เธอหัวเราะเบาๆ อย่างเย่อหยิ่ง หันหน้าแล้วออกไป

ซื่อเหนียนมองแผ่นหลังเธอที่ขึ้นรถออกไป ก็ถอนหายใจเบาๆ แขวะออกไปอย่างกัดฟันว่า：“พูดอย่างกับว่าตัวเธอเองไม่ใช่ลูกนอกสมรสเสียอย่างนั้น！”

“ผมโมโหแล้วนะ！เธอมีสีหน้าท่าทางอย่างไรกันแน่？ให้เกียรติเธอ？”

“หรงเสี่ยวเซี่ยก็เพิ่งจะสิบเก้า แต่ความคิดของเสี่ยวเซี่ย ดูมีเสน่ห์และน่ารัก ทำไมพอมาถึงเธอ ถึงได้กลายเป็นคนน่าขยะแขยง！”

ซื่อเหนียนรู้สึกโกรธ ด่าอยู่นาน สุดท้ายก็ยากที่จะระงับความโกรธ

จี้ยู่ถิงปล่อยให้เขาด่า ช่วยเซิงเกอจัดการอย่างใจเย็น“เรื่องที่เซิงเซิงและเจียงผู่เจ๋อตรวจดีเอ็นเอนั้น ให้นายไปจัดการ จัดการให้เหมาะสมด้วย”

“ครับ พี่วางใจเถอะ！”

ซื่อเหนียนตอบตกลง แล้วเข้าไปในห้องเยี่ยมผู้ต้องขังทันที

กำชับเสร็จ จี้ยู่ถิงก็อุ้มเซิงเกอไปนั่งที่นั่งด้านหลังอย่างระมัดระวัง

ถึงแม้ซื่อเหนียนจะไปจัดการเรื่องนั้นแล้ว แต่ครั้งนี้ออกมารับเซิงเกอ จี้ยู่ถิงยังให้คนขับรถมาขับรถให้โดยเฉพาะ

ระหว่างทาง จี้ยู่ถิงโอบร่างเล็กๆ นั้นไป ก็ใช้โน้ตบุ๊กไปด้วย ราวกับว่ากำลังจัดการเรื่องที่เป็นทางการ

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เซิงเกอนั่งอยู่บนรถ ก็ลืมตาขึ้นมา

เธอเอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของจี้ยู่ถิงอย่างเงียบๆ มองไปนอกกระจกรถอย่างเยือกเย็น เหม่อลอย

ในช่วงเวลาสำคัญนี้ เธอไม่มีทางนอนหลับได้ แต่เธอขี้เกียจออกไปรับมือกับหย่าเกอ ฟังอีกฝ่ายเสียดสี จึงมอบให้จี้ยู่ถิงจัดการเลย

พอถึงโรงจอดรถของตระกูลจี้ จี้ยู่ถิงเตรียมอุ้มเซิงเกอลงจากรถ ก็เห็นว่าเธอตื่นอยู่เสมอ

เขาใช้นิ้วมือเกี่ยวที่สันจมูกของเธอ“ตื่นนานยัง？ตอนที่ผมทำงาน ท่านี้นอนไม่สบายหรือเปล่า？”

เซิงเกอยิ้มบางๆ“ไม่เป็นไร เพิ่งตื่น”

จี้ยู่ถิงไม่พูดอะไร อุ้มเธอลงจากรถเงียบๆ กอดไว้ในอ้อมแขน กลับไปที่รังรักยู่เซิง

ตอนที่เดินผ่านตรอกเล็กๆ ที่คดเคี้ยวของตระกูลจี้ ดวงตาของเซิงเกอก็เอาแต่จ้องไปที่ใบหน้าของเขา

เธอลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถามออกมาว่า：“พี่ยู่ ถ้า……ถ้าฉันไม่ใช่คุณหนูตระกูลลู่จริงๆ สัญญาการแต่งงานของเราก็จะไม่รักษาตามสัจจะ เรื่องนี้ถ้ารู้จักไปทั่วประเทศ พี่ผู้สืบทอดจี้ซื่อกรุ๊ปที่สง่างามดันมาแต่งงานกับลูกสาวของนักโทษ ลูกนอกสมรสที่ไม่มีอะไรดี จี้ซื่อกรุ๊ปจะเสียหายอย่างหนัก พี่อาจจะสูญเสียเงินหลายหมื่นล้านในชั่วข้ามคืน ถึงจะเป็นแบบนี้ พี่ก็ยังยินดีจะแต่งงานกับฉันหรือ？”

จี้ยู่ถิงฟังเงียบๆ มองตรงไปข้างหน้า เดินอย่างจริงจัง ไม่ได้ก้มหน้ามองเธอ และไม่ได้ตอบคำถามเธอนี้ในทันที

“เซิงเซิง พวกเรากลับไปกันก่อน ผมมีของขวัญจะให้คุณ”

ไม่ได้รับคำตอบ ทั้งหัวใจของเซิงเกอก็ดิ่งลง

ไม่ใช่คุณหนูตระกูลลู่นี้อีก ถ้าเธอกลายเป็นลูกนอกสมรสของนักโทษจริงๆ

ช่องว่างตัวตนที่ห่างกันมากแบบนี้ ถึงแม้เป็นจี้ยู่ถิง ก็น่าจะลังเล ……

เธอควรจะเข้าใจ

แต่ว่า เธอก็รู้สึกเสียศูนย์มาก ผิดหวังมาก

ภายในวันเดียว เธอถูกคนใกล้ชิดตีตัวออกห่าง อยู่คนเดียวตามลำพัง

แม้แต่จี้ยู่ถิง ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่เธอสามารถพึ่งพาได้ เมื่อเผชิญหน้ากับปัญหาความถูกต้องและความไม่ถูกต้อง เธอทำได้แค่เชื่อตัวเอง และพึ่งพาตัวเองในการออกไปจากสถานการณ์ที่ยากลำบาก