บทที่ 424 สัมผัสได้ถึงความจริงใจของเขาในระยะใกล้

จี้ยู่ถิงเงยหน้า มองตาเธอ ดวงตาดำเข้มเปล่งประกายความสุข

เป็นเวลานาน เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง “ไม่ค่อยดีหรือเปล่า? ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ไปจดทะเบียน ถ้าหากถูกคนอื่นรู้เข้า ขาดไม่ได้ที่จะต้องนินทาคุณ”

“พวกเราแอบแต่งงานก่อน ไม่ให้คนอื่นรู้ก็พอแล้ว? อีกอย่าง ชีวิตจะต้องเลือกที่ตัวเองรู้สึกสบายใจ ไม่ได้ใช้ชีวิตให้คนอื่นดูสักหน่อย”

จี้ยู่ถิงครุ่นคิดอย่างหนักอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาแต่งแต้มความสุขอีกครั้ง

“เซิงเซิงพูดถูก ต้องใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองรู้สึกสบายใจ”

เขาหรี่ตาลง ยิ้มเจ้าเล่ห์: “พรุ่งนี้ก็เป็นวันดี เลือกวันสู้วันที่เหมาะสมไม่ได้ หรือว่าพรุ่งนี้เช้าพวกเราไปจดทะเบียนสมรสกัน?”

เซิงเกอดีดหน้าผากของเขา “ตกลง ฟังพี่”

จี้ยู่ถิงคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ รู้ข่าวดีที่ตัวเองจะเลื่อนขั้นพรุ่งนี้ เขากอดขาของเธอไว้ แล้วซบลงตรงตักของเธอ ออดอ้อนเธออย่างเต็มที่

เซิงเกอลูบท้ายทอยของเรา ปล่อยให้เขาคลอเคลีย

โต๊ะข้างเตียง โทรศัพท์ของเซิงเกอจู่ๆ ดังขึ้น

เป็นลู่ฉือเอ้อ

โทรมากลางดึกเวลานี้ จะต้องไม่ใช่เรื่องดีอะไรแน่

เมื่อรับสาย กลับไม่ใช่เสียงของลู่ฉือเอ้อ

เสียงหอบของชายหนุ่ม เหมือนกับเพิ่งออกกำลังกายเสร็จ

“สวัสดีครับคุณลู่ ผมคือคนของ BOSS รหัสประจำตัว หยวนเซียว เพราะว่า BOSSไม่รับสาย ผมจึงกลับมาใช้โทรศัพท์ของบอดี้การ์ดของคุณติดต่อคุณกับ BOSS”

เซิงเกอเปิดลำโพง จี้ยู่ถิงที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดเหล่านี้อย่างชัดเจน

เขาลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ ถึงได้พบว่าโทรศัพท์ของตัวเองปิดเสียงอยู่ สายที่ไม่ได้รับสิบกว่าสาย ทั้งหมดเป็นสายของ หยวนเซียว

ทั้งสองมองตากัน สายตาจริงจังในทันที

คนที่จี้ยู่ถิงสั่งให้ไปสอดส่องหย่าเกอ กลับใช้โทรศัพท์ของลู่ฉือเอ้อโทรหาเธอ นี่แสดงว่าเกิดเรื่องแล้ว!

“ทางด้านลู่หย่าเกอ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เธอถามเสียงเข้ม

ทางด้านหยวนเซียวรายงานเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นต่อเซิงเกอและจี้ยู่ถิงอย่างชัดเจน

เซิงเกอที่ฟังอย่างจริงจังไม่ได้แสดงออกอะไร เธอจัดการอย่างใจเย็น:

“ถึงแม้แม่น้ำไหลเชี่ยว แต่ลู่หย่าเกอเจ็บหนัก เธอหนีได้ไม่ไหล คืนนี้ฉันจะให้คนของแก๊งดาร์กเบลไปที่นั่น งมศพพร้อมพวกนาย มีชีวิตอยู่จะต้องเจอคน ตายแล้วจะต้องเจอศพ”

“ครับ คุณลู่”

วางสายโทรศัพท์ บรรยากาศภายในห้องกลับเคร่งขรึมอีกครั้ง

เซิงเกอมองไปทางเม็ดฝนนอกหน้าต่าง แล้วยิ้มเยาะ: “เธอยังคงไม่อยู่นิ่ง นี่ก็ยังหลบหนีไป”

“พี่ยู่ พี่คิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับลู่เชินหรือเปล่า?”

จี้ยู่ถิงอึ้งเล็กน้อย “ช่วงนี้ลู่เชินเขาคุกเข่าอ่านพระไตรปิฏกอยู่ที่ศาลบรรพบุรุษ ตั้งแต่วันที่ลงโทษลู่หย่าเกอวันนั้น เขาก็ไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนี้อีกเลย”

เธอไม่พูดจา เข้าสู่ความเงียบงำ

จี้ยู่ถิงเดินเข้าไป อุ้มเธอไปที่ห้องน้ำ

เสียงแหบแห้งมีเสน่ห์ดึงดูดของเขาพูดขึ้น: “เซิงเซิงไม่ต้องคิดแล้ว ทุกอย่างจะต้องงมคนให้พบก่อนแล้วค่อยว่ากัน คืนนี้อาบน้ำด้วยกัน พรุ่งนี้ไปจดทะเบียนสมรสแบบหอมๆ เป็นยังไง?”

เธอโอบคอของเขาแน่น แล้วแนบหน้าอกของเขาอย่างขี้เกียจ จากนั้นก็ขมวดคิ้วปฏิเสธ “วันนี้ฉันเหนื่อยล้ามาก ไม่มีแรงอาบน้ำ”

จี้ยู่ถิงก้มหน้า จูบลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ “เมื่อก่อนตอนที่ผมอยู่ในภาวะถดถอย เป็นคุณที่ช่วยผมอาบน้ำ ต่อไป ให้ผมช่วยคุณอาบน้ำ”

“พี่พูดถึงวันนั้นเหรอ”

สายตาของเธอหยอกล้อ แล้วยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ “ฉันจำวันนั้นได้คนบางคนไม่อยู่นิ่ง พยายามยั่วยวนฉันอย่างสุดแรง โชคดีที่ฉันใจแข็ง ให้รางวัลคนบางคนด้วยแปรงอาบน้ำ พี่คิดถึงมันไหม?”

“...”

จี้ยู่ถิงแผ่นหลังแข็งทื่อ

เรื่องเสียหายพวกนี้ ห้ามพูดถึง และก็ห้ามให้คนอื่นที่นอกเหนือจากเซิงเซิงรับรู้