บทที่ 427 เซิงเซิงใกล้คลอดแล้ว

เดิมทีเซิงเกอที่มีใบหน้ายิ้มแย้มก็เปลี่ยนเป็นหน้านิ่งทันที

ภายใต้ความคลอนแคลงใจ ลู่เชินกลืนน้ำลายด้วยความกระวนกระวายและรออย่างประหม่า

เซิงเกอจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา “ฉันยอมรับคำขอโทษของพี่ ส่วนการให้อภัย... วันนี้ที่ฉันจะกลับมาบ้านตระกูลลู่เพราะฉันอยากมาเยี่ยมพ่อ ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องอื่น "

ดวงตาของลู่เชิงหรี่ลง

เขาเลี้ยงเธอมากับมือ และเขารู้ดีว่าที่เธอทำหมายถึงการปฏิเสธ

ริมฝีปากของเขายิ้มอย่างช้าๆ “ได้ พี่จะรอจนกว่าวันที่เธอจะยกโทษให้พี่”

เซิงเกอจ้องมองที่เขาและไม่พูดอะไร

ขณะที่เธอกำลังจะออกจากห้องโถงบรรพบุรุษเพื่อไปเยี่ยมพ่อ เซิ่งซิ่วเหวินก็วิ่งลงมาจากชั้นบน ตะโกนด้วยเสียงอันเศร้าโศก

"ที่รัก! พ่อ... จอมอนิเตอร์ของพ่อรีเซ็ตเป็นศูนย์!"

ประโยคนี้เหมือนกับฟ้าผ่าลงมาทำให้เขาอานหนิงระเบิด

ดวงตาของเซิงเกอแดงก่ำในทันที และเธอก็วิ่งขึ้นไปชั้นบน ลู่เชินลุกขึ้นจากการคุกเข่าของเขาและตามขึ้นไป

ลู่ฮั๋วซึ่งอยู่ในห้องโถงก็ได้ยินเสียงตะโกนของเซิ่งซิ่วเหวินและวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

"พ่อ!"

แต่ละคนต่างเรียกออกมาพร้อมกันด้วยเสียงที่แหบแห้ง ชายชราที่นอนอยู่บนเตียงหัวใจหยุดเต้น ดวงตาของเขาสงบลง

ลู่โม่นั่งอยู่ข้างๆ ลู่ช่าวหยวนใบหน้าของเขาเย็นชาอยู่เสมอ แต่ดวงตาของเขาแดงก่ำและร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

ห้องผู้ป่วยเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เซิงเกอจับขอบประตูไว้ น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้เธอเจ็บปวดใจมาก

แววตาที่เศร้าโศกของเธอก็ปะทุความโกรธอย่างกะทันหัน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาลู่ฉือเอ้อ

“ระดมคนของแก๊งดาร์กเบลทั้งหมดต้องตามหาลู่หย่าเกอ! ฉันอยากเห็นเธอตาย!”

……

การตายของลู่ช่าวหยวนถูกจัดการโดยลู่โม่และลู่ฮั๋ว

เซิงเกอไม่สามารถมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ได้เพราะเธอตั้งท้องจึงถูกจี้ยู่ถิงพากลับไปซึ่งเขาก็รีบเข้ามาและปลอบโยนเธอ

ทั้งองค์กรระดมกำลังอย่างเต็มที่เพื่อค้นหา ลู่หย่าเกอที่ริมฝั่งแม่น้ำ และถามชาวบ้านทั้งหมดในหมู่บ้านตามบ้านเรือนแถวปลายน้ำ

ตลอดสองวันสองคืนไม่มีข่าวจากการตามหา ราวกับว่าหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เชิงเกอโกรธจัด แต่เนื่องจากกลัวว่าจะกระทบกับลูกน้อยจึงต้องพยายามระงับอารมณ์ และเรียกพี่สามไปที่วิลล่า

“พี่สาม นานแล้วยังหาลู่หย่าเกอไม่พบเลย แต่หล่อนทำความผิดที่ฆ่าท่านพ่อ ฉันจะต้องให้หล่อนชดใช้”

ลู่ฮั๋วเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

“สาวน้อย แล้วเธอคิดจะทำยังไงหล่ะ? พี่สามจะสนับสนุนอย่างเต็มที่”

เชิงเกอลืมตาขึ้น นึกถึงใบหน้าของลู่หย่าเกอแววตาของเธอเย็นชา “รายงานข่าวสาเหตุการเสียชีวิตของหล่อนว่าหล่อนเสียชีวิตระหว่างการเดินทางท่องเที่ยวของหล่อน จู่ๆหล่อนก็ได้รับข่าวร้ายเรื่องพ่อของหล่อน และหล่อนก็โดดแม่น้ำและจมน้ำตายด้วยความเศร้าโศก"

ลู่ฮั๋วตกใจเล็กน้อย "เธอต้องการให้หล่อนไม่สามารถกลับไปที่บ้านตระกูลลู่ได้แม้ว่าหล่อนจะมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ? และไม่สามารถใช้ชีวิตโดยใช้ชื่อ ลู่หย่าเกอได้อีกนะเหรอ"

"ใช่"

“โอเค พี่สามเข้าใจแล้ว และจะช่วยเธอทำให้สำเร็จ”

*

ลู่ช่าวหยวนเสียชีวิตและลู่เชินก็ไม่เอาไหน ส่วนลู่หย่าเกอตั้งแต่หายตัวไปและก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย

เรื่องภายในทั้งหมดของตระกูลลู่ เซิงเกอก็เป็นคนจัดการดูแลซึ่งสงบสุขและเรียบร้อยดี

ช่วงวันเวลาสงบสุขมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ

แปดเดือนต่อมา

เซิงเกอกำลังตั้งครรภ์ของเธออยู่ บนใบหน้าที่สวยงามและละเอียดอ่อนของเธอผิวของเธอยังคงแตก

เธอนั่งบนโซฟาดูหนังกับโปรเจคเตอร์จอยักษ์ จี้ยู่ถิงอยู่ในครัวกำลังช่วยเธอหั่นผลไม้

ในขณะที่เธอกำลังดูหนังอย่างเพลิดเพลิน และทันใดนั้นท้องของเธอก็ถูกเด็กเตะ

การเตะครั้งนี้ทำให้เธอปวดเกร็งไปทั้งตัวเซิงเกอแทบหายใจไม่ออก

“พี่ยู่！”

เธอร้องโอดโอยออกมา