บทที่ 426 สำนึกผิดด้วยใจจริง เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงเหรอ?

กลางดึก

ในบางครั้งรังรักยู่เซิงก็จะปรากฏเสียงเข็มขัดหนังฟาดลอยตามลม ผสมกับเสียงคร่ำครวญของใครบางคนที่เจ็บปวดดังมาเป็นครั้งคราว และเสียงหัวเราะที่ไพเราะราวนุ่มนวลของหญิงสาว

ในคืนที่เงียบสงัด จู่ๆเสียงเหล่านี้ก็แทรกสอดดังขึ้นมา

แต่กลับดึงดูดคนให้ตกอยู่ในภวังค์และความปรารถนาที่จะสืบเสาะค้นหา

จี้ยู่ถิงได้รับประสบการณ์เรื่อง‘สมหวังดังใจปรารถนา' นับเป็นคืนแต่งงานที่ไม่อาจลืมเลือน

เหมือนเป็นการหลุดพ้นจากความทุกข์หลังจากเสียชีวิตอย่างหน้าอับอายและความขุ่นเคือง ล่องลอยดั่งเทวดาราวกับเป็นรางวัลแห่งสวรรค์

*

คืนนี้ก็เป็นคืนแต่งงานที่เซิงเกอจะไม่มีวันลืมเลือนไปตลอดชีวิตเช่นกัน

เธอไม่ได้มีกิจกรรมที่มีความเสี่ยงสูงมาเนิดนานนับตั้งแต่ตั้งครรภ์

คืนนี้เธอขี่ม้าตัวใหญ่โดยใช้เข็มขัดเป็นแส้ และเธอก็เหวี่ยงมันไปอย่างดุเดือด...

อืม สนุกมากเลย

ภายใต้ความรักสุดขั้วนี้ สำหรับเซิงเกอเป็นประสบการณ์ที่น่าพอใจและฟินมาก แต่สำหรับจี้ยู่ถิงนั้นเป็นประสบการณ์ที่แย่มาก

ในยามเช้าตรู่ แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาในห้องนอนผ่านม่านที่ปิดไว้ครึ่งหนึ่ง สะท้อนใบหน้าที่สวยงามและละเอียดอ่อนของเซิงเกอและจี้ยู่ถิง

จี้ยู่ถิงที่กำลังนอนคว่ำอยู่

เขาโอบแขนของเขาไว้บริเวณหน้าอกของเซิงเกอและแม้กระทั่งในความฝัน เขาก็ยังวางแขนทับหน้าท้องของเซิงเกอโดยไม่รู้ตัวจนติดเป็นนิสัย

เมื่อคืนเป็นคืนวันวิวาห์ ทั้งสองคนเล่นกันจนดึกดื่น คงจะเหน็ดเหนื่อยจนหลับลึกจนตื่นไม่ไหว

จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือของเซิงเกอที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้น

ในความสลึมสลือ เธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ ลู่ฉือเอ้อโทรมาอีกแล้ว

แต่ครั้งนี้เป็นลู่ฉือเอ้อเองที่รับสาย

เพราะความประมาทของเขาและลู่ฉือหวู่ทำให้ลู่หย่าเกอหนีไปได้ เขายอมจำนนต่อความผิดของเขาเอง

“ขอโทษครับคุณผู้หญิง ก่อนหน้านี้ผมเห็นหล่อนสงบลงไปสักพัก ผมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดไม่ถึงเลยว่าหล่อนจะร่วมมือกับยี่หม่านลูกชายของเถียนยีคิดอะไรแผลงๆสร้างปัญหาอีก หล่อนหนีไปตอนที่พวกเราทั้งสามคนหมดสติ พวกเราขอรับโทษครับ”

เซิงเกอยังไม่พูดถึงเรื่องลงโทษและถามอย่างเกียจคร้าน "แล้วหล่อนอยู่ที่ไหน หาหล่อนเจอรึยัง"

“ยังเลยครับ เมื่อวานพวกเราตามหาที่แม่น้ำทั้งวันก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา และยังไปค้นหาอีกหลายหมู่บ้านที่อยู่ปลายน้ำก็ไม่มีข่าวคราว หล่อนได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืนและวันนั้นที่แม่น้ำอากาศหนาวเหน็บเป็นไปได้ไหมครับว่า……หล่อนจะตายแล้ว?”

“ถ้าตายก็ต้องหาศพให้เจอ”

น้ำเสียงของเซิงเกอสั่งอย่างเย็นชา "ค้นหาต่อไป และค้นหาหมู่บ้านที่อยู่ปลายน้ำอีกสองสามรอบ หล่อนยังไปได้ไม่ไกลหรอกคงยังอยู่ในหมู่บ้านแน่"

“ครับ”

เซิงเกอกดวางสาย เรื่องนี้กวนใจเธอทำให้เธอต้องตื่นขึ้นจากอาการง่วงนอนและลุกขึ้นนั่งบนหัวเตียง

ใครบางคนที่อยู่ด้านหลังเธอรู้สึกถึงอากาศเย็นยะเยือกที่พัดเข้ามา หญิงงดงามที่ลุกออกไปจากฝ่ามือ เธอขมวดคิ้วชนกันแน่นและมือของเธอก็จับชายเสื้อของเธอโดยไม่รู้ตัว

ใต้ผ้าห่ม เซิงเกอกำชุดนอนไว้แน่น

เธอเหลือบมองลงและเห็นว่าจี้ยู่ถิงกำลังนอนคว่ำอยู่

เขาปวดหลังเพราะถูกเธอนั่งเมื่อคืน หรือว่า...?

เธอเอนตัวลงและใช้ปลายนิ้วของเธอเขี่ยผมของจี้ยู่ถิงเล่น เธอตั้งใจขยับเข้าไปใกล้หูและพูดข้างหูของเขา

“ที่รัก ทำไมคุณถึงนอนท่านี้ คุณอยากให้ฉันช่วยนวดเอวให้ไหม？”

จี้ยู่ถิงหรี่ตาที่ง่วงนอนครึ่งหนึ่งและพึมพำว่า"อืม"ในลำคอของเขา

เซิงเกอมุดกลับเข้าไปในผ้าห่มและนวดเอวของเขาเบาๆด้วยปลายนิ้วและฝ่ามือ

แต่ขณะที่กำลังจะนวด แววตาเจ้าเล่ห์ของเธอก็ปรากฏขึ้น

ปลายนิ้วของเธอเลื่อนลงอย่างนิ่งเงียบและหยุดบนส่วนที่แข็งแรงของใครบางคน

เธอลูบไล้มันอย่างเบามือ ผ่านกางเกงชุดนอนผ้าไหมบาง ๆ และเธอสามารถสัมผัสได้ถึงผิวหนังที่บวมที่ยังไม่หาย

ขณะที่เธอกำลังจะนวดให้กับเขา แต่แล้วมือของเธอก็ต้องหยุดลง

จี้ยู่ถิงที่ง่วงนอนก็ลืมตาขึ้นและจ้องไปที่เธอ "ไม่ต้องเล่น ผมยังง่วงนอนอยู่เลย"