บทที่ 430 คุณหญิงลู่ คุณวางใจได้เลย

เมื่อได้ยินเธอถามเกี่ยวกับใบหน้าของหล่อน เด็กสาวก็กุมผ้าพันผ้าพันแผลที่ปิดแก้มไว้

“สวัสดีค่ะ คุณหญิงลู่ ฉันชื่อหวูเกอใบหน้าข้างซ้ายของเกิดจากที่ฉันตกลงมาจากบันไดเมื่อสองวันก่อน แต่คุณหญิงลู่ไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันจะไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการทำงานของฉันอย่างแน่นอน และอาการบาดเจ็บจะหายเร็ว ๆ นี้แน่นอนค่ะ”

ทันทีที่เธอพูดออกมาเพียงไม่กี่คำ เสียงของเธอก็แหบห้าวและแสบแก้วหู

เซิงเกอกอดทารก ตบเบาๆเพื่อกล่อม และมองออกกลับไปอย่างรวดเร็ว “คุณไม่เหมาะสม กลับไปเถอะ”

ซื่อเหนียนกำลังจะพาหญิงสาวออกไป

หญิงสาวกลับไม่ขยับเลย ถามอย่างไม่พอใจว่า “คุณหญิงลู่ไม่อยากจ้างฉันเป็นเพราะคุณสมบัติไม่เหมาะสม หรือไม่อยากจ้างฉันเพราะใบหน้าของฉันคะ? ที่แท้คุณหญิงลู่ก็เลือกคนจากรูปลักษณ์ภายนอกสินะคะ?”

เซิงเกอขมวดคิ้วเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นเพื่อมองเธออีกครั้ง

ซื่อเหนียนสัมผัสได้ถึงความโกรธของเซิงเกอ และรีบดึงหญิงสาวออกไป "เธอกำลังพูดถึงอะไร!ใครคนไหนที่หางานแล้วจะพูดจาหยาบคายเหมือนเธอ?เธอเอาศีลธรรมมาอ้างว่าการที่ไม่เลือกเธอถือว่าเป็นคนที่ตัดสินคนจากภายนอกเหรอ ?"

หญิงสาวถูกเขาดึงและก้าวไปที่ประตูสองก้าว

ในที่สุดเซิงเกอที่อยู่บนเตียงก็พูดว่า “มีเหตุผลสี่ประการที่ฉันไม่ต้องการคุณ”

“เสียงของคุณไม่น่าฟังเกินไปอาจจะทำให้ลูกกลัว”

"สายตาที่เธอมองฉัน ไม่มีความอ่อนน้อมถ่อมตน"

“แววตาของเธอเจ้าเล่ห์และไม่เป็นมิตรเอาซะเลย”

“และที่สำคัญที่สุด ฉันไม่ถูกชะตากับเธอ ฉันไม่ชอบเธอ ฉันจึงไม่ต้องประเมินความสามารถทางการทำงานของเธอ”

น้ำเสียงของเธอสงบและเฉียบแหลมราวกับกำลังพูดคุยเรื่องอาหารธรรมดาๆภายในบ้าน

ซื่อเหนียนช่วยตอกย้ำอีกว่า: "เธอได้ยินชัดรึยัง？แค่นี้ก็น่าจะพอใจได้แล้วนะ ไปเถอะ"

หวูเกอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันหลังและจากไป เมื่อเธอเดินไปที่ประตู เธอก็มองกลับมาและถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณหญิงลู่ จิตใจคุณสงบดีรึเปล่าคะ?”

หล่อนไม่ต้องรอให้ซื่อเหนียนตะโกนบอก ก็เดินลงบันไดจากไป

ซื่อเหนียนยืนอยู่ที่เดิม ตกตะลึงชั่วครู่และรีบขอโทษต่อเซิงเกอ: “พี่สะใภ้ ผมขอโทษ คราวหน้าที่ผมหาคนผมจะระมัดระวังมากกว่านี้ ผมจะไม่พาคนแปลกๆแบบนี้มาอีกแน่ครับ"

เซิงเกอ "อืม" และไม่สนใจอะไรมาก และยังคงกล่อมเนี่ยนเนี่ยนในอ้อมแขนของเธอต่อไป

คำพูดที่หญิงสาวพูดก่อนจะจากไปก็ปรากฏขึ้นในใจของเธอและวนอยู่แบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สายตาสุดท้ายที่หวูเกอมองเมื่อกี้มัน...

เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ และรีบมองหาซื่อเหนียน: “เร็วเข้า! ไปตามหาผู้หญิงคนนั้นเดี๋ยวนี้ ต้องพาเธอกลับมาให้ได้!”

“ได้ครับ พี่สะใภ้!”

ซื่อเหนียนก็มีท่าทีเคร่งครึมทันที รีบวิ่งกลับออกไป

เซิงเกอรู้สึกไม่สบายใจและรีบโทรเรียกจี้ยู่ถิงซึ่งกำลังทำงานอย่างจริงจังอยู่ในห้องหนังสือ

"ว่ายังไงที่รัก?"

“เอินเอินหล่ะ？”

จี้ยู่ถิงที่รับโทรศัพท์ มองดูลูกที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา "อยู่กับผม มีอะไรเหรอ？"

เซิงเกอถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ไม่มีอะไร คุณทำงานต่อไปเถอะ"

เธอวางสายโทรศัพท์และมองออกไปนอกหน้าต่าง

หวังว่าเธอจะแค่คิดมากไป

สิบห้านาทีต่อมา ซื่อเหนียนกลับมา

“พี่สะใภ้หาไม่เธอเจอ เพราะเธอเดินเร็วมาก หลังจากที่เดินออกไปจากบ้านตระกูลจี้เธอก็หายไปทันทีที่ ผมตรวจกล้องวงจรปิดหลายตัวแล้ว แต่ไม่เห็น มันเป็นจุดบอดที่กล้องจับไม่ถึง "

บรรยากาศภายในห้องคึครึ้มขึ้นมา

เซิงเกอ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

คุณพอจะรู้ไหมว่าการเดินหลบไปในจุดบอดของกล้องนั้นตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ?

“คุณพาเธอมาที่ศูนย์พี่เลี้ยงเด็กที่ไหน ไปเช็คโปรไฟล์ของเธอ คุณต้องสอบสวนอย่างละเอียดถี่ถ้วนต้องหานั้นเจอ ฉันต้องถามเธอด้วยตัวเอง”

“ได้ครับ พี่สะใภ้ไม่ต้องเป็นห่วง”

*

ในตอนกลางคืน ทารกทั้งสองนอนอยู่กลางเตียงใหญ่ โดยมีเซิงเกอและจี้ยู่ถิงนอนขนาบสองข้าง

จี้ยู่ถิงกล่อมลูกเป็นครั้งคราว และมองขึ้นไปที่เซิงเกอบนเตียงเป็นครั้งคราว เพียงเห็นเธอจ้องมองที่หนูเนี่ยนเนี่ยนไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่