บทที่ 439 ขอความช่วยเหลือไม่ได้ก็ต้องพึ่งตัวเองแล้วละ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาหยุนเหม่ยไม่เคยคิดเลยว่า

ผู้มีชื่อเสียงเกรียงไกรในเมือง Sอย่างคุณชายโม่จะยืมเงินกับเธอ

แถมยืมแค่ยี่สิบหยวนเท่านั้น……

เธอรู้สึกทะแม่งๆ ทว่าก็ทำตามสิ่งที่ลู่โม่ต้องการ เธอค้นกระเป๋าแบรนด์เนมจนทั่ว

ผลสุดท้ายคือ

อึ้งที่หาเงินยี่สิบหยวนไม่เจอ มีเพียงธนบัตรสีแดง ซึ่งมีมูลค่าหนึ่งร้อยหยวน

เธอหยุดชะงัก นิ่งไปหลายวินาที

เธอยิ้มหน้าเจื่อนให้ลู่โม่“คุณชายโม่รอสักครู่นะ”

เธอรีบลุกพรวดแล้ววิ่งไปหาพ่อบ้าน จากนั้นก็เอาเงินยี่สิบหยวน ซึ่งเป็นธนบัตรสีเหลืองมาให้เขา

ลู่โม่เก็บเข้ากระเป๋ากางเกง ตอบอย่างมีมารยาทว่า“ขอบคุณครับ”

เมื่อได้ค่าแท็กซี่ยี่สิบหยวนตามที่ตั้งใจไว้ เขาก็ออกไปโดยไม่ชักช้า

หลังจากที่มู่ซิ่นซินออกไปไม่นาน เขาก็เร่งตรงไปยังภัตตาคารญาน่าอย่างรวดเร็ว

ทว่าเขายืนหน้าประตู ไม่ได้เข้าไป

มู่ซิ่นซินกำลังกินข้าวกับคู่หมั้นของตัวเอง เขาควรเข้าไปในฐานะอะไร？

แบบสามารถไล่คนแซ่เฝิงไปโดยสมเหตุผล จะบอกว่าขอคุยกับมู่ซิ่นซินตามลำพังหรอ？

หลังจากชั่งน้ำหนักสักพัก เขารู้สึกว่าตัวเองยังไม่ถนัดเรื่องความรัก

เขาตัดสินใจส่งข้อความหาลู่ฮั๋วเพื่อขอเคล็ดลับเด็ด

ทว่า

เขาควานหาในกระเป๋ากางเกงแล้วพบว่าว่างเปล่า จึงนึกได้กะทันหันว่า เพื่อให้ตัวเองน่าสงสาร เขาจึงไม่ได้พกทั้งมือถือและกระเป๋าตังค์

“……”

ตอนนี้ขอความช่วยเหลือไม่ได้แล้ว ต้องพึ่งตัวเองอย่างเดียว

......

ณ เมืองSในคฤหาสน์ตระกูลหนิง

สมาชิกครอบครัวตระกูลหนิงนั่งทานข้าวเที่ยงกันอย่างพร้อมหน้า

เพราะหนิงเฉิงเอินกลับมา ดังนั้นห้องครัวจึงทำอาหารมื้อนี้สุดฝีมือ

แต่โจวเสี่ยวฉิงไม่สนใจอาหารเลิศรสตรงหน้า เอาแต่จ้องนอกประตูอย่างเดียว

หนิงเฉิงเอินบอกว่าตอนกินข้าวเที่ยงคุณแม่เธอก็จะมา และเธออยากเจอหน้าที่สุด

ความรอคอยอันท่วมท้นของเธอแล่นพล่าน เธอกำกระโปรงตัวเองแน่น จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หนิงเฉิงเอินเห็นความตื่นเต้นของเธอ กำลังเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นผู้หญิงสง่างามก็ปรากฏตรงหน้าประตูห้องรับประทานอาหาร

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังจุดนั้น

ทว่าคนหมู่มากเห็นว่าเป็นใครแล้วก็ก้มหน้ากินข้าวต่อ

โจวเสี่ยวฉิงลุกขึ้นยืนด้วยความตื้นตันใจ สายตาจับจ้องกับการเยื้องย่างของผู้หญิงที่ทรงสง่า

คุณนายตระกูลหนิงนามว่าหยุนมู่หาน เป็นภรรยาคนที่สองของนายท่านหนิง

ภรรยาคนแรกให้กำเนิดบุตรชายคนโตแล้วก็ตายจากโลกด้วยโรคภัยรุมเร้า

นายท่านหนิงจึงแต่งงานกับเธอ

ซึ่งร่างกายของเธอดีมาก

ให้กำเนิดบุตรตระกูลหนิงหลายคน คนรองชื่อหนิงเฉิงเอิน คนที่สามหนิงเฉิงชิง ส่วนลูกที่หายตัวไปคือหนิงจิ้งเหยียน และลูกคนสุดท้องหนิงจิ้งเซวียน

เหนือสิ่งอื่นใดคือ เธอคลอดลูกก็หลายคน แต่หุ่นก็ยังคงเพรียวเหมือนเดิม ทุกอิริยาบถสง่างามตามภาพลักษณ์คุณนายเศรษฐี

ดวงตาโจวเสี่ยวฉิงแดงก่ำ จ้องหยุนมู่หานอย่างไม่กะพริบ

ดวงตาของเธอคล้ายกับหยุนมู่หานมากที่สุดในบรรดาลูกทั้งหมด

หัวใจเธอรู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างปกปิดไม่อยู่ เมื่อเห็นหยุนมู่หานเดินมาทางนี้ เธอก็เอื้อมมือออกไป

ทว่าหยุนมู่หานไม่ไดเหลียวมองเธอแม้แต่ปราดเดียว เดินเฉียดไหล่เธอ จากนั้นก็เดินไปยังหนิงเฉิงเอิน

พลางถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า“ทำไมต้องเรียกแม่มา？ทำให้แม่เสียเวลาไหว้พระเปล่าๆ”

หนิงเฉิงเอินยิ้มพร้อมกับพูดอย่างอ่อนโยน“แม่ครับ น้องห้ากลับมาแล้ว เธอคิดถึงแม่มากครับ”