บทที่ 433 คุณรักฉันหรือรักฐานะของฉันกันแน่

ลู่ฮั๋วเห็นอัวหยุนมองกระจกรถไม่หยุด พลางส่งสายตาดุร้ายไปให้

ฮัวหยุนปอดแหกทันที จากนั้นก็ช่วยเปิดแผ่นกั้นระหว่างหน้ารถกับหลังรถขึ้นมา

เรื่องเสียมารยาทห้ามมอง！เรื่องเสียมารยาทห้ามฟัง！

เมื่อแผ่นกั้นบดบังสนิท ลู่ฮั๋วก็ยกฝ่ามือขึ้นแล้วตบแรงๆอีกสองครั้ง น้ำหนักมือไม่ได้เบาลงเลย

เจ็บมาก！

โจวเสี่ยวฉิงโดนตีจนน้ำตาคลอ ร่างท่อนบนของเธอคลานอยู่บนตักเขา จากนั้นเขาก็จับเอวไม่ให้เธอกระดุกกระดิก

หลังจากสะตั้นไปสองวิ เธอก็ตอบสนองทัน น้ำตาเอ่อล้นดวงตาหนักกว่าเดิม ความเสียใจถาโถมเข้ากลางใจแบบไม่ยั้ง

“ลู่ฮั๋ว คุณทำตีฉัน”

ลู๋ฮั๋วถอนหายใจ อธิบายหน้าจริงจัง“อันนี้คือการสั่งสอนเด็กไม่เชื่อฟัง ทั้งๆที่ผมรักคุณมาก แต่คุณกลับไร้เหตุผล ผมต้องลงโทษให้คุณทำตัวดีขึ้น！”

“ทำไมคุณถึงลงโทษฉัน?” เธอกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาร้อนแผ่ว

ได้ยินเธอพูดเสียงสะอื้นไห้ ลู่ฮั๋วก็นวดก้นเธอย่างอ่อนโยน

“ก็เพราะคุณพูดว่าเลิกไง ผมยังไม่ตกลงเลย ตอนนี้คุณยังอยู่ที่บ้านผม พวกเรายังเป็นแฟนกันอยู่”

โจวเสี่ยวฉิงหายโกรธในชั่วพริบตา เขานวดจนเธอรู้สึกเอียงอาย ทว่าเขายังคงพันธนาการเอวเธอแน่น ไม่ยอมให้ขยับเสียที

ลู่ฮั๋วเห็นเธอไม่ส่งเสียง นวดไปพลาง ถามเสียงแผ่วไปพลาง “เสี่ยวฉิง คุณเป็นอะไรไป？ผมทำผิดอะไรคุณถึงอยากเลิกกับผม”

ดวงตาโจวเสี่ยวฉิงแดงกว่าเก่า จากนั้นความน้อยเนื้อต่ำใจก็ค่อยๆ ผุดขึ้น

“คุณรังแต่จะให้ฉันกลับบ้านตระกูลหนิง เป็นแบบนั้นแล้วคุณจะได้แต่งงานกับคนที่คู่ควรกับคุณ ไม่ต้องถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ ลู่ฮั๋ว ตกลงคุณรักฉันที่ฉันเป็นฉัน หรือรักเพราะฉันเป็นคุณหนูตระกูลหนิง?”

ลู่ฮั๋วชะงักงัน

ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

เขาเคยโน้มน้าวเธอหลายครั้งจริง อยากให้โจวเสี่ยวฉิงเปลี่ยนนามสกุลเป็นหนิง กลับไปอยู่กับตระกูลหนิงก่อน และพวกเขาก็ทะเลาะกันด้วยเรื่องนี้หลายครั้งหลายหน

วิธีการพูดของเขาอาจจะไม่ถูก

เขาพิจารณาตัวเองอย่างตั้งใจ ถามเสียงเบาว่า“เสี่ยวฉิง ทำไมคุณถึงรังเกียจตระกูลหนิงแบบนี้？ทั้งๆที่พวกเขาเป็นญาติของคุณทั้งหมด”

โจวเสี่ยวฉิงเหยียดยิ้มตัวเอง“ไม่มีความรักความผูกพันใดๆ มันยังเรียกว่าคนในครอบครัวได้อีกหรอ? ในสายตาฉัน พวกเขาสำคัญไม่เท่าเซิงเกอเลย”

คนบางคน แม้จะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ทว่าก็มิตรภาพก็แน่นแฟ้นกว่าคนในครอบครัวเสียอีก

ทว่าสำหรับใครคนหนึ่ง แม้จะเป็นสายเลือดเดียวกัน แต่ก็เย็นชากว่าคนแปลกหน้าที่เดินผ่านตามท้องถนนเสียอีก

“ฉันไม่อยากกลับบ้านตระกูลหนิง ฉันอยู่ที่นั่นก็ไม่มีความสุขหรอก”

น้องเจ็ดหนิงจิ้งเซวียนไม่เคยยินดีต้อนรับฉันเลย คงปรารถนาอันแรงกล้าว่าเธอจะไม่กลับไปตลอดชีวิต

พี่รองหนิงเฉิงเอิน ดูผิวเผินจะเหมือนเป็นพี่ชายที่ใส่ใจเธอมาก แต่ความจริงแล้ว เขากลับเป็นคนที่ใจหินและเย็นชา ปฏิบัติต่อคนในครอบครัวเหมือนคนเป็นลูกน้องของเขา ชอบออกคำสั่งโน่นนี่นั่นเป็นประจำ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชั้นสูงสุดในคฤหาสน์หลังเก่าเลย ไม่รู้ว่าเขาซ่อนความลับอะไรไว้บ้าง

ในสายตาเธอ ที่นั่นเปรียบเสมือนป่ารกร้างอันน่าสะพรึงกลัว มันสามารถคร่าชีวิตผู้คนได้

เธอดึงตัวเองหลุดจากภวังค์แห่งความคิด ย้อนถามลู่ฮั๋วว่า“ถ้าฉันไม่กลับบ้านตระกูลหนิง ไม่ประกาศว่าตัวเองแซ่หนิง พวกเราก็จะแต่งงานกันไม่ได้ใช่ไหม？”

ลู่ฮั๋วถอนหายใจยาวเหยียบ“เสี่ยวฉิง ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าคุณจะเป็นเด็กกำพร้าหรือเป็นคุณหนู ขอแค่คุณอยากแต่งงาน ผมก็พร้อมทุกเมื่อ ถึงผมจะต้องถูกหัวเราะเยาะ แต่ผมก็ไม่แคร์”

เขาดันก้นเธอขึ้นมานั่งบนตัก

จากนั้นก็ใช้สองมือจับใบหน้าของเธอ ก่อนจะพูดหน้าจริงจัง“สาเหตุที่ผมเชียร์ให้คุณกลับบ้านตระกูลหนิง เพราะผมอยากให้คุณเปิดโอกาสให้ตัวเอง อยากให้คุณลองใกล้ชิดกับญาติพี่น้องของคุณดู”

“ผมรู้ว่าภายนอกคุณอาจจะดูเหมือนเป็นคนลืมง่าย แต่ในใจคุณก็ยังนึกถึงเรื่องของตระกูลหนิง ตอนเด็กคุณไม่เคยได้สัมผัสอุ่นไอรักจากคนในบ้าน ตอนที่คุณรู้ว่าตัวเองเป็นคนตระกูลหนิง ตอนนั้นคุณดีใจมากเลยไม่ใช่เหรอ”

“แต่หลังจากที่คุณเข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลหนิง มันต่างจากที่คุณจินตนาการไว้ คุณคิดว่าตัวเองเข้ากับครอบครัวไม่ได้ ดังนั้นเลยเอาแต่หนี”

“เสี่ยวฉิง ผมหวังว่าคุณจะแลเห็นถึงความสำคัญของเรื่องนี้นะ ผมอยากให้คุณมีความสุข ผมจะช่วยคุณเกลี้ยกล่อมคนในตระกูลหนิงด้วย”

โจวเสี่ยวฉิงหลุบตาลง จมดิ่งกับความคิดโดยไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน

ลู่ฮั๋วจับท้ายทอยเธอเบาๆ ทำท่าจะจูบเชิงปลอบใจ

ทว่าถูกเธอผลักออก

“เสี่ยวฉิง คุณยังโกรธผมอยู่เหรอ?”