บทที่ 435 โดนลงโทษแล้วมีการปลอบขวัญเล็กๆ น้อยๆ หรือไม่

เซิงเกอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธอเคาะขอบเตียง“ตีเสร็จแล้วค่อยอธิบายใหม่”

“……”

จี้ยู่ถิงรู้สึกอัดอั้นตันใจ เม้มปากไม่พูดจา ดวงตาสีเข้มมองเธอด้วยความขุ่น

เธอใช้ไม้บรรทัดเคาะเตียง เตือนด้วยสีหน้าเย็นเยียบ“คุณลืมเนื้อหาหลักการของผัว ที่พี่รองให้คัดแล้วใช่ไหม？”

จี้ยู่ถิงใบ้กินทันที ลังเลอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ยื่นฝ่ามือด้านซ้ายออกไป

เซิงเกอส่ายหน้าอย่างไม่พอใจ“สองมือ”

“เซิงเซิง พรุ่งนี้ผมต้องเซ็นสัญญาในที่ทำงานอีกนะ” ถ้ามือขวาบาดเจ็บคงขีดเขียนอะไรไม่ได้

ใบหน้าเซิงเกอไร้คลื่นอารมณ์ ไม่ยอมใจอ่อน คล้ายกับเตือนเขาโดยไร้เสียงว่า ห้ามเจรจาต่อรอง

สายตาเธอแทงทะลุจี้ยู่ถิง เขายื่นมือข้างที่เหลืออย่างแง่งอน และแล้วก็มีสองฝ่ามือแบอยู่ตรงหน้าเธอ

ผัวะๆๆ!

เธอใช้ไม้บรรทัดฟาดลงไปเต็มกำลัง

เกิดรอยไม้บรรทัดอันบวมเป่งสีแดงเถือกขึ้น

จี้ยู่ถิงปวดจนหน้าเหยเก ขมวดคิ้วแน่นเป็นปม ปลายนิ้วสั่นระริก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกเสียใจหนักมาก

เซิงเกอหลุบตาจ้องเขา ถามด้วยดวงตาแดงก่ำ“คุณยังห่วงใยลูกๆ ไม่พอ จี้ยู่ถิง ตกลงคุณไม่รักฉันแล้ว หรือว่าไม่รักลูกที่ฉันคลอดออกมาด้วยความยากลำบาก？”

เขาเงยหน้าขึ้นกะทันหัน ตกใจกับความคิดของเธอ“ทำไมคุณถึงคิดแบบนี้？เพราะผมเห็นคุณอุ้มท้องสิบเดือนอย่างลำบากลำบน ดังนั้นผมเลยสงสารคุณ ตามใจคุณทุกอย่าง”

เขากัดริมฝีปากล่าง รู้สึกปวดหน้าอกสุดแสน เอ่ยความในใจด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“เซิงเซิง ผมรู้สึกว่าหลังจากที่ลูกเกิดออกมาแล้ว คุณไม่ได้รักผมเท่าเมื่อก่อน ผมไม่มีความสำคัญเท่าลูกๆ ครั้งนี้คุณตำหนิและลงโทษผมเพราะลูกๆ คุณไม่แคร์ความรู้สึกผมเลย”

เซิงเกอจ้องเขาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหัวเราะออกมา

“คุณหึงฉันกับลูกนี่น่ะ? พวกลูกพึ่งจะอายุเท่าไหร่เอง? ยังเป็นทารกหนึ่งเดือนอยู่เลย ยังช่วยตัวเองไม่ได้ พวกเราจำเป็นต้องดูแลและใส่ใจสุดความสามารถ คุณเห็นลูกตัวเองเป็นอะไร? ศัตรูหัวใจงั้นหรือ?”

จี้ยู่ถิงก้มหน้างุด ไม่ส่งเสียงใดๆ

เซิงเกอตีใส่มือเขาอีกครั้งที และก็ไม่ได้ผ่อนแรงด้วย มุ่งมั่นจะสั่งสอนเขาให้หลาบจำ

“อ๊าก!”

เขาย่นคิ้ว เป็นครั้งแรกที่โดนตีบนกระดานซักผ้า

เจ็บทั้งหัวเข่า ฝ่ามือและหัวใจ ความน้อยใจที่ไม่มีสิ่งปลอบประโลม มันได้แต่อัดแน่นอยู่ในใจจนร่างกายทรมานอย่างยิ่งยวด

“เซิงเซิง สำหรับผมแล้วคุณคือที่หนึ่ง แต่ในใจคุณ ลูกรักสำคัญกว่าผมแล้ว”

“คุณจะว่าผมไร้เหตุผลก็ได้ ผมยอมรับ”

ยอมรับไม่เท่ากับยอมปรับปรุงตัว

เซิงเกอทอดถอนใจหนึ่งครั้ง เอ่ยเสียงนุ่มนิ่งว่า“พี่ยู่ คุณไม่เข้าใจว่าคนเป็นแม่แบกท้องสิบเดือนมันลำบากแค่ไหน ถ้าฉันไม่รัก ไม่แคร์คุณ ฉันคงไม่ยอมคลอดลูกให้คุณหรอก ผมรักลูกก็เพราะพวกเขาคือลูกของพวกเรา”

“บ้านคนรวยมีปัญหาเยอะ มีข่าวให้เห็นเป็นประจำว่า คุณชายคุณหนูของผู้มีฐานะถูกคู่แข่งทางการค้าลักพาตัวไป ฉันกลัวจริงๆ แล้วยิ่งมีเรื่องของหวูเกอเกิดขึ้นด้วยแล้ว ฉันยิ่งต้องระวังกว่าใครๆ ไม่ใช่ไม่เห็นความสำคัญของคุณหรอกนะ”

จี้ยู่ถิงก็ถอนหายใจตาม ถามเสียงแผ่วเบา“เซิงเซิง คุณคิดว่าจะมีคนมาขโมยลูก มันเป็นสภาวะกังวลของแม่หลังคลอดหรือเปล่า？”

เซิงเกอหน้าถมึงทึงอีกครั้ง เธอฟาดไม้บรรทัดบนฝ่ามือเขาติดต่อกันสามครั้ง

ทว่าครั้งนี้ตีบนฝ่ามือซ้ายเท่านั้น

เธอตอบคำถามเขาด้วยใบหน้าจริงจัง“อาจจะใช่นิดหน่อย แต่คุณรู้ว่ามีโรคแบบนี้แล้วยังมีกวนประสาทฉันอีก คุณมันสมควรตี！”

สิ้นเสียง เกิดเสียงดังผัวะอีกครั้ง และยังคงเป็นการใช้ไม้บรรทัดเฆี่ยนดุจเดิม แต่สิ่งที่เพิ่มเติมคือน้ำหนักมือ