ตอนที่ 201
บทที่ 431 โดนเซิงเซิงรังเกียจเดียดฉันท์
October 31, 2026
เซิงเกอขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณอยากให้เนี่ยนเนี่ยนใช้นามสกุลตามฉันหรือ？”
ลู่เนี่ยนหลิว？
ก็ไม่ใช่จะไม่ได้หรอกนะ
เพียงแต่มันก็จะยากหน่อย ๆ เพราะก่อนหน้านี้จี้ยู่ถิงยกหุ้นส่วนในจี้ซื่อกรุ๊ปให้เธอ และเธอก็เคยรับปากกับคนตระกูลจี้ในศาลบรรพบุรุษว่า
ถ้าเธอคลอดลูกออกมาแล้ว เธอจะแบ่งหุ้นส่วนในจี้ซื่อกรุ๊ปให้แก่ลูกคนละครึ่ง
แล้วหากเนี่ยนเนี่ยนใช้นามสกุลลู่ คาดว่าคนตระกูลจี้ต้องอาละวาดยกใหญ่แน่
“ฉันปรึกษากับจี้ยู่ถิงก่อน”
ประธานเจียงพยักหน้ายิ้มตอบ“แน่นอน ฉันแค่แนะนำประธานลู่เพื่อลู่ซื่อกรุ๊ปเท่านั้น สุดท้ายแล้วคำพูดของคุณถือเป็นคำขาด”
“อืม ฉันยังอยู่ไฟไม่ครบเดือน ไม่ส่งคุณแล้ว”
“คุณดูแลสุขภาพด้วยนะ”
เมื่อประธานเจียงเดินออกไป เซิงเกอก็ก้มหน้ามองหนูเนี่ยนเนี่ยนในอ้อมแขน
เนี่ยนเนี่ยนพึ่งตื่น กำลังหรี่ตามองเธอ
คาดว่าเนี่ยนเนี่ยนจะฉี่ราดแล้ว เพราะเธอเห็นผ้าอ้อมสำเร็จรูปหนักแล้ว เซิงเกอเงยหน้าตะโกนลงไปชั้นล่าง “พี่ยู่！รีบมาเปลี่ยนแพมเพิสเร็ว！”
เวลาเดียวกัน
จี้ยู่ถิงกำลังประชุมผ่านซูมที่ชั้นสอง
เสียงและภาพของเขาเชื่อมต่อไปยังห้องประชุมในบริษัท โดยใช้เครื่องเสียงขนาดใหญ่แปดตัวขยายเสียงของเขา
เขาอุ้มหนูเอินเอินไว้บนตัก เขาตบก้นลูกน้อยเบา ๆ เป็นระยะ ซึ่งโต๊ะหนังสือบังตัวเบบี้น้อยพอดี
ห้องหนังสือเงียบผิดปกติ จี้ยู่ถิงกำลังฟังรายงานจากพนักงาน ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนของเซิงเกอชั้นบนลอยมา
ผู้เข้าร่วมประชุมยืดตัวตรงเพื่อมองผู้ชายราศีจัดในกล้อง
ประธานของพวกเขา...เปลี่ยนแพมเพิสเป็น？
เวลาเขาอยู่บ้านคือเป็นพ่อบ้านเต็มตัวหรือ？
พวกเขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าจี้ยู่ถิงผู้เย็นชาจะเปลี่ยนแพมเพิสให้ลูกตัวเองอย่างไร！！
ผู้ร่วมประชุมทุกคนทำหน้าตกตะลึง จี้ยู่ถิงกระแอมเสียงสองครั้ง“หยุดประชุมสิบนาที”
วินาทีที่เขากล่าวจบ กล้องของจี้ยู่ถิงก็ปิด
เขารีบลุกขึ้นโดยไว พลางอุ้มเอินเอินขึ้นไปชั้นบน จากนั้นก็เปิดประตูห้องนอน
เมื่อเห็นเซิงเกอ เขาก็ทักท้วงเสียงเบา“ทำไมที่รักไม่โทร？ผมกำลังประชุมผ่านซูมอยู่”
“ออ ฉันผิดพลาดไปแล้ว ฉันไม่อยากยุ่งยากเลยตะโกนเรียกคุณ ครั้งหน้าเอาใหม่”
จี้ยู่ถิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เปลี่ยนลูกกันอุ้ม เขารับเนี่ยนเนี่ยนมาแล้วเข้าห้องอาบน้ำ จากนั้นก็เปิดไฟโทนอุ่น ล้างก้นนุ่มๆ ให้สะอาดก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ใส่แพมเพิสตัวใหม่เอี่ยมอย่างชำนาญ
เซิงเกอนึกถึงเรื่องที่คุยกับประธานเจียงเมื่อครู่ เธอจึงพูดลอดผ่านซอกประตูห้องอาบน้ำที่ไม่ได้เปิดว่า
“พี่ยู่ ตระกูลลู่ของฉันให้ลูกสาวสืบทอดมรดก ประธานเจียงอยากเข้าเนี่ยนเนี่ยนใช้นามสกุลตามฉัน คุณคิดว่ายังไง”
จี้ยู่ถิงอ่านชื่อบุตรสาวออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนจะกล่าวว่า“แล้วแต่คุณเลย ใช้นามสกุลตามแม่ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร”
“แต่ว่า...”
เธอพูดอิดออด“ก่อนหน้านี้ฉันรับปากว่าจะแบ่งหุ้นส่วนจี้ซื่อกรุ๊ปให้ลูก ๆ คนละครึ่ง ถ้าเนี่ยนเนี่ยนแซ่ลู่ แล้วถือหุ้นจี้ซื่อกรุ๊ปด้วย ทางตระกูลจี้คงไม่ยินยอมแน่”
“ก็จริงอยู่”
จี้ยู่ถิงทำทุกขั้นตอนอย่างช่ำชอง พร้อมกันนั้น สมองก็ครุ่นคิดเรื่องนี้ไปพร้อมกับมือด้วย
“ถ้าเซิงเซิงอยากให้มันยุติธรรม เซิงเซิงก็มอบหุ้นจี้ซื่อกรุ๊ปทั้งหมดให้เอินเอิน ส่วนหุ้นในลู่ซื่อกรุ๊ปก็ให้เนี่ยนเนี่ยนในจำนวนที่เท่ากัน”
เมื่อลั่นวาจานี้ออกมา ห้องนอนก็เงียบไปครึ่งค่อนวัน
จี้ยู่ถิงยืดคอออกมามองด้วยความสงสัย มองสำรวจบนเตียงปราดหนึ่ง
“เซิงเซิงไม่อยากให้หุ้นส่วนของตระกูลลู่หรือ?”
เซิงเกอหัวเราะคิกคัก“เรื่องหุ้นส่วนเรื่องเล็ก แต่ปัญหาใหญ่คือความปลอดภัยของลูก ๆ ตอนนั้นฉันเซ็นสัญญาเพราะต้องการช่วยคุณออกจากศาลบรรพบุรุษตระกูลจี้ ถ้าตอนนี้มอบหุ้นให้ลูก มันก็จะไม่ใช่เรื่องเล็กเลย”