บทที่ 423 สิ้นหวังที่คิดว่าจะได้รับอิสระ

ลู่หย่าเกอมอง ยี่หม่านด้วยความตกใจ แล้วเรียกเขาอย่างประหลาดใจ: “พี่หม่าน นาย?”

เป็นเพราะอ่านพระไตรปิฎก เดิมทีเสียงที่ไพเราะดั่งระฆังสีเงิน แหบแห้ง

แต่ว่า ‘พี่หม่าน’ สองคำนี้ กลับอบอุ่นหัวใจของ ยี่หม่านอย่างสุดซึ้ง

ต่อให้หลังจากเกิดเรื่องถูกแม่รู้แล้วโมโห จะแขวนเขาแล้วเฆี่ยนตี เขาก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่า

“เมื่อวานเราไปในชุมชนตามที่เธอสั่ง แล้วแอบซื้อยามาสองซอง ตอนนี้ลู่ฉือเอ้อกับลู่ฉือหวู่ถูกฉันวางยาจนสลบไปแล้ว เธอรีบหนีไปเถอะ!”

“เราวางยาค่อนข้างเยอะ พวกเขาอย่างน้อยจะต้องเป็นตอนกลางวันพรุ่งนี้ถึงจะตื่น ถึงเวลานั้น เกรงว่าเธอคงจะหนีไปถึงชุมชนแล้ว!”

มองดูใบหน้าใบหน้าของเขาที่ซื่อบื้อ และเต็มไปด้วยความจริงใจ ลู่หย่าเกอในใจสับสน

“แม่ของนายเคยพูดไว้ ฉันเป็นผู้หญิงชั่ว ใจดำ นายไม่กลัวว่าหลังจากฉันหนีไป อนาคตจะกลับมาแก้แค้นแม่ของนาย?”

ยี่หม่านสบตาเธอ แล้วส่ายหน้าอย่างแน่วแน่: “เธอสวยขนาดนี้ ถูกทารุณกรรมอย่างโหดร้าย ก็ยังสามารถรักษาดวงตาที่ใสสะอาดคู่นี้ไว้ได้ เราเชื่อว่าเธอคือเด็กสาวที่เหมือนกับนางฟ้า ไม่ใช่ปีศาจร้าย”

ลู่หย่าเกอตกตะลึงกับคำพูดของเขา

ดวงตาใสสะอาดอะไร เธอก็แค่การแสดงดีเท่านั้น เจ้าโง่คนนี้

ถูกขายแล้วยังนับเงินแทนคนอื่น โง่จนไม่มีทางรักษาแล้ว

เธอถอนหายใจ เป็นฝ่ายเดินเข้าไปโอบคอของ ยี่หม่าน ไว้ แล้วกอดเขา

“ขอบคุณ เป็นนายที่อยู่ในตอนที่ฉันหมดหวัง เป็นคนเดียวที่จริงใจกับฉัน ฉันจะจดจำนายไว้!”

มีคำพูดประโยคนี้ของเธอ ยี่หม่านพึงพอใจอย่างมาก “รีบไปเถอะ ฝนกำลังตกอยู่พอดี รอให้ฟ้าสาง รอยเท้าของเธอก็ถูกฝนถูกโคลนซัดหายไปแล้ว”

“ตกลง เราจะได้พบกันอีกครั้งในวันหนึ่ง!”

ลู่หย่าเกอไม่เสียเวลา หันหลังแล้ววิ่งออกไป

ยี่หม่านจ้องมองเธอจากไป มองแผ่นหลังของเธออย่างลุ่มหลง

ในบ้านกระเบื้อง ลู่ฉือเอ้อลู่ฉือหวู่ เถียนยี ทั้งหมดตกอยู่ความหลับลึก

มีเพียงสามีสูงวัยที่เป็นอัมพาตของ เถียนยี ยังคงส่งเสียงอู้อี้ที่ต่อต้านด่าทอ

ประกอบกับฝนที่ตกจากชายคา ฟังแล้วแปลกประหลาดมาก

...

ลู่หย่าเกอทนความเจ็บตรงหัวเข่า วิ่งเข้าไปในป่าเล็ก

ยี่หม่านเคยบอกไว้ อย่าเดินตามทางวันที่เธอถูกส่งมา เส้นทางนั้นข้ามภูเขา เปลืองเวลาเปลืองแรง

ต้องไปตามแม่น้ำ เดินลงไปตลอด ไปชุมชนข้างๆ

เส้นทางนั้นราบเรียบ สว่างโล่ง รอให้ถึงชุมชน ก็ไม่มีอะไรที่จะตามหาเธอได้ง่ายแล้ว

เธอตากฝน วิ่งอยู่บนถนนชนบท

ยิ่งห่างไกลจากทุ่งของบ้านเถียนยี เธอก็ยิ่งตื่นเต้น

การทรมานติดต่อกันหลายวัน ชีวิตที่โหดร้ายและเลวร้ายยิ่งกว่าในคุก

ตอนนี้ ในที่สุดเธอก็สามารถหนีออกมาได้ หนีจากเงื้อมือปีศาจของลู่เซิงเกอ!

มองไปข้างหน้าไม่ไกล ก็คือแม่น้ำเส้นนั้นที่ ยี่หม่านบอกเธอ เธอตื่นเต้นหัวเราะเสียงดัง รู้สึกว่าเสียงฝนนี้ไพเราะเป็นพิเศษ ราวกับกำลังแสดงความยินดีต่ออิสรภาพที่ใกล้จะมาถึงของเธอ!

“ลู่เซิงเกอ เธอรอได้เลย ฉันจะกลับมาหาเธออย่างเร็ว!”

เธอเงยหน้า ตะโกนกับท้องฟ้า

เพิ่งตะโกนจบ จู่ๆ ด้านหลังมีคนสองคนวิ่งออกมา “อย่าขยับ!”

หย่าเกอมองกลับไปอย่างประหลาดใจ

เป็นผู้ชายสองคน ถือปืนอยู่ สีหน้าที่มองเธอไม่เป็นมิตร และเห็นได้ชัดว่ารู้จักเธอ

ทั้งประเทศฮั๋วมีไม่กี่คนที่สามารถพบปืนตลดเวลาได้ นอกเสียจากว่าเป็นคนของกองทัพ จี้ยู่ถิงส่งคนมาสอดแนมเธอ?

ลู่หย่าเกอวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมามองในทันที เธอวิ่งอย่างสู้ตาย

คนที่จี้ยู่ถิงส่งมาวิ่งตามไปด้วย พูดไปด้วย “ลู่หย่าเกอ เธอหนีไม่ได้แล้ว! อย่าดิ้นรนโดยที่ไม่มีประโยชน์อีกเลย เธอยังต่อต้านอีก พวกเราจะไกปืนแล้ว!”

ลู่หย่าเกอยังคงวิ่งอย่างสู้ชีวิต และก็ไม่หันหน้ากลับมามอง

ภายในใจจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังที่ไม่รู้จบอีกครั้ง

เดิมทีคิดว่าหาวิธีกำจัดบอดี้การ์ดของลู่เซิงเกอ ก็สามารถหลบหนีไปได้