ตอนที่ 195
บทที่ 425 เซิงเซิงอยากได้ม้าแคระ
October 31, 2026
จี้ยู่ถิงสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ปลายจมูกรู้สึกแสบอย่างควบคุมไม่ได้
ครึ่งปีมานี้ เขาหนีความตายมากี่ครั้ง ผ่านเรื่องอะไรมามากมายกับเซิงเกอ สวรรค์รู้ว่าเขาต้องการมันมากแค่ไหน และคาดหวังที่ได้สมุดเล่มนี้มากแค่ไหน....
หยดน้ำเอ่อล้นดวงตา เขากัดปากแน่น ซุกในอ้อมกอดของเซิงเกออย่างขายหน้าเป็นพิเศษ เขาซบไหล่ของเธอ
เซิงเกอลูบแผ่นหลังกว้างของเขา ตบเบาๆ ปลอบเบาๆ
เขาเงยหน้าขึ้น สะอื้นเงียบๆ เป็นเวลานานกว่าจะปรับอารมณ์ที่ตื่นเต้นได้ แล้วพูดเสียงเคร่งขรึม
“ด้านนอกฝุ่นเยอะมาก ทำให้ไม่สบายตา เซิงเซิงพวกเรากลับกันเถอะ”
เซิงเกอเพียงแค่ยิ้ม ไม่แฉเขา “ฝุ่นเยอะจริง ทำให้ตาของพี่ยู่แดงเลย ถ้ายังอยู่ต่ออีกกี่นาที เดาว่าตาของฉันก็ต้องแดงด้วย!”
ทั้งสองจับมือกัน สิบนิ้วประสานกันแน่น
วันดีที่จดทะเบียนสมรส เซิงเกอกับจี้ยู่ถิงปิดข่าวทุกอย่างไว้เป็นความลับไม่บอกกล่าว
ไม่ได้รับคำอวยพรใดๆ ไม่ทำให้เป็นที่วิจารณ์ เงียบสงบ เรียบง่าย เหมือนกับวันปกติ
ก่อนค่ำ จี้ยู่ถิงเรียกซื่อเหนียนกับ หรงเสี่ยวเซี่ยมา เตรียมทานข้าวเย็นพร้อมกัน ดื่มเหล้านิดหน่อย ก็ถือว่าเป็นการเฉลิมฉลองที่เรียบง่าย
ซื่อเหนียนทำอาหารไม่เป็น ไปช่วยจี้ยู่ถิงที่ห้องครัว
หรงเสี่ยวเซี่ยนั่งดูละครเป็นเพื่อนเซิงเกออยู่บนโซฟา ช่วยเธอปอกผลไม้
ในห้องครัวมีเสียงถกเถียงกันของสองชายหนุ่มดังขึ้นไม่หยุด
“พี่ ผักนี้ทำยังไง?”
“เด็ดราก ใช้มือเด็ดเป็นท่อนเล็ก”
ซื่อเหนียนไปแล้ว สักพักก็ถามขึ้นอีก “แบ่งเป็นกี่ท่องถึงจะเหมาะสม?”
“...”
ผ่านไปครู่หนึ่งอีก “พี่ กระเทียบนี้ปอกยังไง?”
“พี่ เนื้อหั่นเป็นรูปร่างอะไร?”
“พี่ กุ้งสดนี้สะอาดมาก ทำไมต้องเอาเส้นกุ้งออก? เอาออกยังไง?”
“พี่...”
จี้ยู่ถิงทนแล้วทนอีก ความโหโหระเบิดแล้ว “ไสหัวไป!”
ซื่อเหนียวพูด “ไอหยา” แล้วถูกผลักออกมาจากห้องครัว
เด็กสาวทั้งสองคนบนโซฟาจ้องมองเขา
เขาเกาหัวอย่างเก้กัง นี้ชี้ไปที่ด้านหลัง “พี่ชายผมเขา วันนี้อารมณ์ดีจริงๆ! อยากจะทำอาหารเย็นที่หรูหรามื้อหนึ่งให้พวกเราคนเดียว!”
หรงเสี่ยวเซี่ยส่งเสียงไม่พอใจให้เขา
“พี่ซื่อเหนียนพี่ซื่อบื้อเกินไป! เมื่อไหร่จะเหมือนท่านยู่ เรียนทำอาหาร หยุดกดดันให้ฉันทำงานหนักเพื่อพี่!”
“ต่อหน้าพี่สะใภ้ เธอพูดมั่วอะไร ฉันบีบบังคับให้เธอทำงานหนักตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เขาไม่มีความมั่นใจอะไร ขยับเข้าไป นั่งลงบนโซฟาข้างๆ “เธอดูเธอช่วงนี้กินจนอ้วนแล้ว หน้าเล็กเลี้ยงจนเนื้อมุ่ย ใครให้เงิน? ผลงานของใคร?”
“อ้วนแล้ว?”
หรงเสี่ยวเซี่ยจับแก้ม สีหน้าหวาดกลัว “พี่เซิงเกอ ฉันขี้เหร่แล้วใช่ไหม?”
เซิงเกอเม้มปากยิ้ม จับแก้มนุ่มๆ ของเธอ “ไม่ขี้เหร่และก็ได้อ้วน กำลังดี ยิ่งอยู่ยิ่งสวย”
หรงเสี่ยวเซี่ยสบายใจไม่น้อย แล้วถลึงตาใส่ซื่อเหนียนอย่างแรง จากนั้นก็ฟ้อง: “พี่เซิงเกอพี่ดูเขาสิ ชายซื่อบื้อที่สมควรตาย กล้าที่จะพูดว่าเด็กผู้หญิงอ้วน! เกินไปแล้ว!”
เซิงเธอพยักหน้าอย่างจริงจัง น้ำเสียงร้ายกาจ “ทำเกินไปจริงๆ ขาดการสั่งสอน ไม้ขนไก่อยู่ที่ล็อกเกอร์ทางเข้า จะลองวิชาหน่อยไหม?”
“ได้จริงๆ เหรอ?” หรงเสี่ยวเซี่ยสายตาตื่นเต้น
เธออยากจะจัดการผู้ชายซื่อบื้อบางคนตั้งนานแล้ว!
เซิงเกอ: “จริงสิ พี่เป็นใหญ่ ไม่อนุญาตให้ซื่อเหนียนหลบ เธอตีได้ตามใจ”
หรงเสี่ยวเซี่ยไปหยิบไม้ขนไก่ที่ล็อกเกอร์ทันที เธอกำลังคันไม้คันมือพอดี
ซื่อเหนียนถลึงตาโตอย่างหวาดกลัว “หรงเสี่ยวเซี่ยเธอกล้า! อย่าลืมว่าตอนนี้ใครเป็นคนเลี้ยงดูเธอ? ใครให้ข้าวกิน? เงินค่าขนมของเธอเดือนหน้า ยังอยากจะได้อีกไหม?”