บทที่ 434 ตกใจเปล่าๆ แต่ใครบางคนโดนซะแล้ว

เธอหันหน้าเดินเข้าไปด้านในคฤหาสน์ ปล่อยให้จี้ยู่ถิงดูแลงานเลี้ยง

จี้ยู่ถิงใจหวิวๆ เพราะเธอใช้สายตาตำหนิมองเขา สั่งให้ซื่อเหนียนดูแลแขกในงาน ส่วนเขาก็ตามเธอเข้าไปด้านใน

ห้องนอนเด็กทารกชั้นสาม ตรงกลางตั้งเตียงขนาดจิ๋วเด็กอ่อนสีชมพูหนึ่ง สีน้ำเงินหนึ่ง

เซิงเกอเดินเข้าไปมอง พบว่าเปลสีชมพูว่างเปล่า ไม่เห็นเงาหนูเนี่ยนเนี่ยน แล้วป้าหยูก็หายตัวไปด้วย

มีเพียงหนูเอินเอินนอนอยู่บนเตียงเล็กสีน้ำเงิน

เซิงเกอหายใจรัวแรง ลางสังหรณ์ไม่ดีเข้ามาจู่โจมกลางใจ

เธอหันหลังเตรียมจะไปตามหา พอดีเจอจี้ยู่ถิงที่ตามขึ้นมา เธอคว้าคอเสื้อของเขา“จี้ยู่ถิง เนี่ยนเนี่ยนของฉันล่ะ？”

จี้ยู่ถิงชะงัก“ตอนผมออกไปเมื่อกี้ เนี่ยนเนี่ยนยังหลับปุ๋ยอยู่เลย เซิงเซิงคุณอย่าพึ่งกังวลนะ”

เซิงเกอตาแดง ใช้แรงจับคอเสื้อเขามากขึ้น พลางจ้องเขาด้วยนัยน์ตาเดือดดาล“จี้ยู่ถิง！ถ้าเนี่ยนเนี่ยนของฉันหายตัวไป คุณจบเห่แน่！”

ใบหน้าเขาซีดขาว อึ้งอยู่นาน

เซิงเกอไม่ได้ดุเขาแบบนี้นานมากแล้ว

เขายืนกับที่ เซิงเกอคลายมือตัวเองออกจากคอเสื้อเขา จากนั้นก็เดินออกนอกห้องนอน เขารีบตามเธอไปอีกครั้ง

เซิงเกอมองหาที่ห้องนอนใกล้เคียง ห้องอาบน้ำและห้องครัวหนึ่งรอบ แต่ก็ยังคงไม่เห็นเงาของป้าหยูอยู่ดี

ความหวาดหวั่นทวีคูณขึ้น เธอสาวเท้าเดินไปนอกบ้าน เรียกลู่ฉืออีและลู่ฉือเอ้อให้เฝ้าประตูหลังของคฤหาสน์ โดยห้ามใครออกไปชั่วคราว

หัวใจเธอปวดจี๊ด เตรียมขึ้นไปหยิบไมค์บนเวที จากนั้นก็เตือนผู้ร้ายที่แฝงตัวอยู่ในนี้

จี้ยู่ถิงรีบคว้าข้อมือเธอ ไม่ให้เธอกระทำเช่นนั้น

“เซิงเซิง ใจเย็นๆ ก่อนนะ อย่าพึ่งป่าวประกาศเรื่องนี้ ผมจะจัดการเอง”

เซิงเกอสะบัดมือเขาทิ้ง ทำหน้าเหลือเชื่อ“จี้ยู่ถิง อาจมีคนฉวยโอกาสขโมยตัวหนูเนี่ยนเนี่ยน！มีการลักพาตัวลูกของคนรวยเยอะ หนูเนี่ยนเนี่ยนก็เป็นลูกของคุณ คุณไม่ร้อนใจเลยหรือ？”

หางตาเขาแดงก่ำ ยังคงขวางด้านหน้าเธอ“เซิงเซิงคุณอย่าพึ่งตีโพยตีพายไปก่อนไข้สิ คุณกังวลจนอาจวู่วามเกินไป ส่งผลให้คุณประสิทธิภาพของการแก้ปัญหาของคุณเปล่าประโยชน์ คุณเชื่อผมนะ ให้ผมจัดการเถอะ！”

เซิงเกอไม่พูด แสดงว่ายินยอม

จี้ยู่ถิงให้ซื่อเหนียนต้อนรับแขกในสวนดอกไม้ต่อไป จากนั้นเขาก็ไปถามถึงแขกที่กลับบ้านแล้วกับลู่ฉืออี

เมื่อทราบว่าไม่มีคนน่าสงสัย เขาก็ให้ชีเหนียนกับฉือเหนียนค้นหาทั่วรังรักยู่เซิงเงียบ ๆ หนึ่งรอบ

สิบนาทีต่อมา ชีเหนียนเจอป้าหยูอุ้มหนูเนี่ยนเนี่ยนอยู่ในสวนหย่อม โดยเป็นมุมที่เงียบสงัด

เซิงเกอกับจี้ยู่ถิงรีบตามไป

ป้าหยูเห็นพวกเขาสองคนก็ทำหน้ามึนงง“นายท่าน คุณนาย ทำไมพวกท่านทำหน้าแบบนี้ล่ะคะ เกิดอะไรขึ้นหรือคะ？”

เซิงเกอเตรียมจะเดินเข้าไปซักไซ้ ทว่าจี้ยู่ถิงดึงตัวไว้

จี้ยู่ถิงถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า“ทำไมป้าหยูถึงพาลูกมาลานหลังบ้านล่ะ？”

ป้าหยูอธิบาย“ท่านยู่ออกไปแล้วหนูเนี่ยนเนี่ยนก็ตื่นเลยค่ะ ร้องไห้บอกจะเล่น ดิฉันกลัวจะปลุกเอินเอินตื่น ดังนั้นเลยพาคุณหนูมาเที่ยวเล่นลานหลังบ้าน เพราะที่นี่เงียบดี คุณหนูมองพวกโคมไฟเล่นแล้วก็เผลอหลับไปเมื่อกี้นี้เองค่ะ ดิฉันกำลังจะอุ้มกลับเข้าห้องนอนพอดีเลยค่ะ แต่พวกท่านมาเสียก่อน”

ได้ยินเธออธิบายเช่นนี้ เซิงเกอก็โล่งอก เดินเข้าไปดูหนูเนี่ยนเนี่ยนในอ้อมแขนของอีกฝ่าย

คือหนูเนี่ยนเนี่ยนที่หลับตาพริ้มจริงๆ บนข้อมือยังมีกำไรเงินที่แกะสลักชื่อลูกรักอีกด้วย ซึ่งเธอเป็นคนไปเลือกซื้อด้วยตัวเอง

วินาทีนี้ความกระวนกระวายใจของเธอก็หายเป็นปลิดทิ้ง

จี้ยู่ถิงคลี่ยิ้ม พูดปลอบใจเธอว่า“ที่รัก ผมบอกแล้วว่าคุณกังวลเกินเหตุ”

งานเลี้ยงคืนนี้คนเยอะมาก พวกเขาสองคนสั่งคนเฝ้าประตูทั้งหน้าและหลังล่วงหน้าแล้ว ได้เตรียมความพร้อมในด้านความปลอดภัยอย่างเต็มที่

ทว่าเซิงเกอก็ยังคงไม่วางใจ ต้องมีพวกเขาคนใดคนหนึ่งเฝ้าทุกฝีก้าว แบบนั้นเธอจึงจะหายห่วง

จี้ยู่ถิงรู้สึกว่าเธอกังวลเรื่องลูกมากไป