บทที่ 428 พระพี่รองตรัสรู้?

เธอยิ้มออกมา รู้สึกเอิบอิ่มในหัวใจของเธอ

แต่ยังไงก็ต้องไปดูลูก

“คุณรีบไปเร็ว ฉันก็อยากเห็นหน้าลูกแล้ว”

จี้ยู่ถิงจำใจต้องลุกขึ้นและเดินไปหาพยาบาล

นางพยาบาลเริ่มแนะนำเขา “ท่านยู่คะคนนี้คือพี่ชาย ส่วนคนนี้คือน้องสาว”

จี้ยูถิงเหลือบมองและขมวดคิ้วทันที ถามด้วยความสงสัยไม่เชื่อว่า “นี่คือลูกของผมกับเซิงเซิงจริงๆเหรอ?”

“จริงค่ะ คุณก็อยู่ในห้องคลอดด้วยจะสลับลูกๆของคุณได้ยังไงคะ？”

พยาบาลหลายคนก็หัวเราะ

แต่จี้ยูถิงกลับแสดงสีหน้าที่จริงจัง

เขาและเซิงเซิงก็ออกจะหน้าตาดีทั้งคู่ ไหงลูกถึง...ขี้เหร่อย่างนี้หล่ะ?

ผิวก็แดงและเหี่ยวย่นไม่น่ารักเลย

ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะไวรัสในร่างกายเขาที่ส่งผลต่อเด็กหรอกนะ?

ยิ่งเขาคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ การแสดงออกของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้นเท่านั้น

พยาบาลอุ้มเด็กและยิ้มอย่างมีความสุขว่า “ท่านยู่คะ เด็กน้อยน่ารักมากเลยนะคะคุณลองอุ้มดูสิคะ?”

"ไม่อ่ะ"

เขาจากไปโดยไม่หันกลับมามอง และกลับไปดูแลเซิงเกอต่อ

เมื่อเซิงเกอเห็นเขาเดินมา เซิงเกอจับมือเขาในแววตาก็เต็มไปด้วยความหวัง "ที่รักเป็นยังไงบ้างคะ ลูกๆหน้าตาน่ารักไหม？

“……”

“เกิดอะไรขึ้น มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?” เซิงเกอรู้สึกสงสัยเมื่อเห็นเขามีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

จี้ยู่ถิงทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่อง "ไม่มีปัญหาอะไร คุณอย่าพึ่งกังวลเรื่องนั้นและพักผ่อนให้เพียงพอ จากนั้นคุณจะถูกย้ายไปยังวอร์ดปกติ"

ยิ่งเขาแสดงท่าทีแบบนี้เซิงเกอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีปัญหามากขึ้นเท่านั้น "ลูกอยู่ที่ไหน อุ้มมาให้ฉันดูหน่อย"

“จะดูจริงๆเหรอ” เขาถามอย่างไม่มั่นใจ

เซิงเกอพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมและความกระวนกระวายใจ "เร็วเข้า"

จี้ยู่ถิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปหาพยาบาลอีกครั้งและไปรับเด็กสองคนมา

เมื่อเขาเดินไปที่เตียงของเซิงเกอเขาเตือนอย่างระมัดระวังว่า "เซิงเซิง คุณต้องเตรียมใจให้ดีนะ อาจจะไม่เหมือนที่คุณหวังไว้"

“อย่ามัวยืดเยื้อ” เธอยิ่งฟังก็ยิ่งสับสน

จี้ยู่ถิงก้มลงและวางทารกน้อยสองคนไว้ข้างหมอนของเธอ

เซิงเกอชำเลืองมอง

ทารกน้อยสองคนช่างน่ารักน่าทะนุถนอม

“น่ารักมาก! น่ารักเกินไปสำหรับฉันมาก พี่ยู่ตั้งใจพูดหว่านล้อมฉันเพื่อเซอร์ไพรส์ฉันเหรอ?”

เธอตื่นเต้นมาก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา และเธอหลงรักเด็กน้อยสองคนทันทีถึงกับรู้สึกว่าการตั้งครรภ์อย่างลำบากในสิบเดือนที่ผ่านมานั้นคุ้มค่ามาก

เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากที่มีเจ้าตัวเล็กที่น่ารักแบบนี้ได้ออกมาดูโลก

“พี่ยู่ดูสิคิ้วและตาของพวกเขาสิเหมือนเราเป๊ะเลย นี่คือลูกของเรา”

จี้ยู่ถิงจ้องมองตามสายตาของเธอและมองอีกครั้ง

ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็เป็นลูกของเขาเอง จริงๆ...ยิ่งดูก็ยิ่งหลง

เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อของเซิงเกอเบาๆพร้อมแววตาห่วงใย: “ขอบคุณนะเซิงเซิงที่ให้กำเนิดชีวิตเล็กๆที่น่ารักเช่นนี้แก่ฉัน”

ทั้งสองมองหน้ากันและมองตากันด้วยความรักที่ลึกซึ้งในแววตาของพวกเขา

*

การคลอดแบบธรรมชาติประสบความสำเร็จอย่างมาก และหลังจากพักไม่นานเซิงเกอก็ถูกย้ายไปที่ห้องผู้ป่วยปกติ

ลู่โม่ ลู่ฮั๋วและพรรคพวกของพวกเขาต่างก็รีบมาในห้องVIP ซึ่งแต่เดิมมีพื้นที่กว้างขวางนั้นแออัดไปในทันที

กลุ่มคนมารวมตัวกันรอบๆเตียงของทารกน้อยสองคน และมีการพูดคุยกันอย่างคึกคัก

ซื่อเหนียน: "อย่าบอกนะว่าเด็กผู้ชายหน้าเหมือนพี่ชายฉัน"