บทที่ 429 ระวังจะตามง้อภรรยาในวันที่สายไป

เมื่อก่อน ถ้ามู่ซิ่นซินเห็นเขาใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชมความชื่นชอบและความรัก

แต่ครั้งนี้ การแสดงท่าทีของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

หลังจากคิดทบทวนในใจอยู่นาน เธอหลับตาลงอย่างเศร้าสร้อย พูดว่า “คุณชายโม่ ขอโทษที่รบกวนคุณมาเป็นเวลานาน ฉันขอโทษจริงๆ”

ลู่โม่จ้องมองเธอเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร รอฟังประโยคถัดไปของเธอ

“ต่อไป ฉันจะไม่มารบกวนคุณอีก...”

“เพราะว่า... พ่อของฉันตัดสินใจ ให้ฉันหมั้นกับนายน้อยของตระกูลเฝิง”

ลู่โม่ชงักหน้านิ่ง ริมฝีปากของเขาเม้มแน่น และหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า"ถ้าอย่างนั้น ยินดีด้วยนะ"

คำพูดประโยคนี้ เหมือนเข็มแหลมพันหมื่นเล่มเจาะเข้าไปในหัวใจในคราวเดียว ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วกระดูก

เธอฉุดจมูกนิดหนึ่ง พูดอย่างหนักแน่นว่า “ฉันรู้ว่าคุณไม่เคยชอบฉันเลย เป็นฉันที่คาดหวังมากเกินไป ต่อไปฉันจะลดความรักที่ฉันมีต่อคุณทีละน้อยทีละน้อยและมีสติมากขึ้น ฉันจะไม่มารบกวนคุณอีกต่อไป”

ยิ่งเธอพูดใกล้จบมากเท่าไหร่ เสียงของเทอก็ยิ่งสะอื้นมากขึ้นเท่านั้น ตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาก็เอ่อล้นออกมา

แม้ว่าจะทำงานในสายธุรกิจ เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้มแข็งและรักอิสระ แต่ในเรื่องของความรัก เธอเหมือนคนโง่ที่ต้องการแค่ให้คนที่เธอรักมองเห็นเธอ

แต่ในตอนนี้ เพราะคำพูดแสดงความยินดีนี้ของลู่โม่ทำให้เธอมีสติ

ลู่โม่สังเกตเห็นความเศร้าของเธอ และยื่นมือออกมาเล็กน้อย อยากปลอบโยนเธอ

แต่เอื้อมมือไปได้ครึ่งทางเขาก็หยุดลง ไม่แน่ใจว่าเขาต้องทำแบบไหนเพื่อปลอบโยนเธอ?

ขณะที่เขาสับสนอยู่นั้น มู่ซิ่นซินได้ตัดสินใจไปแล้ว

“คุณชายโม่ ลาก่อนนะ”

หลังจากพูดจบประโยคสุดท้ายแล้ว เธอก็หันหลัง เดินจากไป

มือของคุณชายโม่ยังคงแข็งค้างอยู่กับที่ เขาตกตะลึงไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน และไม่สามารถบอกความรู้สึกภายในใจได้นี้มันอะไรกัน มีความรู้สึกมากมายหลายอย่างเหลือเกินแปลกมาก

จนกระทั่งมือของใครบางคนวางบนไหล่ของเขา เขาจึงดึงสติกลับมา

นั้นคือลู่ฮั๋วเมื่อเขามาถึง เขาบังเอิญเห็นฉากที่มู่ซิ่นซินเพิ่งร้องไห้

เขาถอนหายใจและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “พี่รอง ผมไม่ได้ว่านะ แต่พี่ทำไม่ถูกหญิงสาวคนหนึ่งไล่ตามจีบคุณมาครึ่งปี ผมคิดว่าที่พี่รู้สึกสับสนวุ่นวาย มันไม่เหมือนอารมณ์ตอนที่พี่นิ่งใส่คนอื่นนะ”

ในความรู้สึกนั้น ถ้าคนๆหนึ่งเป็นฝ่ายมอบความรักเพียงฝ่ายเดียวอยู่นานแต่พี่มัวแต่นิ่งเฉยในที่สุดความสัมพันธ์ก็จะจบลง พี่ควรคิดทบทวนดีๆ ถ้าพี่ชอบเธอ ก็รีบไปตามเธอกลับมา แต่ถ้าไม่ได้มีความรู้สึกอะไร ก็แค่อวยพรเธอไปแค่นั้น

คุณชายโม่ปรับนาฬิกาข้อมือราคาแพง พูดโดยไม่ลังเลว่า “เธอหมั้นแล้ว ฉันไม่ต้องขัดจังหวะชีวิตของเธอต่อไปเราก็ต่างคนต่างอยู่”

“งั้นที่เมื่อกี้ ก็หมายความว่าพี่ก็สนใจเธอสินะ?” ลู่ฮั๋วพูดจี้ใจ

ลู่โม่คิดแล้วคิดอีก น้ำเสียงของเขาไม่แยแสและตอบสั้นๆว่า "ไม่นิ "

เขาหันหลังแล้วเดินจากไปไป

ลู่ฮั๋วรีบวิ่งตามหลังเขา "ไม่สนใจห่าอะไร! อย่าแกล้งทำหน่อยเลย พี่กำลังลังเล!"

“พี่รองอย่าว่าแต่คนอื่นไม่เข้าใจพี่เลย ผมเองก็ไม่เข้าใจพี่?”

“ถ้าพี่ยังมัวทำตัวแข็งถือดื้อรั้นอยู่แบบนี้ ภรรยาที่อยู่ในมือก็จะหลุดลอยไป”

ลู่โม่ไม่พูดอะไร ใบหน้านิ่งเหมือนน้ำแข็ง ยังมีท่าทีที่เย็นชา

ลู่ฮั๋วเป็นห่วงเขาอย่างจริงใจ “พี่รอง พี่ต้องไปตามเธอให้เร็วที่สุด ปล่อยไปแบบนี้จะยิ่งแย่! อย่าตามง้อภรรยาในเวลาที่สายเกินไปละ!”

……

ในห้องพัก กลุ่มคนที่มาส่งเสียงเอะอะโวยวายถูก จี้ยู่ถิงเชิญกลับไปหมดแล้ว

ในที่สุดห้องพักก็เงียบสงบลง

จี้ยู่ถิงเป่าโจ๊กและค่อยๆป้อนทีละคำอย่างอดทน ในดวงตาสีดำคู่นั้นมีเรื่องที่ซ่อนอยู่ในใจ

หลังจากอยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานาน เซิงเกอก็สามารถมองออกได้อย่างรวดเร็วว่าเขามีอะไรบางอย่างในใจ

“พี่ยู่ เป็นอะไรหรือเปล่า?”