บทที่ 438 เสียดายเธอไม่อยากได้เขาแล้ว

รู้จักลู่โม่มานาน มู่ซิ่นซินเห็นเขาในมาดผู้สูงศักดิ์ เย่อหยิ่งและเย็นชามาโดยตลอด

ยังไม่เคยเห็นเขาตัวเปียก กระทั่งผมสั้นก็คล้ายกับพึ่งอาบน้ำเสร็จ

เธอจ้องเขาด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด “ทำไมคุณถึง……”

ริมฝีปากซีดขาวของลู่โม่ยกโค้งขึ้นยิ้ม

เป็นรอยยิ้มจางๆ เท่านั้น

แต่กลับเสมือนดวงอาทิตย์ฤดูหนาวที่หลอมละลายก้อนหิมะ เป็นความอบอุ่นหลังเกิดพายุฝนกระหน่ำ

หัวใจมู่ซิ่นซินเต้นไม่เป็นจังหวะ ดวงตาแดงก่ำอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อครู่...เขาส่งยิ้มให้เธอ？

มันเป็นสิ่งที่เธอปรารถนามายาวนาน

แต่เสียดาย ตอนนี้เธอไม่อยากได้มันแล้ว

เธอหลุบตาลง ไม่มองลู่โม่อีก ทันใดนั้นหัวใจเธอก็รู้สึกขมฝาด

รอยยิ้มลู่โม่ค่อยๆ จางหาย กลับมาเป็นดวงตาเย็นชาเหมือนวันวาน

หยุนเหม่ยเห็นบรรยากาศน่าอึดอัด จึงหัวเราะอธิบาย“ซิ่นซิน คุณชายโม่มาทำงานที่เมืองฟาง แต่เกิดอุบัติเหตุระหว่างทาง มือถือกับกระเป๋าตังค์หาย เมื่อคืนเขาต้องตากฝนทั้งคืน เลยเขามาขออยู่ที่บ้านสักพัก”

“ออ” มู่ซิ่นซินตอบเสียงเรียบเฉย

เธอคิดไม่ถึงว่าเมื่อคืนเขาจะเจอเรื่องมากมายแบบนี้ คงลำบากน่าดู

แต่เสียดาย เขาไม่ได้มาเพราะเธอ งั้นก็สมน้ำหน้าแล้วกัน

เธอชะงักชั่วครู่ จากนั้นก็เงยหน้าถาม“คุณชายโม่จะพักที่บ้านฉันหรือไม่ ฉันตัดสินไม่ได้ ต้องให้คุณพ่อตัดสินใจเอง แล้วบอกหนูทำไมคะแม่？”

เธอวางตะเกียบแล้วลุกไปที่ห้องนอนชั้นบน

มู่เจี้ยนเต๋อทำลายสถานการณ์อันอึดอัดทิ้ง“ซิ่นซินก็เป็นแบบนี้แหละ คุณชายโม่อย่าถือสาเลยนะ คาดว่าเมื่อคืนคุณคงไม่ได้พักผ่อน เชิญคุณชายโม่นั่งรอที่ห้องนอนก่อน ผมจะให้คนซื้อเสื้อมาให้”

คุณชายโม่พยักหน้า มองร่างกายเปียกปอนของตัวเอง ก็คิดว่าตัวเองควรอาบน้ำแล้วจริงๆ

“รบกวนแล้ว”

มู่เจี้ยนเต๋อกับหยุนเหม่ยล้วนหัวเราะคิกคัก ส่งให้คนใช้เชิญเขาเข้าห้องนอนสำหรับแขก

ไม่นาน ห้องอาบน้ำก็เกิดเสียงน้ำไหลซ่าๆ

มู่เจี้ยนเต๋อกับหยุนเหม่ยสบตากันปราดหนึ่ง จากนั้นก็แยกย้ายกันทำหน้าที่ใครหน้าที่มัน

สิบนาทีต่อมา หยุนเหม่ยก็ถือเสื้อที่ซื้อมาให้ลู่โม่แล้วเคาะประตูห้องนอนมู่ซิ่นซิน

ตอนนี้มู่ซิ่นซินกำลังแต่งหน้า เพราะสายๆ จะออกไปกินข้าวเที่ยงด้านนอก

“เข้ามา”

หยุนเหม่ยได้ยินเสียงก็เดินเข้าไป จากนั้นก็วางเสื้อบนโต๊ะเครื่องแป้งเธอ “คุณชายโม่กำลังอาบน้ำอยู่ เดี๋ยวหนูค่อยแต่งหน้าทีหลังนะ เอาเสื้อไปให้เขาก่อน”

“?”

มู่ซิ่นซินหันหน้าไปมองแม่ของตัวเองด้วยความสงสัยปราดหนึ่ง “ที่บ้านก็มีคนใช้เยอะแยะ ทำไมต้องให้หนูไปส่งด้วยคะ? คุณแม่จงใจหรือเปล่า?”

“เออ...”

หยุนเหม่ยคล้ายกับใบ้กิน ไม่อธิบาย แค่ดันเสื้อไปให้เธอเท่านั้น “เชื่อฟังหน่ะ รีบไปเร็ว คุณชายโม่คงใกล้จะอาบเสร็จแล้ว”

เธอเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง“คุณแม่จะให้หนูเอาเข้าไปในห้องอาบน้ำของเขาเหรอคะ？แล้วถ้าหนูเห็นตอนเขาตัวเปลือยเปล่าจะทำยังไง？”

หยุนเหม่ยหัวเราะ“นั้นก็พอดีเลย หนูจะได้ถอนหมั้นกับตระกูลเฝิง แล้วหนูก็รับผิดชอบคุณชายโม่ อ่อ！คุณชายโม่รับผิดชอบหนู！”

“……”

เธอไม่รู้จะสรรหาถ้อยคำใดมาคุยดี จ้องผู้เป็นแม่ด้วยความหดหู่ใจ“คุณแม่เห็นหนูเป็นตัวอะไรคะ？คิดไหมคะว่าลู่โม่จะมองหนูยังไง？ทำตัวแบบนี้เขายิ่งเกลียดหนูกว่าเดิมอีก”

“ไม่หรอก แค่ไปส่งเสื้อเอง บอกไปก็ไปสิ เชื่อฟังหน่อยหน่ะ”

หยุนเหม่ยกำชับต่ออีกหลายรอบ “ไปเร็วนะ ต้องไปนะ คนใช้ในบ้านไม่ว่าง ลูกว่างสุดละ”

มู่ซิ่นซิน“……”

ครั้งนี้ไม่รอให้เธอพูดอะไร หยุนเหม่ยก็หมุนกายเดินออกไป

มู่ซิ่นซินจ้องตัวเองในกระจก สองมือดึงทึ้งผมด้วยความหดหู่ใจ

ทำไมลู่โม่ถึงมาทำงานที่เมืองฟางนะ